Monday, 29 May 2017

"Per Filo & Per Segnο" | Εικαστικά projects της Δήμητρας Σιατερλή στην Ιταλία

Δευτέρα 29 Μαΐου 2017 - Μια έκθεση σε δύο ενότητες παρουσιάζει στην Ιταλία η γνωστή Ελληνίδα εικαστικός Δήμητρα Σιατερλή. Η έκθεση με τίτλο «Per Filo & Per Segno» φιλοξενείται ταυτόχρονα σε δύο πόλεις. Η πρώτη ενότητα παρουσιάζεται στην Τσεζένα στη γκαλερί Il Vicolo galleria d’ arte contemporanea που βρίσκεται στη Via Chiaromonti 6 και στην γκαλερί Il Vicolo Interior Design στη Via Carbonari 16. Η ενότητα αυτή της έκθεσης διαρκεί από τις 26 Μαΐου ως τις 9 Σεπτεμβρίου.Το άλλο σκέλος της έκθεσης είναι στο Santarcangelo στην κατακόμβη Grota Monumentale, Pratini di vai Ruggeri, Santarcangelo di Romagna. Η ενότητα αυτή διαρκεί από τις 27 Μαΐου ως τις 18 Ιουνίου. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του δήμου του Santarcangelo.Στα εγκαίνια του Santarcangelo θα παρουσιάσει την καλλιτέχνιδα και την έκθεση ο επιμελητής των δύο εκδηλώσεων, ποιητής Romeo Casalini.Η Marisa Zattini γράφει σχετικά με την έκθεση: "Στο έργο της Δήμητρας Σιατερλή – έργο που πάλλεται από ένα σαφή σπερματικό νατουραλισμό – αναδύεται όλη η πληθωρικότητα μιάς εύφορης και αρχαίας σκέψης, πλούσιας σε μυθικές μνήμες… Παρατηρούμε την, εντελώς παρεμβατική, δίνη γραμμάτων που αναμιγνύονται με σύμβολα. Τα Αλφάβητα ως προσκλητήρια αποκρυπτογράφησης και διείσδυσης σε έναν ολόκληρο κόσμο. Ένας τρόπος ιχνηλάτησης, ίσως, για να ξεχνάμε τους εαυτούς μας και να προχωρούμε μπροστά, επιτρέποντάς τους να μας απορροφήσουν και να αφεθούμε στις δαιδαλώδεις σπείρες αυτού του αινιγματικού σύμπαντος".

Το άλλο σκέλος της έκθεσης είναι στο Santarcangelo στην κατακόμβη Grota Monumentale, Pratini di vai Ruggeri, Santarcangelo di Romagna. Η ενότητα αυτή διαρκεί από τις 27 Μαΐου ως τις 18 Ιουνίου. Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα του δήμου του Santarcangelo.Στα εγκαίνια του Santarcangelo θα παρουσιάσει την καλλιτέχνιδα και την έκθεση ο επιμελητής των δύο εκδηλώσεων, ποιητής Romeo Casalini.


Η Marisa Zattini γράφει σχετικά με την έκθεση: “Στο έργο της Δήμητρας Σιατερλή - έργο που πάλλεται από ένα σαφή σπερματικό νατουραλισμό - αναδύεται όλη η πληθωρικότητα μιάς εύφορης και αρχαίας σκέψης, πλούσιας σε μυθικές μνήμες... Παρατηρούμε την, εντελώς παρεμβατική, δίνη γραμμάτων που αναμιγνύονται με σύμβολα. Τα  Αλφάβητα ως προσκλητήρια αποκρυπτογράφησης και διείσδυσης σε έναν ολόκληρο κόσμο. Ένας τρόπος ιχνηλάτησης, ίσως, για να ξεχνάμε τους εαυτούς μας και  να προχωρούμε μπροστά, επιτρέποντάς τους να μας απορροφήσουν και να αφεθούμε στις δαιδαλώδεις σπείρες αυτού του αινιγματικού σύμπαντος".

Στην έκθεση, η οποία μοιράζεται σε δύο πόλεις, στην Cesena, στο ιστορικό κέντρο, σε δύο χώρους που επί  δεκαετίες διαπραγματεύονται την σύγχρονη τέχνη και στο Santarcangelo, στην μυστήρια μνημειώδη κατακόμβη - η καλλιτέχνιδα μας οδηγεί σε μια εξερεύνηση, ενός παρόντος φορτισμένου με συμπυκνωμένη αρχαία γνώση.

Ένα ταξίδι με συνεχείς αναφορές στο παρελθόν, αναφορές στα όνειρα ενός  πηγαιμού και μιας επιστροφής στην άβυσσο της ψυχής και του ασυνείδητου.[…] H σιωπή βασιλεύει παντού. Και στο κέντρο εγκυμονεί η γοητεία ενός ολόκληρου σύμπαντος, καρπός ενός πολιτιστικού πλέγματος του φαντασιακού της εικαστικού.

Πρόκειται για ένα προσεκτικά μελετημένο πλέγμα ιστού που επιδιώκεται δυναμικά, με  συνεχή και ακριβή τεχνική εμπειρογνωμοσύνη για να αγκαλιάσει κάθε έκφραση της τέχνης: από τηζωγραφική, την γλυπτική, τη ζωγραφική,  από την κεραμική στο σχέδιο, από την χαλκογραφία στην ξυλογραφία.

Σκοτεινές τροχιές, κι όμως φωτεινές, που δραστηριοποιούν ενέργειες θαμμένες στο χρόνο, «διασπασμένα  ιερογλυφικά  των άστρων». (F. Pessoa) συνδέοντάς μας με το κόκκινο νήμα των φανταστικών του οραμάτων».

O ιστορικός τέχνης Γιάννης Μπόλης γράφει:  «Στις συνθέσεις της,  η Δήμητρα Σιατερλή, προσεγγίζει τον ιστό μέσα από κινήσεις πολυσχιδείς, επιζητώντας, κάθε φορά, ένα διαφορετικό περιεχόμενο και νόημα: ο ιστός ως υπαρξιακός λαβύρινθος, δίκτυο επικοινωνίας και επαφής, εξάπλωσης, γόνιμης συγκατοίκησης και ανταλλαγής ιδεών, ως συνεκτικός, ακατάλυτος δεσμός ανάμεσα σε άτομα και πολιτισμούς, ως ενέδρα, απειλή και υφέρπων φόβος, ως πολεοδομική κάτοψη ή διαχωριστική γραμμή-σύνορο στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη, ως σύμβολο ανεξάντλητης δημιουργικότητας. Ο προβληματισμός της εκτείνεται και θέτει ζητήματα που άπτονται του ρόλου του καλλιτέχνη ως τεχνίτη-χειρώνακτα, των εννοιών της θηλυκότητας και της έμφυλης ταυτότητας και προσδιορισμού του έργου τέχνης, της πλεκτικής, που έχει βαθιές ρίζες στη γυναικεία ψυχοσύνθεση, ως δυναμική, σύγχρονη εναλλακτική επιλογή καλλιτεχνικής έκφρασης».

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.