Thursday, 1 June 2017

Removment Athens

Πέμπτη 1 Ιουνίου 2017 - Τρεις στοές του κέντρου της Αθήνας ζωντανεύουν μέσα από εικαστικές παρεμβάσεις και διαδραστικές performances καταξιωμένων Ελλήνων καλλιτεχνών στο πλαίσιο της διοργάνωσης Removment Athens, από 1 μέχρι 30 Ιουνίου. Κεντρικός θεματικός άξονας του Removement Athens 2017 είναι η επανάχρηση και η αναβίωση των ιστοριών που συνοδεύουν τρεις Στοές των Αθηνών: Στοά Καίρη, Στοά Αρσάκη και Στοά Πραξιτέλους. Εικαστικά έργα δημιουργούνται για τις στοές με σκοπό να γίνουν πάλι οι χώροι: τόποι. Μέσω έρευνας και συλλογής υλικού από τους ιδιοκτήτες, ενοικιαστές και χρήστες των τριών στοών, συγκεντρώθηκε υλικό που αποτέλεσε την αφορμή και πηγή έμπνευσης των καλλιτεχνών, με επακόλουθο τα προτεινόμενα έργα και δράσεις να έχουν εννοιολογικούς συσχετισμούς με την ιστορία των κτιρίων και της κάθε γειτονιάς.

Στοά Πραξιτέλους: 1 Ιουνίου 2017
Μία performance που σκηνοθετεί και συνθέτει η χορογράφος-σκηνοθέτης Νατάσσα Ζούκα, εμπνεόμενη από την παρελθοντική χρήση των ορόφων της Στοάς ως ραφτάδικα, και του ισόγειου χώρου ως η κατάληξη των ενδυμάτων προς πώληση από τα προσόψια καταστήματα. Με μία 30μελή ομάδα ερμηνευτών – σπουδαστών της Δραματικής Σχολής Αρχή Ν. Καρρά, η πρώτη δράση έχει τίτλο DRESS UP" και είναι η πρώτη του Removement.
Πραξιτέλους 33, Αθήνα
Έναρξη: 19.30


Στοά Καΐρη: 2-30 Ιουνίου 2017
Η Στοά Καΐρη θα φιλοξενείπαρεμβάσεις, εγκαταστάσεις και video-art σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα, το υπόγειο, τον κυρίως χώρο της Στοάς, τον πρώτο και δεύτερο όροφο. Αφετηρία των έργων η ίδια ιστορία της Στοάς, από τα παλιά καλτσάδικα μέχρι τα σημερινά πωλητήρια ειδών περιτυλίγματος και το οπλοδιορθωτήριο της οικογένειας Παπαϊωάννου, οι καλλιτέχνες Τζένη Αργυρίου, Βασίλης Γεροδήμος, Πέγκυ Κλιάφα, Γιώργος Μαραζιώτης, Αντρέας Σάββα και Χρήστος Τόλης με ξεχωριστά μέσα και υλικά μετατρέπουν τους χώρους της Στοάς σε ένα ορμητήριο αλλαγών, χρωμάτων, συναισθημάτων που άλλοτε συντελούν στην αναβίωση της αστικής μνήμης κι άλλοτε προδιαθέτουν την ανάγκη νέων τρόπων επανάχρησης.
Καΐρη 6, Αθήνα
Ώρες/Μέρες Έκθεσης: Δευτέρα & Πέμπτη, 10.00-20.00
Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή & Σάββατο: 10.00-18.00

Στοά Αρσάκη: 9-10, 21 & 30 Ιουνίου 2017
Η Στοά Αρσάκη αποτελεί μία από τις πιο εντυπωσιακές Στοές της Αθήνας, με πλήθος περαστικών να τη χρησιμοποιούν ως «πέρασμα» καθημερινά. Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση της μη-χρήσης και του «κενού» κατακλύζουν την επιβλητική αυτή στοά με τη μακρόχρονη ιστορία της. Με την ευγενική παραχώρηση και συνεργασία της Στοάς του Βιβλίου και της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, η Στοά Αρσάκη θα φιλοξενήσει τρεις διαφορετικές performances που προτείνουν η κάθε μία από άλλη οπτική γωνία την επαναφορά της Στοάς όχι μόνο ως πέρασμα, αλλά ως χώρο συνάθροισης, ξεκούρασης και ανάπαυλας: μία όαση στο κέντρο της πόλης. Τις τρεις performances σκηνοθετούν και συνθέτουν η χορογράφος-performer Μαριάννα Καβαλλιεράτου (Παρασκευή 9 Ιουνίου στις 20.00 & Σάββατο 10 Ιουνίου 11.00 & 20.00), ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Κωνσταντίνος Ντέλλας (21 Ιουνίου 2017 στις 15.30) και η χορογράφος-performer Μαριέλα Νέστορα (30 Ιουνίου 2017 στις 15:00).
 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.