Saturday, 17 June 2017

Αναζητώντας το φως των έργων Mokuhanga: Η παγκοσμιοποίηση της ιαπωνικής ξυλογραφίας

Σάββατο 17 Ιουνίου 2017 -  Δύο εκθέσεις αφιερωμένες στην ιαπωνική χαρακτική οργανώνει το Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή στην Πύλη Αμμοχώστου, στη Λευκωσία: Έκθεση έργων σύγχρονων χαρακτών της Ιαπωνίας και έκθεση παραδοσιακής ξυλογραφίας Mokuhanga, με τίτλο “Αναζητώντας το φως των έργων Mokuhanga: Η παγκοσμιοποίηση της ιαπωνικής ξυλογραφίας”. Οι εκθέσεις εγκαινιάζονται την Τετάρτη 21 Ιουνίου, στις 19:30 και θα διαρκέσουν μέχρι την 1η Ιουλίου 2017.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΧΑΡΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ
Την έκθεση - αφιέρωμα στη σύγχρονη Ιαπωνική Χαρακτική διοργανώνουν σε συνεργασία το Διεθνές Φεστιβάλ Animation Κύπρου - Όψεις του Κόσμου, το Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή, ο Ιαπωνικός Οργανισμός EU Japan Fest και ο Οργανισμός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης Πάφος 2017 του οποίου και το αφιέρωμα εντάσσεται στο επίσημο πρόγραμμα. Την έκθεση στηρίζουν οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου Λευκωσίας.Με τη συμβολή της Οργάνωσης PRINTSAURUS International Print Exchange Association of Japan, είκοσι σύγχρονοι Ιάπωνες χαράκτες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Μουσείου Χαρακτικής Χαμπή και μας τιμούν με τα έργα τους.


Οι δημιουργίες τους εντυπωσιάζουν και γοητεύουν, και μας θυμίζουν την εξαιρετική σχέση της Ιαπωνίας με τη χαρακτική. Πρόκειται για σπουδαία έργα με πολύ ποικίλη έμπνευση.Τα έργα είναι φιλοτεχνημένα με πολύ διαφορετικές τεχνικές. Μερικοί καλλιτέχνες παραμένουν πιστοί στην παραδοσιακή έγχρωμη ξυλογραφία, καθώς και σε παγκόσμια πολύ παλιές τεχνικές εκτύπωσης (εκτύπωση στο χαρτί μιας σκουριασμένης με αλάτι και ξύδι μεταλλικής πλάκας, τρίψιμο ενός αναγλύφου με χρώματα). Πολλοί άλλοι καλλιτέχνες υιοθέτησαν τεχνικές από τη Δύση, και παραδοσιακές και νέες. Έτσι εκτίθενται έργα με τις τεχνικές της βελονογραφίας, οξυγραφίας, ακουατίντας, χαλκογραφίας «μελάνι και ζάχαρη», ξεστής χαλκογραφίας, λιθογραφίας, μεταξοτυπίας, μέχρι και της «πιεζογραφίας», που ανήκει στην τεχνική της ψηφιακής χαρακτικής.Η θεματογραφία τους παρουσιάζει την ίδια ποικιλία. Εικονιστική ή ανεικονική χαρακτική, αντικαθρεφτίζουν τον κόσμο και τους προβληματισμούς των νέων καλλιτεχνών. Αρκετά έργα συνεχίζουν την παραδοσιακή στενή σχέση των Ιαπώνων χαρακτών με τη φύση ή φαίνονται άμεσα δεμένα με τις σύγχρονες αναζητήσεις της κοινωνίας και του ανθρώπου. Άλλα υιοθετούν τον μινιμαλισμό ή μια αφθονία των λεπτομερειών. Τα μεν δείχνουν εξαιρετική χρήση της μονόχρωμης χαρακτικής (με το μαύρο μελάνι), τα δε μας προτείνουν μια έκρηξη χρωμάτων. Όλα τα έργα χαρακτηρίζονται από την ίδια ποιότητα της εκτύπωσης και την επιλογή χαρτιών υπέροχης ποιότητας από τους χαράκτες.

Εκθέτουν έργα τους: οι Ayashi ASUMI, Haruko CHO, Tomomi FURUKAWA / Eiichi HASEGAWA, Toshiko HISHIDA, Manami ITO, Ryo KAJITANI, Yuki KASHIWAGI, Yuki NAGASHIMA, Misaki OGURO, Yusuke OKAMURA, Miyuki OKAWA, Tomiyuki SAKUTA, Takumi SATO, Fumiko SUZUKI, Chihiro TAKI, Kayoko TATSUBORI-SAKAMOTO, Yoshie UCHIDA, Sanae YAMAMOTO, Tokida YASUYOSHI και Katsutoshi YUASA. Είναι εντυπωσιακές οι καλλιτεχνικές λύσεις που βρίσκουν, η ευαισθησία τους, η ζωντάνια των τεχνικών μέσα από τις οποίες εκφράζονται. Τα έργα τους χαρακτηρίζονται από μια ποιητική διάθεση!Με τους χαράκτες αυτούς συναντήθηκαν στο Τόκυο, τον Αύγουστο 2016, οι εκπρόσωποι του Φεστιβάλ Animation Κύπρου - Όψεις του Κόσμου και του Μουσείου Χαρακτικής Χαμπή, Γιώργος Τσαγγάρης και Χαμπής.

ΕΚΘΕΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΞΥΛΟΓΡΑΦΙΑΣ MOKUHANGAΣ
την Πύλη Αμμοχώστου παρουσιάζεται παράλληλα από το Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή και η έκθεση με τίτλο “Αναζητώντας το φως των έργων Mokuhanga: Η παγκοσμιοποίηση της ιαπωνικής ξυλογραφίας”. Πρόκειται για έργα της παραδοσιακής ξυλογραφίας Mokuhanga του Οργανισμού MI-LAB Ιαπωνίας.Το Κέντρο MI-LAB (Mokuhanga Innovation Laboratory) της Ιαπωνίας προσφέρει σε καλλιτέχνες όλου του κόσμου τη δυνατότητα να μάθουν την παραδοσιακή τεχνική της ξυλογραφίας Mokuhanga. Η ευκαιρία αυτή δόθηκε και στην Κύπρια χαράκτρια Ελένη Παναγίδου, η οποία φιλοξενήθηκε στην Ιαπωνία για περισσότερο από έναν μήνα.Έγραψε, μεταξύ άλλων, η Ελένη Παναγίδου, μετά την επιστροφή της από την Ιαπωνία στην Κύπρο: Ήταν τιμή και μεγάλη ευκαιρία το ότι έλαβα μέρος στο εργαστήρι Mokuhanga για μια περίοδο 5 εβδομάδων. Η ευκαιρία αυτή μου δόθηκε στο πλαίσιο της συνεργασίας που αναπτύχθηκε ανάμεσα στο Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή και το MI- LAB (Mokuhanga Innovation Lab).Παρόλη την εμπειρία που έχω γύρω από τις τεχνικές της χαρακτικής, η τεχνική Mokuhanga αποτέλεσε κάτι καινούργιο για μένα. Κατά την περίοδο την οποία βρισκόμουν εκεί, δούλεψα την τεχνική και προσπάθησα να τη γνωρίσω όσο το δυνατό περισσότερο.Ήταν επίσης πολύ σημαντικό για μένα ότι έμαθα την τεχνική από πολύ πεπειραμένους δασκάλους, όπως τον Takuji Hamanaka και τον Tetsuo Soyama.Ήταν μια εμπειρία, την οποία θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή.Με την ευκαιρία αυτής της έκθεσης, το Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή φιλοξενεί στην Κύπρο τους Ιάπωνες χαράκτες Chihiro Taki και Kazuki Sakai από το MI-LAB, οι οποίοι εκθέτουν έργα τους και συμμετέχουν σε εργαστήρι ξυλογραφίας Mokuhanga στην Λευκωσία.

Οι εκθέσεις, από 21μέχρι 27 θα είναι ανοικτές στις ώρες λειτουργίας της Πύλης Αμμοχώστου και 28-30 ανοικτές και απόγευμα.Παράλληλα με τις δύο αυτές εκθέσεις, θα είναι ανοικτή στο Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή στα Πλατανίστεια, η έκθεση χαρακτικής UKIYO-E με έργα φημισμένων Ιαπώνων καλλιτεχνών του 18ου και 19ου αιώνα, από τη συλλογή του Μουσείου. Η έκθεση Ukiyo-e θα είναι ανοικτή από 24 Ιούνη μέχρι 30 Ιούλη 2017. Ώρες λειτουργίας έκθεσης 10:00 - 13:00 / 16:00 - 18:00 (Τετάρτη μέχρι Κυριακή).

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ