Thursday, 12 January 2017

Ελένη Καραΐνδρου «Δαβίδ»

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017 - Ο IANOS στο Κρεμλίνο του Πειραιά και οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος γιορτάζοντας την έκδοση και την παγκόσμια κυκλοφορία του άλμπουμ της Ελένης Καραΐνδρου «Δαβίδ» από την ECM New Series, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του έργου στον πολυχώρο Κρεμλίνο, Καραΐσκου 119 στον Πειραιά, στις 24 Ιανουαρίου 2017 στις επτά το απόγευμα (19.00). H Μικρή Άρκτος ως συνεργάτης και συνοδοιπόρος της ECM από το 2008, με ιδιαίτερη χαρά παρουσιάζει τον Δαβίδ της Ελένης Καραΐνδρου. Η παγκόσμια αυτή κυκλοφορία παίρνει σήμερα νέες διαστάσεις καθώς φωτίζεται ένα ελληνικό ποιητικό έργο του 18ου αιώνα υπό το άπλετο φως της μουσικής δημιουργίας της Ελένης Καραΐνδρου η οποία το 2016 κλείνει 26 χρόνια διεθνούς καλλιτεχνικής πορείας με την ECM στο πλευρό της.

Είσοδος ελεύθερη


Συντελεστές
Kim Kashkashian: βιόλα, Ειρήνη Καράγιαννη: μεσόφωνος, Τάσης Χριστογιαννόπουλος: βαρύτονος, Βαγγέλης Χριστόπουλος: όμποε, Στέλλα Γαδέδη: φλάουτο, Marie-Cécile Boulard: κλαρινέτο, Sonia Pisk: φαγκότο, Βαγγέλης Σκούρας: γαλλικό κόρνο, Σωκράτης Άνθης: τρομπέτα, Renato Ripo: τσέλο, Μαρία Μπιλντέα: άρπα, Κατερίνα Κτώνα: τσέμπαλο, Χορωδία της EΡT, Αντώνης Κοντογεωργίου: διεύθυνση χορωδίας Καμεράτα, Αλέξανδρος Μυράτ: διεύθυνση ορχήστρας.
______________________________________________

Η σκηνική καντάτα Δαβίδ είναι το έργο της Ελένης Καραΐνδρου βασισμένο στην δραματική ποίηση ενός αγνώστου Χίου ποιητή του 18ου αιώνα. Το κείμενο ανακαλύφθηκε αργά και εκδόθηκε μόλις το 1979. Στην πρώτη του έκδοση, ο φιλόλογος και κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος σχολιάζει: «Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημαντικό έργο που η γλώσσα του πλουτίζει τη θεατρική μας παράδοση με νέες διαστάσεις». Είναι βαθιά η πεποίθηση πως ο Δαβίδ είναι ένα ελληνικό έργο έντονα επηρεασμένο από τις τάσεις της εποχής του και ειδικότερα από το ιταλικό μπαρόκ μελόδραμα, τα μεσαιωνικά μυστήρια αλλά και τα δραματικά ορατόρια όπως το Azioni sacre του οίκου των Αψβούργων βασισμένο σε θρησκευτικά θέματα, είδος που άνθισε ιδιαίτερα στα τέλη του 17ου και στην αρχή του 18ου αιώνα.



Η Ελληνίδα συνθέτρια είχε όλα αυτά τα δεδομένα στο μυαλό της όταν αναμετρήθηκε με την πρόκληση του κειμένου κινούμενη με υποδειγματική μουσική φαντασία ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν. Αρχικά, η μουσική γράφτηκε για την παράσταση του Αμφιθεάτρου που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Ομήρειο πολιτιστικό κέντρο της Χίου το 1980 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Στη σημερινή ολοκληρωμένη του μορφή ως σκηνική καντάτα, το έργο παρουσιάστηκε στην Αθήνα το 2010 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο πλαίσιο ενός τριήμερου αφιερώματος στη συνθέτρια από όπου προήλθε η παρούσα ζωντανή ηχογράφηση (α´ μέρος της συναυλίας) αλλά και η ηχογράφηση του Concert in Athens (β´ μέρος της συναυλίας) που κυκλοφόρησε το 2013 από την ECM.

Η σύνθεση, είναι έργο για μεσόφωνο, βαρύτονο, σολίστ, χορωδία και ορχήστρα. Στη παρούσα ηχογράφηση ερμηνεύουν η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη και ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος, τη χορωδία της ΕΡΤ διευθύνει ο Αντώνης Κοντογεωργίου, και την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, ο Αλέξανδρος Μυράτ.

Στο έργο υπάρχει μια πανδαισία ηχοχρωμάτων που εναλλάσσονται διαρκώς. Η συνθέτρια αξιοποιεί με έμπνευση τα ηχοχρώματα του όμποε του Βαγγέλη Χριστόπουλου, το γαλλικό κόρνο του Βαγγέλη Σκούρα, το φλάουτο της Στέλλας Γαδέδη, την άρπα της Μαρίας Μπιλντέα την τρομπέτα του Σωκράτη Άνθη, το τσέλο του Renato Ripo, το κλαρινέτο της Marie-Cécile Boulard, το φαγκότο της Sonia Pisk, όλοι βασικοί συνεργάτες της Ελένης που έχουν συμμετάσχει σε πολλές ηχογραφήσεις στο παρελθόν. Το ίδιο και η special guest της βραδιάς, η εξαιρετική σολίστ της βιόλας Kim Kashkashian, που η υποβλητική της συνομιλία με τα έγχορδα μας παραπέμπουν στην εξαίρετη μουσική που συνέθεσε η Ελένη για το αριστουργηματικό Βλέμμα του Οδυσσέα, την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η Ελένη θυμάται τον ενθουσιασμό του αείμνηστου σκηνοθέτη και συνεργάτη της, όταν άκουσε αποσπάσματα του Δαβίδ στη συναυλία της στην Επίδαυρο (1993) και ιδιαίτερα την άρια Όταν θωρώ ερμηνευμένη τότε από τη μεσόφωνο Μαρκέλα Χατζιάνο. Ειδικά αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο από τη συνθέτρια στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας, επειδή, όπως αναφέρει, «γεννήθηκε από τη συγκίνηση μιας δυνατής εικόνας, όταν είδα τις στάχτες της ντίβας να στροβιλίζονται στον άνεμο και να σκορπίζονται στο Αιγαίο».

«Η έκδοση αυτού του έργου σε δίσκο είναι ένα επίτευγμα που ανήκει στον Manfred Eicher. Μαζί με τον Νίκο Εσπιαλίδη που έκανε την ηχογράφηση για λογαριασμό του Μεγάρου, πέρασε ώρες ατέλειωτες για να αναδείξει με την απαράμιλλη μαεστρία του τα χρώματα της μουσικής και να δημιουργήσει ένα νέο μουσικό πίνακα με τις φωτοσκιάσεις που γεννούσε η ιδιοφυία του» αναφέρει η Ελένη Καραΐνδρου στο σημείωμά της που συνοδεύει την έκδοση

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.