Η Λόλα Τότσιου στο Βασιλικό Θέατρο με την ΚΟΘ

Πέμπτη 11 Μαΐου 2017 - Η σειρά συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης στο Βασιλικό Θέατρο, που πραγματοποιούνται με τη συνεργασία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, συνεχίζεται με μία συναυλία που συνδυάζει ποικίλα ακούσματα, ενδιαφέρουσες ιστορίες και έντονα συναισθήματα. Διευθύνει ο νικητής του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Διεύθυνσης Ορχήστρας της Κ.Ο.Θ. ‘Νέοι Καλλιτέχνες 2014’ Δημήτριος Σπούρας, ενώ σολίστ στο πιάνο είναι η διευθύντρια του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης Λόλα Τότσιου. Η συναυλία λαμβάνει χώρα την Παρασκευή 26 Μαΐου 2017, ώρα 20:30 στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης.

Το πρόγραμμα ξεκινά με δημοφιλέστερο ίσως αμερικανικό συμφωνικό έργο, το υπέροχο ‘Αντάτζιο για έγχορδα’ του Μπάρμπερ. Δέκα λεπτά απόλυτης γαλήνης και μακαριότητας, με ένα διάχυτο πνεύμα ευλάβειας, που καθηλώνουν τον ακροατή από τις πρώτες μόλις νότες. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο πάθος που όπως έχει εύστοχα ειπωθεί ‘σπάνια αφήνει στεγνά τα μάτια’.
Ακολουθεί το ‘Κοντσέρτο για πιάνο’ του Σνίτκε, έργο χαρακτηριστικό του μεταμοντερνισμού με πολλαπλές τεχνικές στη σύνθεση και με έντονα μυστικιστικό χαρακτήρα. Το πιάνο αντιπαρατίθεται με τα έγχορδα της ορχήστρας αναπαριστώντας τις εσωτερικές συγκρούσεις, οι οποίες καταλήγουν στην ασφάλεια της πίστης σε μία ανώτερη ύπαρξη και στην ποθούμενη ψυχική ειρήνη.

Ο Λιστ έχει διασκευάσει για ορχήστρα έξι συνολικά ‘Ουγγρικές Ραψωδίες’, τα θέματα των οποίων είναι βασισμένα σε τσιγγάνικα τραγούδια. Ο συνθέτης παρομοίασε τους τσιγγάνους με τους αρχαίους Έλληνες ραψωδούς που λέγανε τμηματικά μία ιστορία και γι’ αυτό ο σχετικός τίτλος. Η δεύτερη ραψωδία έχει ευαίσθητο χαρακτήρα αρχικά που εξελισσόμενη τονίζει την υπερηφάνεια και τη λαμπρότητα αυτών των μελωδιών.

Ο Σμέτανα συνέθεσε τον κύκλο έξι συμφωνικών ποιημάτων ‘Η πατρίδα μου’ σε πλήρη δυστυχία λόγω κώφωσης, αλλά με υπερήφανο πνεύμα για να τιμήσει τη σκλαβωμένη του πατρίδα. Το ποίημα ‘Σάρκα’ αναφέρεται στον πασίγνωστο σχετικό μύθο της τσέχικης παράδοσης ‘Ο Πόλεμος των Κορών’, όπου οι Αμαζόνες εκδικούνται το αντρικό φύλο χρησιμοποιώντας ως δόλωμα την αρχηγό τους Σάρκα. Το συμφωνικό ποίημα ‘Μολδάβας’ ακολουθεί τη ροή του επιβλητικού ποταμού και ζωγραφίζει ονειρικές εικόνες της τσέχικης γης, καθώς διασχίζει τη χώρα.


* Μέρος της αμοιβής της σολίστ θα διατεθεί για την ενίσχυση του περιοδικού δρόμου Σχεδία.


Διεύθυνση ορχήστρας: Δημήτριος Σπούρας
Πιάνο: Λόλα Τότσιου

Πρόγραμμα:
Σάμουελ Μπάρμπερ (1910-1981): Αντάτζιο για έγχορδα, έργο 11
Άλφρεντ Σνίτκε (1934-1998): Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα εγχόρδων
Φραντς Λιστ (1811-1886): Ουγγρική Ραψωδία αρ. 2 σε ρε ελάσσονα
Μπέντριχ Σμέτανα (1824-1884): Σάρκα και Μολδάβας από το έργο ‘Η πατρίδα μου’


Τιμές εισιτηρίων:
Πλατεία 15 €
Εξώστης 10 €
Μειωμένο 5 €

Ισχύει έκπτωση 20% στους κατόχους της IANOS CLUB CARD

Δικαιούχοι μειωμένου εισιτηρίου:
Άνεργοι, πολύτεκνοι, μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές ωδείων, Α.Μ.Ε.Α., κάτοχοι Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων, κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού, μέλη Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, διοικητικοί υπάλληλοι και εκπαιδευτικό προσωπικό Α.Π.Θ., μέλη Χ.Α.Ν.Θ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.