Monday, 7 November 2016

Υποθετικοί Χοροί / Hypothetical Dances / Гипотетические Танцы

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 - Ο Γκεόργκι Λιτιτσέφσκι Georgy Litichevsky συνδιαλέγεται, όπως και άλλοι εννοιολογικοί καλλιτέχνες της Μόσχας, με την σχέση εικόνας και λόγου, όμως ο ίδιος ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος καθώς στράφηκε, σχεδόν αποκλειστικά, ήδη από τη δεκαετία του 1970, στην αισθητική του κόμικς και του γκράφιτι. Σήμερα θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του κόμικς στην σύγχρονη ρωσική τέχνη. Έχει διαμορφώσει ήρωες όπως ο «Πινόκιο» της σύγχρονης εποχής, οι «Φυσικοί» και οι «Λυρικοί», τα «Ψυχοπαθή Μυρμήγκια», η «Ισιδώρα Ντάνκαν και ο Γιεσένιν», «Οι Ιοί και οι Αντιιοί» κ.ά. και συχνά χρησιμοποιεί πρόσωπα από περιόδους της ρωσικής αλλά και της διεθνούς ιστορίας που συναντιούνται μεταξύ τους και δημιουργούν ευφάνταστες ιστορίες. Η έκθεση εντάσσεται στο πρόγραμμα του Έτους Ελλάδας – Ρωσίας 2016.

Με την υποστήριξη των
Alexander Rytov (Stella Art Foundation),
Elvira Tarnogradskaya (Δ Triangle Gallery & Artika Project),
Galerie Iragui,
Alexei Zelenov

Επιμέλεια έκθεσης: Ειρήνη Παπακωνστίνου, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελήτρια του ΚΜΣΤ

Εγκαίνια: Τετάρτη 9 Νοεμβρίου, 19:30
Διάρκεια έκθεσης: 9 Νοεμβρίου 2016 – 12 Φεβρουαρίου 2017

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.