«Εγώ όπως Εμείς» Έκθεσή του Γ. Σκυλογιάννη με συνεργάτες

Δευτέρα 8 Μαΐου 2017 - Το 1ο εργαστήριο ζωγραφικής των εικαστικών εφαρμοσμένων τεχνών του ΑΠΘσε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης διοργανώνει έκθεση ζωγραφικής υπό τη διεύθυνση του καθηγητή Γιώργου Σκυλογιάννη, η οποία εγκαινιάζεται την Δευτέρα 22 Μαΐου 2017 στις 20.00, στο γαλλικό ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα των:Καθηγητών: Γιώργου Σκυλογιάννη, Στέλιου Κουπένγκου, Δημήτρη Ζουρούδη, Βάλυς Νομίδου, Ελένης Θεοφυλάκτου, Χρίστου Βενέτη.Συμμετοχές των αποφοίτων: Ειρήνη Αντωνιάδη, Λάμπρος Ασημακάκης, Γιώργος Γεροντίδης, Παναγιώτης Δουκανάρης, Ελένη Καλουτσίδη, Aurelia Kavaliauskaite, Αλέξης Καραγιάννης, Μάρκελλος Κολοφωτιάς, Γιάννης Κοτινόπουλος, Ειρήνη Κωνσταντίνου, Ελπίδα Ματσεντίδου, Ηρώ Μυλωνά, Σπύρος Προκοπίου, Χρησυίδα Ρούνη, Έλιο Σαμαράς.Συμμετοχές των φοιτητών: Αφροδίτη Ακριτίδου, Μαρία Αλεξάνδρου, Αφροδίτη Αναστοπούλου, Άννα Αραμπατζή, Ρένα Βαμβουκάκη, Πολυχρόνης Βασιλόπουλος, Κωνσταντία Βλαχίδου, Άιγλη Βογδάνου, Λάμπρος Βρεττός, Βασίλης Γεωργούλας, Άκης Γιούσμης, Σοφία Κογκαλίδου, Παντελής Κωνσταντίνου, Philippe Laferrière, Γιώργος Λαζαρίδης, Νίκη Λαμπαδά, Κατερίνα Μαυρίδη, Ελένη Μητρούσκα, Στέφανος Μωραϊτης, Γιάννης Νικολάου, Françoise Παναγιωτοπούλου, Αλεξάνδρα Πανοπούλου, Αργυρώ Παπαδοπούλου, Γιώτα Πελέκα, Ιάσωνας Πετράς, Νίκη Προκοπίου, Ελισάβετ Σαβαλιέβα, Σοφία Σαβαλιέβα, Ευσέβεια Σεργίδου, Ελισάβετ Σιδηροπούλου, Πέτρος Σουφλέρος, Δανάη Συκινιώτη, Anna-Maria Szöllöski, Γεωργία Σχοινά, Μαρία Τσιγκερλιώτη, Τζένη Φαλιαρίδου, Χαρούλα Χρυσόγλου.


Ο Γιώργος Σκυλογιάννης γεννήθηκε στην Άμφισσα. Εισήχθη με υποτροφία στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και αποφοίτησε με άριστα το 1981 με πτυχίο ζωγραφικής και σκηνογραφίας. Την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη ατομική του έκθεση στην Αθήνα στην Γκαλερί «Μέδουσα». Υπότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης το 1982 συνεχίζει τις σπουδές του στο Παρίσι στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Jean Laude, όπου ολοκληρώνει μαζί του την Maîtrise Αισθητικής πάνω στο εικαστικό έργο του J. Pollock. Το 1985 συνεχίζει τις σπουδές του στην Φιλοσοφία της Τέχνης με καθηγητή τον Renault d’Allones και γίνεται κάτοχος του D.E.A. Τη ίδια χρονιά, ακολουθεί και θεωρητικές σπουδές στις Πλαστικές Τέχνες στο πανεπιστήμιο του Παρίσιου VIII. Πολλές διακρίσεις και βραβεία συνοδεύουν την μέχρι τότε καλλιτεχνική πορεία. Από το 1996 ως το 2005 υπηρετεί ως καλλιτεχνικός διευθυντής του δικτύου Εικαστικών Εργαστηρίων Δήμου Άμφισσας (Υπουργείο Πολιτισμού). Επίσης από το 1998 έως το 2004 διατελεί πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Άμφισσας. Το 2008, με χορηγία της νομαρχίας Φωκίδας εκδίδει το λεύκωμα «Η νύχτα των στοιχειών» στο πλαίσιο δρώμενου του εικαστικού εργαστηρίου Άμφισσας. Από το 2007 μέχρι σήμερα είναι Διευθυντής Α’ Εργαστηρίου Ζωγραφικής του τμήματος Εικαστικών και εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.