Thursday, 6 April 2017

Τάσος Μαντζαβίνος: Το Κοράκι του Έντγκαρ Άλλαν Πόε



Πέμπτη 6 Απριλίου 2017 -  Ο Τάσος Μαντζαβίνος εικονογραφεί δύο μεγάλα ποιήματα του σκοτεινού ρομαντισμού: «Το Κοράκι» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και «Ο τάφος του Έντγκαρ Πόε» του Στεφάν Μαλλαρμέ. Μέσα από χαρακτικά, σχέδια και χρωματιστά μελάνια, ο καλλιτέχνης επιχειρεί να μεταφέρει τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του Αμερικανού ποιητή: το κοράκι ως άνοιγμα στην αιωνιότητα.Στη χορεία των καλλιτεχνών που ενέπνευσε το «Κοράκι», με πιο γνωστά τα έργα των Μανέ, Ντορέ και Γκωγκέν, ο Μαντζαβίνος έρχεται να εικονογραφήσει το ποίημα του Πόε με γλώσσα λιτή, αποκαλυπτική της προσωπικής του ζωγραφικής γλώσσας. Βασικό της στοιχείο είναι η εξπρεσιονιστική οξύτητα στον σχεδιασμό των μορφών και η υπαρξιακή αναζήτηση μέσω της ίδιας της ζωγραφικής πράξης. Όπως συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του, όπου πρωταγωνιστούν στοιχεία ταύτισης του καλλιτέχνη με την τέχνη του, έτσι και εδώ ζωγράφος και ποιητής παρουσιάζονται ενωμένοι, ως μία υπόσταση, να κοιτούν το μαυροπούλι. Το κοράκι, λοιπόν, δεν «ανήκει» μόνο στον Πόε, είναι και του ίδιου του καλλιτέχνη, που δεν εικονογραφεί απλώς, αλλά συμπορεύεται με τον ποιητή.Η έκθεση συνοδεύεται από ομότιτλη εικονογραφημένη έκδοση «Το Κοράκι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του ΜΙΕΤ, βασισμένη στην παλαιότερη συλλεκτική έκδοση των εκδόσεων Μίμνερμος.Παράλληλα, παρουσιάζεται στην έκθεση η καλλιτεχνική έκδοση είκοσι αριθμημένων αντιτύπων με δώδεκα μελάνια του Μαντζαβίνου, εμπνευσμένα από το ποίημα του Στεφάν Μαλλαρμέ «Ο τάφος του Έντγκαρ Πόε».Την έκθεση έχει επιμεληθεί ο ιστορικός τέχνης Γιώργης Μυλωνάς.

Βιβλιοπωλείο ΜΙΕΤ, Τσιμισκή 11, Θεσσαλονίκη
Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Σάββατο 3 Ιουνίου 2017

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ