Wednesday, 30 November 2016

London Calling | Marianna Christofides in Stockholm

Wednesday, November 30, 2016 - Last days till December 4, for the exhibition of the new body of work Marianna Christofides, which follows her interest on sedimentary traces of history made manifest in micro-stories in the present, on the vulnerability of certain places to ruination in face of earthquakes and other subterranean forces and the interdependences and subjugations involved. Given that a state of instability in manifold manifestations of social life has become the norm, the works in the exhibition trace the ruptures and entrenchments of dread as a fear of the possible. They highlight moments of oscillation between permanence and impermanence.

The intertwinement of geological and socio-historical narratives by dissecting through strata of associations is a recurring conceptual notion in the artist's practice. The immersive two-channel video “Shelter Cove” juxtaposes two encounters on a 15.000km road trip along the seam of North American and Pacific Plate—the San Andreas Fault in California—and touches upon quests on the impossible unity with nature and the dichotomy of protection and threat, being-at-home and being-at-somebody’s/something’s-mercy. Images from the garden of ‘La Miniatura’, a textile-block residential house in Pasadena designed by F.L. Wright in the 1920s, are coupled with those of a kayak anglers’ competition in Shelter Cove in the north of California; at the point where the San Andreas Fault Line abandons the mainland and all trace of it vanishes in the Pacific Ocean.



To observe how living in long-term endangerment in conjunction to tectonic movements transforms a crisis situation into a ferment of renewal that yields collective re-empowerment is a formative aspect of the installation “Towards Solidarity (The Archives)”. In elaborate collages employing press photographs and archival footage the artist heedfully re-connects dismembered, almost mutilated architectural limbs from disparate places and times, pinpointing to the communal nature of catastrophe in its elimination of difference. “Dragon's Back”, a tactile, large-scale risograph print confronts us with the multiple open fault lines and fissures in our world. The relief of the Californian landscape becomes the premise to conceive a poem in trimetric verses, the intonational summits and depressions following their counterparts on the ground. The trilogy “Flood”, “Tremor”, “Eruption” evokes through its dense layering of colours and forms the corporeal exposure to threat together with its dissolution when stricken individuals band together. In “After Fukushima: The Equivalence of Catastrophes” Jean-Luc Nancy argues that “an earthquake shakes up not just the ground and the buildings on it but also an entire social, political, and moral situation.”

Marianna Christofides (1980), born in Cyprus, lives and works in Berlin and Cologne, Germany. In 2011 she represented Cyprus at the 54th Venice Biennale. International Grants and Residencies in Istanbul, Paris, Los Angeles (Villa Aurora), Stockholm (IASPIS) and London (Gasworks), among others. Recent exhibitions: Akademie der Künste, Berlin; waterside contemporary, London; Halle 14, Leipzig; Benaki Museum, Athens; ArtCurial, Paris; Museo Riso, Palermo; 5th Biennale of Contemporary Art, Thessaloniki; basis, Frankfurt; Galerie Campagne Première, Berlin; Kölnischer Kunstverein OG2, Cologne; Galleria Laveronica, Modica; CER Modern, Ankara; National Museum of Contemporary Art, Bucharest; Museum für Photographie, Braunschweig; National Museum of Contemporary Art, Athens; Kunsthalle Bremen, Bremen; BOZAR, Brussels; among others. This is Marianna Christofides first solo show at ANNAELLEGALLERY.


Find out more HERE

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ