Friday, 16 June 2017

Ανιχνεύσεις και φωτογραφικά αρχεία: αρχεία ζωής στο Γενί Τζαμί

Παρασκευή 16 Ιουνίου 2017 - Εγκαινιάζεται την Τρίτη 20 Ιουνίου 2017 και ώρα 20.00, στο Γενί Τζαμί, από τη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, η έκθεση «Ανιχνεύσεις και φωτογραφικά αρχεία: αρχεία ζωής», η οποία διοργανώνεται με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Ουγγαρίας στην Αθήνα.Τα τελευταία χρόνια μια από τις πιο συναρπαστικές καλλιτεχνικές πρακτικές εικαστικών και φωτογράφων, επικεντρώνεται στη διερεύνηση της φύσης και της έννοιας των αρχείων.Η έννοια του αρχείου ορίζεται ως μια διπλή έννοια που έχει συνδεθεί με την εμπειρία της μνήμης και τη διερεύνηση του χαμένου χρόνου. Ωστόσο, θεσμικά και ετυμολογικά συνδέεται και με τη έννοια της εξουσίας.Η έκθεση «Ανιχνεύσεις και φωτογραφικά αρχεία: αρχεία ζωής» παρουσιάζεi στη Θεσσαλονίκη επ’ ευκαιρία των 60 χρόνων από τα γεγονότα του 1956 στη Βουδαπέστη, έργα Ούγγρων και Ελλήνων καλλιτεχνών, που επεξεργάζονται μέσα από ποικίλης μορφής αρχεία, ο καθένας με τον τρόπο του, στιγμές και όψεις της ιστορίας του 20ου αιώνα.Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται σε γεγονότα που αφορούν την ιστορία των σχέσεων της Ουγγαρίας και της Ελλάδας με την Ευρώπη, μέσα από τους πολέμους, τις κρίσεις και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Παράλληλα ένα μέρος της έκθεσης αποκαλύπτει τη σημαντική ελληνική παρουσία, μέσα από τα ιστορικά ορόσημα του πολέμου, του εμφυλίου και των εκπατρισμών.Όσον αφορά τη σχέση της φωτογραφίας με το αρχείο, η επιμελήτρια της έκθεσης Gabriella Uhl σημειώνει: «…Το αρχείο λειτουργεί εδώ αφενός ως καλλιτεχνικό έναυσμα και αφετέρου ως μια μεθοδολογία για κριτική προσέγγιση μιας εν δυνάμει μετάφρασης της ιστορίας αλλά και του μηχανισμού ενεργοποίησής της».Η συνεπιμελήτρια Αγγελική Γραμματικοπούλου τονίζει σχετικά με το σκεπτικό της έκθεσης: «Η έκθεση αυτή παρουσιάζει 14 προσεγγίσεις που μεταθέτουν την έμφαση από τον προβληματισμό για τη μνήμη και τη λήθη, όπως αυτή εκφράζεται σε ποικίλες καλλιτεχνικές πρακτικές από τη δεκαετία του 70, σε μια αισθητική, συγκινησιακή, διανοητική και βιωματική εμπειρία του παρελθόντος…Οι καλλιτέχνες μέσα από πρακτικές οικειοποίησης, σφετερισμού, ανανοηματοδότησης και αναπλαισίωσης ντοκουμέντων αφηγούνται φανταστικούς, ονειρικούς και μαγευτικούς κόσμους και αναδιαπραγματεύονται την ιστορία».

Επιμέλεια έκθεσης: Αγγελική Γραμματικοπούλου-Barbaut (GR) και Gabriella Uhl (HU)

Καλλιτέχνες που συμμετέχουν:
Περικλής Αλκίδης, Ανδρέας Βακαλιός, András Bozsó, Lajos Csontó, József Hajdú, Péter Forgács, Aljona Frankl, Μαριγώ Κάσση, Melinda Kovács, Sándor Áron Károly, Δάφνη Ρόκου, Balázs Telek, Zsolt Olaf Szamódy, Antal Tarjáni

Διάρκεια έκθεσης: 21 Ιουνίου έως 29 Ιουλίου 2017

Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή 10.00-18.00, Σάββατο 11.00-15.00, Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.