Sunday, 23 April 2017

Παγκόσμια Ημέρα Jazz στη Θεσσαλονίκη

Κυριακή 23 Απριλίου 2017 - Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Τζαζ δίνοντας τον τόνο σε μια ζωντανή ανοιξιάτικη βραδιά με μουσική και φωνές που θα ξυπνήσουν αισθήσεις και αναμνήσεις, με φωτογραφίες που κάποτε αιχμαλώτισαν στιγμές έκφρασης μουσικών Jazz επί σκηνής, και ένα απολαυστικό “time travel” στην κλασσική εποχή της Jazz, με σημείο εκκίνησης τον πολυχώρο Gallery Toss/La Doze, Βηλαρά και Βαλαωρίτου 1, την Πέμπτη 27 Απριλίου, και ώρα 18:30 (*αντί 30 Απριλίου, λόγω τριημέρου και αργίας Πρωτομαγιάς). Ο Γρηγόρης Σημαδόπουλος και «οι φωνές του» —πλήκτρα , κοντραμπάσο και τύμπανα— θα συναντήσουν τρεις γυναικείες νεανικές φωνές Jazz που θα χρωματίσουν τη βραδιά με Blues, Swing και Latin, ενώ ο δημοφιλής ραδιοφωνικός παραγωγός Λευτέρης Κογκαλίδης θα μας ξεναγήσει στην κλασσική εποχή σε ένα ταξίδι στο χρόνο με διάσημες κλασσικές συνθέσεις, διασκευασμένες από την ορχήστρα του Glenn Miller, που κουβαλά στην προσωπική του χρονοκάψουλα. Tο «ηχητικό τοπίο» της Παγκόσμιας Ημέρας Jazz στη Θεσσαλονίκη θα συμπληρώσουν ο «Γαλάζιος Ήχος» και το "’Round Midnight” των φωτογράφων Τάσου Σχίζα και Αναστασίας Μιχαήλογλου αντίστοιχα, μέσα από φωτογραφικές συλλογές όπου το φως αιχμαλωτίζει τον ήχο, και το παρελθόν συναντά το παρόν και μέλλον.


Πρόγραμμα Εκδήλωσης:

Blues and Latin and Swing
Coloring the Sounds of Spring!

Gallery Toss/La Doze, Βηλαρά και Βαλαωρίτου 1
Πέμπτη 27 Απριλίου 2017, ώρα 18:30

Time Travel: "Η κλασσική εποχή & ο Glenn Miller", Λευτέρης Κογκαλίδης
Blues and Latin and Swing Coloring the Sounds of Spring! - Τρίο Γρηγόρη Σημαδόπουλου
Γρηγόρης Σημαδόπουλος - πλήκτρα
Αγαμέμνωνας Μάρδας - κόντρα μπάσο
Γιάννης Ριμάρεφ - τύμπανα
Guest vocals: Μυρτώ Μποζίκη, Χριστίνα Παπαδοπούλου, Ακριβή Ερκέκογλου

’Round Midnight, Αναστασία Μιχαήλογλου
Γαλάζιος Ήχος, Τάσος Σχίζας

Jazz Party & Sounds

Kαλλιτεχνική Διεύθυνση & Συντονισμός:  Αλεξάνδρα Καλέτσαρη
Παραγωγή: Playwalk Social

INFO
Χώρος: Gallery Toss / La Doze, Βηλαρά & Βαλαωρίτου 1, Θεσσαλονίκη
Ημέρα: Πέμπτη 27 Απριλίου
Ώρα έναρξης: 18:30
Eίσοδος: €7

Η Παγκόσμια Ημέρα Τζαζ θεσπίστηκε από την Unesco στο Παρίσι το 2011 με στόχο την ευαισθητοποίηση για τη μουσική, την ανάγκη για διαπολιτισμικό διάλογο, την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των λαών, την ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας και επικοινωνίας. Με πρωτοβουλία του Αμερικανού τζαζίστα & πρέσβη καλής θελήσεως της Unesco, Herbie Hancock, που χαρακτηρίζει την Τζαζ "φωνή της ελευθερίας", και με τη σύμπραξη του Thelonious Monk Institute of Jazz, κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου η Παγκόσμια Ημέρα της Jazz συγκεντρώνει κοινότητες, σχολεία, καλλιτέχνες και λάτρεις της jazz μουσικής από όλο τον κόσμο σε μια γιορτή ώστε να μάθουν τις ρίζες, την ιστορία της, πώς επηρέασε όλα τα μεταγενέστερα είδη της μουσικής, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται την ειρήνη και το σεβασμό για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, εναντιώνεται σε κάθε διάκριση και προάγει την ελευθερία της έκφρασης.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.