Friday, 9 December 2016

Μια μοναδική συλλογή χαρακτηριστικών έργων του Σαράντη Καραβούζη

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2016 - Μια μικρή συλλογή αποτελούμενη από 12 έργα έργα του σημαντικού ζωγράφου και χαράκτη Σαράντη Καραβούζη, γνωστού για τις νεκρές φύσεις του, διαθέτει σε δημοπρασία του ο οίκος δημοπρασιών Myro Antiques House. Η συλλογή αποτελείται από 11 ζωγραφικά έργα σε τεχνικές με μολύβι, ακουαρέλλα, μελάνια, και ένα χαρακτικό του εικαστικού δημιουργού.

Ο Σαράντης Καραβούζης θεωρείται από πολλούς ο σύγχρονος Έλληνας εκπρόσωπος της μεταφυσικής ζωγραφικής. "Αυτό που θέλω να εκφράσω με τα έργα μου είναι ότι κάθε τι που βλέπουμε έχει πολύ ενδιαφέρον, όπως μια ωραία αυλή, ένα μπουκάλι, μια καμπαρτίνα που μπαίνει κάποιος σε ένα δωμάτιο και την αφήνει πάνω σε μια καρέκλα. Εάν δεν την προσέξουμε, εάν δεν κοιτάξουμε προσεκτικά όλα τα αντικείμενα, ακόμα και μια μισάνοικτη πόρτα, έχουν πολύ ενδιαφέρον. Πρέπει να τα δούμε όχι με την εσωτερική εικόνα αλλά με την εσωτερικότητα που έχουν μέσα τους. Εάν δηλαδή προβληθεί η δική μας ψυχική κατάσταση πάνω στο κάθε αντικείμενο, τότε αυτά γίνονται ζωντανά. Αυτό θέλω να δείξω με την ζωγραφική μου. Κοιτάξτε δηλαδή τι έχει ενδιαφέρον, πίσω από κάθε τι υπάρχει ένα άλυτο μυστήριο", έλεγε ο σημαντικός καλλιτέχνης σε συνέντευξη πήρε ο Αχιλλέας Παπαδιονυσίου το 2005 στο σπίτι του ζωγράφου στην Αθήνα και μεταδόθηκε στην εκπομπή του, στην τηλεόραση του Αχελώου, με τίτλο "Ανοιχτές Σελίδες".



Ο Σαράντης Καραβούζης (1938 – 2011) γεννήθηκε στην Αθήνα, 1938. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ (1959-1963) με δάσκαλο το Γ. Μόραλη, μελετώντας παράλληλα την τεχνική της τοιχογραφίας. Το 1964, χάρη σε υποτροφία που επιβράβευσε σκηνικά του για το λαΪκό Μπαλέτο του ΚΘΒΕ, του δίνεται η ευκαιρία να περιοδεύσει στην Ελλάδα και να μελετήσει την ελληνική τέχνη. Το 1966 διδάσκει σχέδιο στα ΚΤΕ στην Αθήνα. Το 1967 φεύγει για το Παρίσι με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης, μαθητεύει στην École des Beaux-Arts (ατελιέ Tondu), ασχολείται με τη χαρακτική, παρακολουθεί θεωρητικά μαθήματα στην École Pratique des Hautes Études και στη σχολή του Λούβρου. Τα αντικείμενα στις νεκρές φύσεις του προέρχονται από έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια ή τείνει προς εξαφάνιση και του οποίου έχουμε ήδη χάσει το νόημα. Μια άλλη πλευρά της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας εκφράζουν τα μικρογλυπτα, τα οποία εξέθεσε πρώτη φορά το 1984. Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, στο Μουσείο Β. και Ε. Γουλανδρή, Άνδρος, στο Musée d’ Art Moderne, Παρίσι, στη Bibliothèque Nationale, Παρίσι, στη Συλλ. ΜΙΕΤ, στο ΑΠΘ, στην Εθνική Τράπεζα, στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων κ.ά. Του έχει απονεμηθεί το βραβείο Drouant-Cartier (1984). Είναι μέλος του ΕΕΤΕ (Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος) και της Société Nationale des Beaux-Arts.


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.