Sunday, 29 January 2017

Τελλόγλειο | Κύκλος δράσεων για την ανάδειξη της κινηματογραφικής δημιουργίας

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017 - Ένας μεγάλος κύκλος δράσεων αφιερωμένος στον κινηματογράφο και τους κορυφαίους εκπροσώπους του στην Ελλάδα με προβολές, σεμινάρια, εργαστήρια, συζητήσεις και συναυλίες ξεκινά στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π. Θ.

Στο πλαίσιο της νέας αυτής δράσης, που διοργανώνεται σε συνεργασία   με τον καθηγητή Κινηματογράφου και Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ Γιάννη Χατζηγώγα, το Τελλόγλειο υποδέχεται το «Σινεμά του αρχιτέκτονα»  με προσκεκλημένους γνωστούς δημιουργούς από τον χώρο του σινεμά.

Η έναρξη θα γίνει  τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2017, στις 18.00, στο αμφιθέατρο του Τελλογλείου με αφιέρωμα στον Νίκο Κούνδουρο. Θα προβληθεί το αριστούργημά του «Δράκος» (1956) με παράλληλο σχολιασμό από τον ίδιο τον δημιουργό σε ζωντανή σύνδεση από την οικία του στην Αθήνα. Ο πρωτοπόρος σκηνοθέτης θα μιλήσει για  διάφορες σκηνές της ταινίας,  θα αναφερθεί στους πρωταγωνιστές, τα σκηνικά και τις γειτονιές της Αθήνας  όπου γυρίστηκε.

Στόχος της πρωτοβουλίας, που θα συνεχιστεί κάθε Δευτέρα, 18.00 με 21.00, είναι η ανάδειξη της κινηματογραφικής δημιουργίας και η συγκρότηση μιας βάσης για νέους, παράλληλα με διάφορες πρωτοβουλίες  για τον κινηματογράφο και την Θεσσαλονίκη. Για τον λόγο αυτό οι εκδηλώσεις θα εστιάσουν τόσο στην θεωρία όσο και την πρακτική του κινηματογράφου: οι συμμετέχοντες θα έχουν ενεργό ρόλο στις δράσεις, αναλαμβάνοντας να γυρίσουν μικρές ταινίες με το κινητό τους  και απλές μηχανές λήψης δίνοντας περισσότερο βάρος στη ματιά, το μοντάζ, το γύρισμα και λιγότερο στην υψηλή τεχνολογία.

Ο κύκλος θα περιλαμβάνει ακόμη αφιερώματα στον Κώστα Γαβρά («Ζ»), τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο («Το λιβάδι που δακρύζει»), τον Φίλιππο Κουτσαφτή («Αγέλαστος πέτρα, Αρκαδία χαίρε») και πολλούς ακόμη σημαντικούς εκπροσώπους της έβδομης τέχνης.  Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην ανάδειξη της τοπικής κινηματογραφικής ιστορίας που μέχρι σήμερα παραμένει σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό. Έτσι θα γίνουν προβολές και σεμινάρια με θέμα τους πρωτοπόρους αδελφούς Μανάκια, τον Τάκη Κανελλόπουλο, τον Φλώρο Φλωρίδη,   τον Παύλο Ζάννα, τον Νίκο Μπιλιλή, τον Σάκη Παπαδημητρίου, τον Τάσο Ψαρά, τον Μίλτο  Αρβανιτάκη   και  άλλους δημιουργούς που συνέδεσαν την  πορεία τους με το σινεμά: σκηνοθέτες, σεναριογράφους, μουσικούς. Επιχειρείται έτσι να συγκεντρωθεί και να κωδικοποιηθεί η πλούσια  ιστορία  της πόλης για το σινεμά, μέσα από σπάνιο υλικό (εκδόσεις και άλλα ντοκουμέντα). «Η Θεσσαλονίκη έχει έντονο αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Οι   ταινίες που γυρίστηκαν στην πόλη περιέχουν πολλά ιστορικά στοιχεία που πρέπει να συλλέξουμε και να αναδείξουμε», τονίζει ο κ. Χατζηγώγας. Στόχος είναι η δημιουργία ενός «φυτωρίου» νέων που ενδιαφέρονται για την παραγωγή ταινιών, παράλληλα με την «κατάδυση» στη θεωρία και τη μαγεία του κινηματογράφου και τη γνώση του πλούσιου υλικού για το σινεμά στην Θεσσαλονίκη.  Στο τέλος κάθε εξαμηνιαίου κύκλου θα απονέμεται δίπλωμα συμμετοχής.

Γενική είσοδος: 5 ευρώ.
Πληροφορίες, κρατήσεις θέσεων και εγγραφές στο τηλ. 2310 991610.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.