Wednesday, 2 November 2016

Γεωργία Σαγρή: Εισαγωγικό εργαστήριο στην τέχνη της performance στην Αθήνα

Γεωργία Σαγρή,
Το Μοντέλο της Αντιγόνης - Coda,
2016, performance.
Πολιτιστικό Κέντρο
του Ιδρύματος Ωνάση, Νέα Υόρκη.
Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2016 - Η Γεωργία Σαγρή και η Ύλη[matter]HYLE σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο και την documenta 14 απευθύνουν ανοιχτή πρόσκληση σε νέους ηθοποιούς, μουσικούς, χορευτές και καλλιτέχνες ηλικίας 20-35 χρονών που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε εργαστήριο σχετικά με τον τομέα της τέχνης που ονομάζεται performance (επιτέλεση). Με την ολοκλήρωση του εργαστηρίου η Γεωργία Σαγρή θα συγκροτήσει ομάδα για το νέο της έργο.

Τι είναι μια performance; Ποια είναι η διαφορά της performance από τη θεατρική, μουσική, χορευτική ή κινηματογραφική παράσταση; Πότε και πώς χρησιμοποιεί η performance άλλα καλλιτεχνικά μέσα και γιατί; Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε ένα έργο τέχνης (ζωγραφική, γλυπτική, εγκατάσταση, βίντεο) και ένα επιτελεστικό έργο; Υπάρχουν τρόποι για να φτιαχτεί ένα επιτελεστικό έργο και ποιές είναι οι διαφορές προετοιμασίας του απο μία παράσταση; Πότε χρειαζόμαστε σκηνικά και κοστούμια για μία performance; Ενα κομμάτι επιτέλεσης χρειάζεται τελικά προετοιμασία; Ο όρος performance ξεκίνησε να χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει κάθε ζωντανή καλλιτεχνική εκδήλωση που περιελάμβανε ποιητές, μουσικούς, κινηματογραφιστές, κλπ. Στη δεκαετία του 1970 ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει ό,τι είναι ζωντανή παράσταση.

Το εργαστήριο οργανώνεται σε τρία μέρη και περιλαμβάνει:
1) Σωματικές και φωνητικές ασκήσεις
2) Έρευνα δράσεων εντός και εκτός της αίθουσας του εργαστηρίου (θα διερευνηθούν θέματα ηχητικής καταγραφής και σύνθεσης)
3) Διάβασμα κειμένων, κριτική και δράσεις με σκοπό να καλλιεργηθεί η περιέργεια, η φαντασία και η συλλογική ανταπόκριση των συμμετεχόντων.

Το εργαστήριο πραγματοποιείται στις 26-27 Νοεμβρίου και 3-4 Δεκεμβρίου, 10:00 π.μ. - 3:00 μ.μ., στο Σχολείον της Αθήνας- Ειρήνη Παππά (Πειραιώς 52, Νέο Φάληρο,). Η διάρκεια του εργαστηρίου είναι πέντε ώρες κάθε μέρα (συμπεριλαμβάνονται 30 λεπτά διάλειμμα).
Για δηλώσεις συμμετοχής παρακαλούμε να στείλετε το όνομά σας, το βιογραφικό σας, στοιχεία επικοινωνίας και ένα σύντομο κείμενο σχετικά με τους λόγους που θέλετε να συμμετάσχετε στο Εργαστήριο μέσω e-mail στο peiramatikiskini@n-t.gr έως τις 15 Νοεμβρίου. (http://www.n-t.gr/el/experimental/parallelactions/experimentaldocumenta/)



Η Γεωργία Σαγρή ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη και την Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Εθνικό Ωδείο, κατέχει πτυχίο απο την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας και μεταπτυχιακό από το Columbia University της Νέας Υόρκης. Κεντρικό στοιχείο της πρακτικής της είναι η συστηματική διερεύνηση της έννοιας της περφόρμανς ως ένα συνεχώς εξελισσόμενο πεδίο της κοινωνικής ζωής. Συχνά η δουλειά της χαρακτηρίζεται από τη διαρκή της εμπλοκή σε πολιτικά κινήματα, την πάλη και την επαναξιολόγηση των εννοιών της αυτονομίας, της ενδυνάμωσης και της αυτο-οργάνωσης. Η πρώτη της ατομική έκθεση σε μουσείο με τίτλο Mona Lisa Effect (2014) έγινε με την επιμέλεια του Adam Szymczyk. Πρόσφατες ομαδικές εκθέσεις και παρουσιάσεις έργων performance: Public Programs Documenta 14; Exercises on Freedom (curated by Paul B. Preciado), Manifesta 11, Zurich, Switzerland; The Eccentrics, Sculpture Center, New York; Secret Surface, KW Institute for Contemporary Art, Berlin; Bread and Roses, Museum of Modern Art in Warsaw, Warsaw. Έχει συμμετάσχει: 14th Istanbul Biennial 2015 Biennale de Lyon (2013), ProBio, Expo 1: New York, MoMA PS1, New York (2013) and the Whitney Biennial, Whitney Museum of American Art, New York (2012). Έχει ιδρύσει το ηχητικό διαδικτυακό περιοδικό FORTÉ και το εν εξελίξει νομαδικό επιμελητικό πρόγραμμα SALOON. Eίναι η εμπνευστής του ημι-προσωπικού/ήμι-δημόσιου χώρου Ύλη[matter]HYLE που βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.