Sunday, 5 February 2017

Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου | Αναδρομική έκθεση Γιάννη Καστρίτση 2003-2016

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017 - Η Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει την έκθεση Γιάννης Καστρίτσης: Έργα 2003-2016. Η έκθεση έχει αναδρομικό χαρακτήρα και περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής και γλυπτικής της περιόδου 2003-2016.Η Ιστορικός Τέχνης Λήδα Καζαντζάκη στο κείμενό της Γιάννης Καστρίτσης, ο στωικός χειρώνακτας, αναφέρει:«Αγγίζει με το κάρβουνο ή το χρωστήρα του τη φύση λες και δεν θέλει να πειράξει στο ελάχιστο τις ισορροπίες της, τα άπειρα κενά και τις μικρές ανάσες της. Έτσι όπως σκαλίζει με τις αδρές χαρακιές του μυστικιστή Μπάρλαχ τις ανθρώπινες μορφές του πάνω σε κορμούς που διαδηλώνουν την απτή προέλευση της υλικότητάς τους.Διαδηλώνει με τα τοπία του και με τα γλυπτά του, συνδέοντας στην αφαιρετική τέχνη της ανατολής και της δύσης, το ξεχασμένο σήμερα πρόσταγμα των στωικών φιλοσόφων τη φύσει ζην».

Ο Γιάννης Καστρίτσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δάφνη Ευρυτανίας. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης από το 1985 έως το 1990, στο εργαστήριο του Βαγγέλη Δημητρέα, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Brooklyn College της Νέας Υόρκης, το διάστημα 1991-1993. Το 2014 εκλέγεται Επίκουρος Καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας. Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Εκτός απο τη ζωγραφική, έχει ασχοληθεί με την ξυλογλυπτική και τη φωτογραφία.

Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου, Ελ. Βενιζέλου 63, Νέα Ιωνία
Εγκαίνια: Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 στις 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 13 Φεβρουαρίου έως 8 Απριλίου 2017
Μέρες / Ώρες λειτουργίας: Πεμ.-Παρ. 11πμ-7μμ, Σαβ. 11πμ-3μμ

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ