Saturday, 7 October 2017

#NeapolisAthina: και τώρα και τότε

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση, με αφορμή την συμπλήρωση των 60 χρόνων αδιάλειπτης λειτουργίας της και ως συνέχεια της δράσης της για τη διάσωση της Νεάπολης ως Πνευματικού Κέντρου της Αθήνας, παρουσιάζει στους χώρους της, σε συνεργασία με το Hellenic American College (HAEC), σειρά εκδηλώσεων όπου το ρομαντικό παρελθόν συνυπάρχει με το δημιουργικά ανήσυχο παρόν της περιοχής.  Το αφιέρωμα ξεκινά με την διπλή έκθεση #NeapolisAthina: και τώρα και τότε, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Λουίζας Καραπιδάκη. Μέσα από πλούσιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό που παραχώρησαν κρατικά και ιδιωτικά αρχεία και ιδρύματα, αναδεικνύεται το παρελθόν της Νεάπολης, ενώ με την ομαδική εικαστική έκθεση 31 σύγχρονων καλλιτεχνών που κατοικούν ή έχουν σχέση με την περιοχή το πολιτιστικό παρόν της.  Στην εικαστική έκθεση συμμετέχουν οι: Έλενα Ακύλα, Αντώνιος, Χριστιάνα Γαροφαλίδου, Χρήστος Θεοφίλης, Μάρκος Καμπάνης, Νίκος Κασκούρας, Κυριάκος Κατζουράκης, Θεοδώρα Κοκκίνου, Ανδρέας Κοντέλλης, Βασιλική Κοσκινιώτου, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Χρήστος Μαρκίδης, Κωστής Μουδάτσος, Niki Bisylla, Γιώργος Μπουρναζάκης, Αναστασία Μπρισκόλα, Γιώργης Νουκάκης, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Alexia Othonaiou, Μαρία Οικονόμου, Αλεξάνδρα Πατσόγλου, Αριστείδης Πατσόγλου, Χαρά Πιπερίδου, Δάφνη Ρόκου, Αγγελική Σβορώνου, Βέρα Σιατερλή, Κώστας Σιαφάκας, Σοφία Σιμάκη, Άγγελος Σπάρταλης, Ηλίας Χαρίσης και Γιώργος Χατζηελευθερίου Κορδώνης.



Εγκαίνια: Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017, 20:30
Γκαλερί Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα)
Διάρκεια έκθεσης: 18 Οκτωβρίου – 16 Δεκεμβρίου 2017
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 12:00 – 21:00, Σάββατο: 10:30 – 14:30, Κυριακή κλειστά
Είσοδος ελεύθερη
Πληρορφορίες ΕΔΩ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ