Friday, 7 July 2017

Μεταφέροντας την πολιτιστική μνήμη στο οπτικό παρόν​

Παρασκευή 7 Ιουλίου 2017 - Η έκθεση Abstracted Mythologies 3 είναι η τρίτη από μια σειρά εκθέσεων που παρουσιάζονται στο Λονδίνο, την Κοπεγχάγη, την Αθήνα και τη Ν. Υόρκη όπου διερευνάται το ανοίκειο, φέρνοντας σε επαφή οπτικές ερμηνείες από διάφορες διακρατικές απόψεις για κάτι που κάποιος θα μπορούσε απλά να ορίσει ως "θεμελιώδεις πολιτιστικές αφηγήσεις".  Η έκθεση Abstracted Mythologies φέρνει σε επαφή καλλιτέχνες από την Ελλάδα, τη Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδεικνύοντας μια ποικιλία καλλιτεχνικών προσεγγίσεων που φιλοδοξούν να προκαλέσουν την ώθηση προς διερεύνηση. Η πρόθεση είναι να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο οι διαφορετικές και συχνά εξαιρετικά ενσωματωμένες αντιλήψεις της πολιτιστικής αφήγησης συναγωνίζονται ή αλληλοσυμπληρώνονται στο πλαίσιο του οπτικού διαλόγου, ίσως φέρνοντας το φαινομενικά οικείο στη σφαίρα του άγνωστου, όχι μέσω μιας ριζοσπαστικής διάσπασης αλλά μέσω μιας διαδικασίας αισθητικής επέκτασης. Επιμέλεια έκθεσης: Michael Delacruz. Καλλιτέχνες: David Birkin (UK), Michael Delacruz (US), Maria Glyka (GR), Steffen Levring (DK), Janne Malmros (DK), Sarah Mcnulty (US), Robert Phillips (UK), Pippa Ridley (UK), Vassilis Vlastaras (GR).

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.