Sunday, 9 July 2017

Η Documenta 14 στη Θεσσαλονίκη

Κυριακή 9 Ιουλίου 2017 - Οι ήχοι της Θεσσαλονίκης θα ακουστούν αλλιώς, ως μια συνέχεια του έργου «Συμφωνία των σειρήνων» (1919-1923) του Arseny Avraamov, ενός ηχητικού θρύλου, σε ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της πόλης, τη Ροτόντα (14.07.2017), στον αρχαιολογικό χώρο του Ανακτορικού Συγκροτήματος Γαλερίου (14.07.2017) και στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών (15.07-17.09.2017). Η Συμφωνία των σειρήνων (1919-1923) του Arseny Avraamov είναι ένας ηχητικός θρύλος, μια τιτάνια δημόσια εκδήλωση που ήταν αδύνατο να ηχογραφηθεί ή να μεταδοθεί. Οι έντυπες παρτιτούρες και κάποια άρθρα του δημιουργού –που ήταν ένας εκκεντρικός συγγραφέας, συνθέτης, ερευνητής και εφευρέτης– είναι τα μόνα που διασώζονται. Η Συμφωνία των σειρήνων είναι η εξωραϊσμένη μετάφραση, ενώ ο πρωτότυπος τίτλος, Συμφωνία των σειρήνων εργοστασίου, αναφέρεται στα ατμοκίνητα εργαλεία χρονομέτρησης της σύγχρονης βιομηχανικής εποχής. Γοητευμένος από τους ήχους του μέλλοντος, ο Avraamov χρησιμοποίησε όλους τους «μοντέρνους» ήχους που ήταν διαθέσιμοι –από στρατιωτικά πλοία, το πυροβολικό, διάφορα όπλα, τρένα και υδροπλάνα– οι οποίοι μεταμόρφωσαν ολόκληρες πόλεις σε μουσικά όργανα ή γιγάντιες ορχήστρες τις οποίες εκείνος διηύθυνε μέσω των τηλεγραφικών ιστών. Η συμφωνία δημιουργήθηκε για τον εορτασμό της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, παράγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο «μοντέρνο» ήχο. Σήμερα επιλέγουμε να ακούσουμε. Περίπου εκατό χρόνια αργότερα, οι O+A στοχάζονται τους ήχους του μέλλοντος του Avraamov, οι οποίοι μεταμορφώνονται στο παρόν αφού συντονιστούν με τα ηχοτοπία μας όπου κυριαρχούν οι μηχανικοί ήχοι. Οι καλλιτέχνες, που ενδιαφέρονται για την ιστορία του θορύβου και της σιωπής, εξερευνούν τα ηχητικά τοπία της Θεσσαλονίκης και τον θόρυβό της. Η δική τους Συμφωνία των αντηχήσεων έχει τρία μέρη.

Αναλυτικά οι δράσεις:

Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017
12:00
Αίθουσα Μανόλης Αναγνωστάκης – Δημαρχιακό Μέγαρο

Εκδήλωση με θέμα την παρουσίαση του όλου εγχειρήματος από τους ίδιους τους καλλιτέχνες O+A (Bruce Odland / Sam Auinger) και τους επιμελητές της documenta 14 Elena Sorokina και Bonaventure Soh Bejeng Ndikung. Η συμμετοχή είναι ανοιχτή για το κοινό, ενώ η παρουσίαση θα γίνει στα αγγλικά, χωρίς διερμηνεία.


Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017
17:30-22:00
Ανακτορικό Συγκρότημα Γαλέριου

Πρελούδιο, Συντονίζοντας τα ερείπια
Στην πλατεία Ναυαρίνου, όπου τα ρωμαϊκά ερείπια περιβάλλονται από τις πυκνοδομημένες πολυκατοικίες των δεκαετιών του 1960 και του 1970, οι O+A χρησιμοποιούν το χτισμένο περιβάλλον ως «αντηχείο» και ενεργοποιούν τα ερείπια του Ανακτόρου του Γαλέριου με ήχους της σημερινής Θεσσαλονίκης, που αποκτούν αρμονικές διαστάσεις μέσω των «ηχητικών σωλήνων». Ακούμε τους εξαιρετικά συντονισμένους «μοντέρνους» θορύβους, ηχητικά κύματα από την κίνηση των οχημάτων, τα αεροπλάνα, τις μοτοσικλέτες, όλο το σμήνος δραστηριοτήτων που παράγουν οι μεγάλες πόλεις στις μέρες μας.
Ήχος: Thomas Koch


Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017
21:00-22:00
Ροτόντα

Ρέκβιεμ για την οικονομία της εξόρυξης (Περφόρμανς για σοπράνο, μεσόφωνο, τενόρο και βαρύτονο, με την οκτακάναλη Ορχήστρα των Πόλεων (Orchestra of Cities)). Η Ροτόντα είναι ένα από τα λίγα κτίρια που παρέμειναν ανέπαφα μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε τη Θεσσαλονίκη το 1917. Δεδομένου ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως μαυσωλείο, εκκλησία και τέμενος, είναι ιδανικό κτίσμα για την αντήχηση της ανθρώπινης φωνής, είτε πρόκειται για ύμνους είτε για τραγούδια. Η κλίμακα των τεσσάρων απόλυτα ταιριασμένων ανθρώπινων φωνών χωρίς ενισχυτή σε αυτόν τον χώρο θα είναι ένας δραματικός αγώνας με τους καταγεγραμμένους ήχους της πόλης. Τραγουδούν: Sarah Chalfy – σοπράνο, Hai-Ting Chinn – μεσόφωνος, Christopher Sokolowski – τενόρος, Mark Sans Uhleman – βαρύτονος
Ήχος: Mark Fuller Orchestra of Cities: Sam Auinger, μαέστρος – Bruce Odland


Σάββατο 15 Ιουλίου – Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2017 (καταληκτική ημερομηνία της έκθεσης documenta 14 στο Κάσελ).

Coda, με τους O+A
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Μονή Λαζαριστών)
Το έργο Coda θα παρουσιαστεί στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο στεγάζει τη Συλλογή Κωστάκη με έργα της ρωσικής πρωτοπορίας, ένα από τα πιο αξιόλογα δείγματα του μοντερνισμού. Η συλλογή συγκεντρώθηκε από τον Γεώργιο Κωστάκη την εποχή όπου η πρωτοποριακή τέχνη ήταν παράνομη στη Ρωσία και περιλαμβάνει σπάνιο αρχειακό υλικό από τα μουσικά πειράματα των πρωτοποριακών καλλιτεχνών. Επιμέλεια: Elena Sorokina και Bonaventure Soh Bejeng Ndikung Οι O+A ακούν και καταγράφουν τους ήχους του μοντερνισμού σε πόλεις όλου του κόσμου εδώ και τριάντα χρόνια. Πιστεύουν ότι αν δεν καταλάβουμε τους θορύβους μας δεν θα καταλάβουμε τον εαυτό μας. Τη δεκαετία του 1990 άρχισαν να χρησιμοποιούν τους λεγόμενους «ηχητικούς σωλήνες» για να μετατρέψουν τον θόρυβο της πόλης σε αρμονία και να βρουν μουσικές πληροφορίες σχετικά με τους ήχους της καθημερινότητας. Σύντομα αντιλήφθηκαν ότι άκουγαν τη μουσική του ανθρώπινου σμήνους, τους ρυθμούς της ώρας αιχμής, τον παλμό της οικονομίας.

Οργάνωση
documenta 14 | Δήμος Θεσσαλονίκης – Τμήμα Διοργάνωσης Εκδηλώσεων & Φεστιβάλ | Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης | Artecitya του Goethe-Institut Θεσσαλονίκης | Artecitya της Helexpo | ArtBOX Creative Arts Management

Υποστήριξη
Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης | Bundeskanzleramt Österreich | Kulturland Oberösterreich | Mid Atlantic Arts Foundation (MAAF) | Creative Europe program of the European Commission

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.