Saturday, 17 December 2016

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Ιωάννης Αστερίου: Τα ανθρώπινα πάθη στο μέταλλο

Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016 - Η γνωριμία μου με τον Γιάννη Αστερίου έγινε στο Meet the Artist του 2014 που οργανώσαμε στην Myrό Gallery. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την άρνηση την έκπληξη του όταν προσέγγισα κριτικά τα έργα του: δεν μπορούσε να πιστέψει ότι μπορούσα να δω αυτά τα πράγματα που εκστόμιζα σε αυτά. Όταν η ομαδική έκθεση εγκαινιάστηκε, με την παρουσία πολλών ακόμα αξιόλογων καλλιτεχνών,  ο Αστερίου συγκέντρωσε σχεδόν όλα τα βλέμματα πάνω του, άκουσε δεκάδες απόψεις για την δουλειά του και άκουσε φιλοφρονήσεις, συμβουλές, και σχόλια από τους επισκέπτες και άλλους καλλιτέχνες. Πέρασε χρόνος, κάτι παραπάνω από δύο χρόνια από την τοτινή συγκυρία, και ο Αστερίου μπορεί να συνήθισε να ακούει ενδιαφέροντα σχόλια για την δουλειά του, αλλά σίγουρα ο γράφων, όπως και πολλοί ακόμη άνθρωποι που έρχονται σε επαφή με αυτή, δεν κουραζόμαστε να τα εκφέρουμε. Με φρέσκια ματιά, αλλά και με την πατίνα του παλιού που δεν χάνει ποτέ την αξία του, με βελτιωμένη φορμαλιστικά προσέγγιση και με μιαν αξιοθαύμαστη αίσθηση πλαστικότητας, οι “άνθρωποι από μέταλλο” του Αστερίου εκτίθενται στην  Myrό Gallery* για δεύτερη φορά. Πρόκειται για την νεότερη γενιά δημιουργημάτων του νέου γλύπτη, που προκαλεί επιφωνήματα θαυμασμού και συγκίνηση σε όποιον την αντικρύζει. Στην συνέντευξη μας προσπαθούμε να ιχνεύσουμε μια πορεία για το πως  ξεκίνησαν όλα αυτά.

Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο


- Πότε και πως αποφάσισες να στραφείς στην τέχνη;
Πάντοτε είχα μια τάση να ξαναχρησιμοποιήσω υλικά που άλλοι πετούσαν για κατεστραμμένα ή άχρηστα. Με αυτά κατασκεύαζα ή επισκεύαζα έπιπλα, διακοσμώντας τα ή αλλάζοντας την χρήση τους. Έπαιρνα αντικείμενα και τα μετέτρεπα σε έπιπλα και διακοσμητικά. Η εργασία που απαιτείτο με οδήγησε βήμα βήμα προς την δημιουργία αντικειμένων, είτε εξαρχής, είτε με επανάχρηση, για την δημιουργία μη λειτουργικών ή χρηστικών αντικειμένων. Έτσι κάπως ξεκινήσα πριν από 10 χρόνια να κατασκευάζω διακοσμητικά, και, σύντομα να στραφώ σε έναν εντελώς καινούργιο για μένα τρόπο έκφρασης. Στις νέες φόρμες με οδηγούσαν τα υλικά που εύρισκα, αλλά στην συνέχεια εγώ οδηγούσα τα υλικά στην υλοποίηση των έργων. Αναζητούσα σίδερα παντού.



- Εξ αρχής δούλεψες με το μέταλλο; Τα πρώτα σου έργα σε τι θέματα επικεντρώνονταν; 
Τα μέταλα πλέον τα σφυρηλατώ και τα συγκολώ. Παλαιότερα δούλευα περισσότερο με κολλήσεις.

- Πως άλλαξε η τεχνική και η θεματογραφία σου;
Πλέον τα έργα είναι πιο ανθρωποκεντρικά. Η δουλειά μου είναι βιωματική, οι φιγούρες “παθαίνουν” κα ζουν καταστάσεις.

- Τι ρόλο έπαιξε στην εξέλιξη της τέχνης σου η έκθεση σου τόσο φυσικά, με την συμμετοχή στο Meet the Artist, όσο και μέσω Facebook;
Για μένα η έκθεση Meet the Artist  που οργάνωσε η Myro Gallery ήταν καθοριστικής σημασίας εμπειρία. Δέχτηκα για πρώτη φορά κριτικές επισκοπήσεις του έργου μου. Ήρθαν και με βρήκαν άνθρωποι με διάθεση να μιλήσουν μαζί μου για την δουλειά μου, να την κατανοησουν αλλά και να την κριτικάρουν καλόβουλα. Οι αντιδράσεις τόσο των κοινών επισκεπτών όσο και ανθρώπων της Τέχνης με προκάλεσαν να δω το έργο μου από μία άλλη πτική γωνία. Θα έλεγα ότι ήταν η πρώτη επαφή, η πρώτη ουσιαστική επικοινωνία με τον κόσμο της Τέχνης. Δέχτηκα ερωτήσεις για τα υλικά, την μέθοδο, και τον τρόπο της δημιουργίας μου, και συζητήσα με άλλους καλλιτέχνες. Παρόμοια είναι η χρησιμότητα των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης για μένα, αλλά και για κάθε καλλιτέχνη, νομίζω. Βλέπω άλλους καλλιτέχνες, τεχνικές, φορμαλιστικές και άλλες προσεγγίσεις στα θέματα που απασχολούν και την δική μου τέχνη.

- Από ποιούς ζωγράφους και άλλους καλλιτεχνικούς δημιουργούς σε κάθε μορφή και έκφανση των Τεχνών θα έλεγες ότι έχεις επιρροές;
Ίσως ακουστεί περίεργο αλλά θεωρώ ότι με έχει επηρεάσει καίρια η Brut art, η τέχνη των ψυχοπαθών. Απαντώντας σε αυτή την ερώτηση δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω τα ονόματα των γλυπτών  Johan Honsson, Regardt Van Der Meuler, και Antony Gormley.



- Ποιά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχεις θέσει στον εαυτό σου ως καλλιτέχνης;
Μεγαλύτερη κλίμακα, σύνθεση ανθρωπόμορφων γλυπτών και περισσότερη κίνηση με την έννοια της πλαστικότητας, είναι τρεις στόχοι που φροντίζω να υπηρετώ καθημερινά στην προσπάθεια βελτίωσης του έργου μου.

- Αν ένας έφηβος σου πει ότι θέλει να γίνει εικαστικός, τι θα τον συμβούλευες να προσέξει/κάνει;
Να κυνηγήσει το όνειρο του. Να ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει δυσκολίες, αλλά αν πραγματικά το αγαπάει θα βρει την  δύναμη να τι ξεπεράσει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κινητήριος δύναμης από την ροπή του ανθρώπου στην δημιουργία.

Σύντομο Βιογραφικό
O Ιωάννης Αστερίου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1974. Ξεκίνησε την γλυπτική μετάλλων ερασιτεχνικά πριν από 10 χρόνια περίπου, αλλά μέσα από τη διαρκή ενασχόληση του με αυτή έλαβε ώθηση στην έκφραση ιδεών με έμπνευση από την καθημερινότητα, έμφαση στην αποτύπωση ανθρώπινων μορφών και όχι μόνο, με υλικά των οποίων η δυναμική αναδεικνύεται μέσα από τη δημιουργία και την συνοχή μεταξύ τους.

*Η Greek Marble Initiative παρουσιάζει στον χώρο (showroom) της που διατηρεί μόνιμα στην Myrό Gallery (Νικηφόρου Φωκά 8, περιοχή Λευκού Πύργου) την δουλειά του φιλοξενούμενου καλλιτέχνη της γλύπτη Ιωάννη Αστερίου. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι το Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016, και θα είναι ανοικτή -με ελεύθερη είσοδο για το κοινό- Πέμπτη, Παρασκευή 11.00 - 14.00 & 17.00 - 21.00 και το Σάββατο 11.00 – 15.00.
Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση θα βρείτε ΕΔΩ

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.