Wednesday, 24 May 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Βαλεντίνη Μαυροδόγλου: Η τέχνη είναι μια μάχη ενάντια στην στασιμότητα

Τετάρτη 24 Μαΐου 2017 - Τα έργα της Βαλεντίνης Μαυρόδογλου παρουσιάζουν έντονα ψυχογραφικό χαρακτήρα, είναι ανθρωποκεντρικά, εστιάζουν σε εσωτερικές αναζητήσεις και κινούνται στην γραμμή των αναμνήσεων και του συναισθήματος. Η ίδια φέτος θα αποφοιτήσει από την τρίτη σχολή, την Σχολή Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με έδρα την Φλώρινα. Αν και προηγήθηκαν σπουδές στο Σχέδιο Μόδας και τις Γραφικές Τέχνες, η μεγάλη της αγάπη ήταν πάντοτε η Τέχνη, και από την Τέχνη η Χαρακτική και η Ζωγραφική. Στα μέσα του Μαΐου 2017 εγκαινιάστηκε η δεύτερη ατομική έκθεση ζωγραφικής της στην Myrό Gallery στην Θεσσαλονίκη. Αυτό τον καιρό ετοιμάζει την πτυχιακή της, η οποία ακροβατεί μεταξύ της Εγκατάστασης και της Χαρακτικής με πρωτότυπο τρόπο. Σήμερα, εδώ, διαβάζοντας αυτό το κείμενο θα γνωρίσετε τον άνθρωπο πίσω από το χάραγμα, την προσωπικότητα πίσω από τον χρωστήρα.

Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο



Πότε και με ποια αφορμή συνειδητοποίησες ότι θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης;
Ηθελα να γίνω καλλιτέχνης από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου! Φυσικά, η αντίστροφη μέτρηση για την συνειδητοποίηση ξεκίνησε από την εγγραφή μου στους εικαστκούς κύκλους στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης. Αυτή ήταν η αρχή για να καρφιτσωθεί η ιδέα του καλλιτέχνη στο κεφάλι μου και η πορεία προς το στόχο ήταν σχετικά μονόδρομος.

Θεματογραφικά που κινούνται τα έργα σου;
Ως παιδί, και καθώς μεγάλωνα ανακάλυψα τη μεγαλύτερη εμμονή μου, καθώς ήταν και ο μεγαλύτερός μου φόβος: την μνήμη και ως υπόλογο αυτής, την ανάμνηση. Ενας αχαλίνωτος φόβος μη φθαρεί, μην εξαλειφθεί, μην εξαφανιστεί. Είμαι δεμένη με τις αναμνήσεις μου σε υπερβολικό βαθμό. Έτσι λοιπόν, όλη μου η θεματολογία κινείται γύρω από τη μνήμη, την ανάμνηση και την ανάπλαση-επαναδημιουργία αυτών, με κύριο στόχο υπόδειξης της απώλειας.

Ως προς τα μέσα/υλικά αποτύπωσης, τόσο στην χαρακτική όσο και στην ζωγραφική εχεις πειραματιστεί/πειραματίζεσαι; Τα δύο είδη τέχνης που κατά κύριο λόγο υπηρετείς εξυπηρετούν ως αποτέλεσμα διαφορετικές επιδιώξεις σου ως προς την αποτύπωση της κάθε επινόησης που είναι ένα έργο; Τι επιλέγεις να αποτυπώνες με την χαρακτική και τι με τη ζωγραφική;
Ο πειραματισμός για κάθε καλλιτέχνη είναι η "πηγή των ιδεών του". Είναι κάτι αναπόφευκτο στην πορεία, καθώς και αυτό που δίνει κίνητρο για τα πάντα. Ένας ατέρμονος κύκλος θα έλεγα. Υπάρχει βέβαια πάντα το μονοπάτι που έχεις κατακτήσει, αλλά πάντα θα υπάρχουν διασταυρώσεις και μικρά - άλλοτε κρυφά και άλλοτε φανερά - νέα μονοπάτια. Έτσι λειτουργώ, ο πειραματισμός είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Το μέσο και ο τρόπος δεν με επηρεάζουν. Δεν διαχωρίζω έτσι τα έργα μου, η αλήθεια είναι. Σαφώς και η κάθε τέχνη έχει τη χάρη της και τις διαφορές της. Η χαρακτική έχει τη σοβαρότητα του μετάλλου, του σχεδόν απόλυτου, που σε κάνει να την θαυμάζεις αφού και το λάθος που θα κάνεις μπορεί να είναι μία νέα πνοή. Εξίσου και η ζωγραφική, προσφέρει την ελευθερία των χρωμάτων. Και οι δύο όμως αυτές τέχνες, είναι το ίδιο ελεύθερες για εμένα καθώς μου προσφέρουν το ίδιο επιθυμητό αποτέλεσμα αποτύπωσης ιδεών. Η θεματολογία μου είναι η ίδια και όπως προείπα. Για μένα χαρακτική και ζωγραφική ίσον το ίδιο και το αυτό. Με αλληλοσυμπληρώνουν για έναν και μόνο σκοπό, να αποτυπώσω ακριβώς αυτό που έχω στο νου μου μέσω και των δύο.

Ποιά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις θέσει στον εαυτό σου ως ζωγράφος;
Καθετί που κάνω ως καλλιτέχνης είναι μία πρόκληση, αλλά νομίζω πως η μεγαλύτερη είναι η υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου, να μη σταματήσω ποτέ να εξελίσσομαι και να μη μείνω στάσιμη ούτε μία ημέρα.

Πως ήταν η υποδοχή του κόσμου στην έκθεση σου στην Myrό Gallery; Είχες κάποιο feedback;
Η υποδοχή μου ήταν πολυ θέρμη και γεμάτη θα έλεγα. Βίωσα μια πρωτόγνωρη εμπειρία ακούγωντας σχόλια ουσιαστικά και ακιρβώς μέσα στην θεματόλογια της έκρασης μου κατι που με γέμισε απεριόριστα και ουσιαστικά.

Από ποιούς ζωγράφους και άλλους καλλιτεχνικούς δημιουργούς σε κάθε μορφή και έκφανση των Τεχνών θα έλεγες ότι έχεις επιρροές;
Οι επιρροές μου ποικίλουν και είναι συχνά πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Οι πλούσιες χρωματικά φόρμες του Γκωγκέν, η μαύρη θεατρικότητα-ονειρικότητα στο σχεδιασμό του Μακουήν, η ζεστή αλλά συνάμα σκοτεινή ατμόσφαιρα του Τιμ Μπάρτον, η απλότηταπου διέπει τα ιαπωνικά μελάνια αλλά και η αυστηρότητα των χαρακτικών της Κατράκη , αποτελούν μερικά οπτικά ερεθίσματα που   μεταξύ άλλων   ενσωματώνονται και αφομιώνονται στο έργο μου.

Επιδιώκεις συνέργειες με άλλους εικαστικούς καλλιτέχνες, και την αλληλεπίδραση που μπορούν αυτές να επιφέρουν;
Δεν αποκλείω ποτέ μια συνεργασία από κοινούσε ένα έργο με άλλους καλλιτέχνες. Απλά θα έλεγα πως περνάω μία περίοδο προσωπικού επαναπροσδιορισμού με τεράστια εικαστική απομόνωση ιδεών και εκτέλεση αυτών.

Υπάρχουν άλλα είδη τέχνης ή παραγωγής πολιτιστικού περιεχομένου (κινηματογράφος, πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, μουσική, κλπ) που σε επηρεάζουν ή/και σε προκαλούν να συνδιαλεχθείς μαζί τους στο έργο σου;
Τείνω προς την ποίηση, την πεζογραφία και τη μουσική. Η μουσική είναι θα έλεγα ένα καθημερινό κομμάτι στη δημιουργία μου. Ωστόσο δε μπορώ να μην αναφέρω τη μεγάλη μου αγάπη για τη μόδα. Πέρα από το ότι για μένα είναι μια πολύ ξεχωριστή τέχνη, η οποία με έχει επιρρεάσει και στο εικαστικό μου έργο, αποτελεί ανέκαθεν για μένα βίωμα.

Συχνά διαχωρίζεται από ορισμένους καλλιτέχνες η εμπορικότητα, η πώληση των έργων τους, από την αποδοχή του κοινού, σα να ήταν δύο ξέχωρα και διαφορετικά πράγματα. Θεωρείς την εμπορικότητα ως μέτρο επιτυχίας και αποδοχής της δουλειάς σου ή απλώς είναι μία αναγκαία παράμετρος βιοπορισμού;
Σαφέστατα, το να πουλήσει ένας καλλιτέχνης έργο του έχει να κάνει και με τα δύο. Το να είσαι εικαστικός είναι επάγγελμα και όχι χόμπυ. Επομένως, σίγουρα είναι αναγκαία παράμετρος βιοπορισμού. Ταυτόχρονα όμως, αυτό αλληλοσυμπληρώνεται με την αποδοχή της δουλειάς του καλλιτέχνη. Για να επιλέξει κάποιος να αγοράσει ένα κομμάτι της δουλειάς σου συνεπάγεται πως κάτι του λέει, κάτι τον γεμίζει σε αυτό. Και ας τονίσουμε ότι ζούμε σε οικονομικά δύσκολους καιρούς και είμαι κατά του στερεοτύπου ´τέχνη για την τέχνη´. Η τέχνη είναι για όλους, είναι έκφραση και το να έχει κάποιος ένα δικό μου κομμάτι είναι σίγουρα αποδοχή.

Αν ένας έφηβος σου πει ότι θέλει να γίνει εικαστικός, τι θα τον συμβούλευες να προσέξει/κάνει;
Πρώτο πράγμα που θα του ζητούσα να σκεφτεί σοβαρά είναι το πόσο συνειδητοποιημένος είναι προς την επιλογή του. Η Τέχνη απαιτεί συχνά θυσίες που αν δεν είναι έτοιμος να καλοδεχτεί κάποιος, είναι καλύτερα να κάνει μιαν άλλη επιλογή. Πρέπει κάποιος να είναι εφοδιασμένος με πείσμα, θέληση, αυθεντικότητα και δυναμισμό για να ανταπεξέλθει στο δύσκολο αυτό χώρο. Εκτός όλων αυτών, η ίδια η τέχνη είναι η ψυχική τροφή και η συνεχής επαγρύπνιση αυτού που την ασκεί.

 
Σύντομο Βιογραφικό
Η  Βαλεντίνη Μαυρόδογλου είναι χαράκτρια και ζωγράφος που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989, σπούδασε ενδυματολογία στην σχολή μόδας Pan-Sik και Γραφικές Τέχνες στο ΙΙΕΚ “Πράξις”. Σήμερα είναι προπτυχιακή φοιτήτρια στην Σχολή Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας με έδρα την Φλώρινα. Ως προς τα μέσα αποτύπωσης, στην χαρακτική είναι η οξυγραφία και στην ζωγραφική είναι τα μελάνια και η ακουαρέλλα.  Έχει εκθέσει ζωγραφικά και χαρακτικά έργα της σε ομαδικές εκθέσεις και σε μία ατομική. Έργα της ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.