Monday, 17 July 2017

Ο Βίος του Ευστράτιου

Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 - Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του σήμερα και αναβιώνουμε μνήμες του 1950. Ή μήπως βρισκόμαστε στο παρελθόν και προδιαγράφουμε τα γεγονότα του σήμερα; Λίγη σημασία έχει στο έργο οποιαδήποτε αντιστροφή του χρόνου, καθώς το σκηνικό βίωμα βρίσκει τους ήρωες σε μία χρονική ολότητα, που δεν τη μετράνε δείκτες αλλά ανθρώπινα βήματα. Το κείμενο αποτελεί μια πρωτότυπη γραφή, που αναμιγνύει φανταστικά στοιχεία με πραγματικές μνήμες από τη σημερινή Βροντού Πιερίας, τον τόπο από τον οποίο κατάγεται ο συγγραφέας. Πρόκειται για μια ιλαρή τραγωδία, που σκιαγραφεί τη ζωή στην ελληνική επαρχία, όχι μέσω κάποια σχετικής ηθογραφίας, αλλά καταγράφοντας τις ανθρώπινες εκείνες επιθυμίες, τους περιορισμούς και τα πάθη, που ανοικοδόμησαν την παιδεία και τον πολιτισμό μιας χώρας που αναζητούσε την προσωπική της ταυτότητα. Το θεατρικό και συγγραφικό αυτό εγχείρημα βρίσκεται, ήδη από τη σύλληψη του, σε μια διαρκή εξέλιξη. Η πρώτη γραφή του «Βίου του Ευστράτιου» γεννήθηκε μέσα από μια «ανταλλαγή». Τα προσωπικά βιώματα και οι μνήμες του συγγραφέα παντρεύτηκαν σκηνικά με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ηθοποιού και έτσι σταδιακά πλάστηκαν οι χαρακτήρες. Το ίδιο δυναμικά οικοδομείται και η δραματουργική δομή του έργου. Στόχος του εγχειρήματος είναι η πρώτη αυτή γραφή του κειμένου, αφού ζυμωθεί θεατρικά και δραματουργικά, να γεννήσει μία επόμενη, εμπλουτισμένη από την εμπειρία που προηγήθηκε, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε ένα ακόμη πιο ώριμο σκηνικό αποτέλεσμα.

Η υπόθεση του έργου
Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Ευστράτιου, ενός νεοέλληνα μεγαλοεπιχειρηματία, που πια μετρά τις τελευταίες ώρες ζωής. Ο Ευστράτιος, μεγαλωμένος στην Βροντού, ένα χωριό της Πιερίας στους πρόποδες του Ολύμπου, παίρνει την απόφαση να αποκηρύξει το παρελθόν του και να διαγράψει την ιστορία του, όταν έφηβος εγκαταλείπει οριστικά τον τόπο του για να αναμετρηθεί φιλόδοξα με τη ζωή. Όταν η κόρη του Σωσάννα, σε μια προσπάθεια αυτοπροσδιορισμού, ζητήσει απαντήσεις για το άγνωστο παρελθόν του πατέρα της, τότε θα ξεκινήσει ένα ταξίδι, χωρικό και χρονικό, στις πιο παλιές και ανομολόγητες μνήμες. Η Σωσάννα, με μόνη πληροφορία το όνομα της γενέτειρας του πατέρα της, φτάνει στην Βροντού. Εκεί συνδιαλέγεται με όλες τις φωτεινές και σκοτεινές πτυχές, που χάραξαν το δρόμο του Ευστράτιου. Τα μεγάλα ερωτήματα που θα απαντηθούν σε αυτό το οδοιπορικό, θα προκύψουν μέσα από έναν σκηνικό διάλογο με τον «χορό», ένα σύνολο ανθρώπων του χωριού, που καταθέτουν προσωπικές μαρτυρίες, σε μια ύστατη προσπάθεια να απεγκλωβιστούν από αυτές. Έτσι, συντίθεται τελικά και η μέχρι τότε ελλιπής φιγούρα του Ευστράτιου, η οποία, σαν σύμβολο πια, θα αδειάσει στον επιθανάτιό της ρόγχο από λέξεις, που αναμετρώνται με την εθνική μας ταυτότητα και ιστορία, την γυναικεία φύση και το θρίαμβο της μητρότητας σε μια πατριαρχική κοινωνία, την συγκυρία του έρωτα, τη συγκυρία της ύπαρξης, τα όρια πραγματικού και φανταστικού, ζωής και θεάτρου, μια κβαντική και φιλοσοφική θεώρηση, στην οποία χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο ανθρώπινη ανάγκη.

Η σκηνική πραγμάτωση
Η προσέγγιση βασίζεται σε μία αντεστραμμένη Θεία Λειτουργία. Με όρους που θυμίζουν αρχαία τραγωδία, ο «Υποκριτής» συνδιαλέγεται με το «Χορό» σε μία σύγχρονη γλώσσα, που θα μπορούσε ωστόσο, σε μία άλλη πραγματικότητα, να αποτελεί απόσπασμα από Συναξάρι Αγίου. Η αισθητική αυτή κατεύθυνση συμπληρώνεται από στοιχεία Βυζαντινού Μέλους και παραδοσιακής πολυφωνικής μουσικής, τα οποία επωμίζεται ο θίασος επί σκηνής σε όλη τη διάρκεια του έργου. Η λιτότητα των σωμάτων και των σκηνογραφικών και ενδυματολογικών επιλογών αντιστοιχεί στην ανάλογη λιτότητα μιας Βυζαντινής Αγιογραφίας, και η ατμόσφαιρα που επιδιώκεται επιθυμεί να ανοίξει έναν δρόμο, μέσα από τον οποίο ο θεατής θα γίνει κοινωνός ενός μυστηρίου ή τελετουργικού.

Σύλληψη-Συγγραφή–Σκηνοθεσία του έργου: Θωμάς Βελισσάρης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τατιάνα Νικολαΐδου, Μαρίνα Καζόλη

Μουσική Διδασκαλία-Επιμέλεια: Ευτυχία Καβαλίκα

Οργάνωση Παραγωγής: Τατιάνα Νικολαΐδου & Θίασος

Σκηνογραφική-Ενδυματολογική Επιμέλεια: Ο Θίασος

Αφίσα - Teaser - Φωτογραφίες : Τατιάνα Νικολαΐδου

Ηθοποιοί: Αλεξανδρίδου Μαρία, Αρουτζίδου Μαρία, Καβαλίκα Ευτυχία, Καραγεώργου Μάρω, Κουστολίδης Δημήτρης, Μάγειρος Βαγγέλης, Παντελίδου Έλενα, Παππά Ναταλία-Λυδία, Χατζηγεωργίου Κώστας

Δευτέρα 24 & Τρίτη 25 Ιουλίου
Ώρα: 21:30
Γενική Είσοδος: 10€ Μειωμένο 8€
Προπώληση: Πλατεία Αριστοτέλους

Εισιτήρια προσφοράς με 5 ευρώ:
https://www.gooddeals.gr/

Επόμενη στάση:
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΟΝΗΣ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 21, ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.