Tuesday, 1 November 2016

Ελένης Γκινοσάτη: Τhere is nothing left to paint

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2016 - Η γκαλερί Pulse Kolonaki με μεγάλη χαρά σας προσκαλεί στα εγκαίνια της ατομικής έκθεσης της Ελένης Γκινοσάτη με τίτλο ‘Τhere is nothing left to paint’, την Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016 στην οδό Χάρητος 8. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 3 Δεκεμβρίου. H καλλιτέχνις δημιουργεί μέσα από μια καθ΄όλα προσωπική και χειρονομιακή ‘χορογραφία’ εντυπωσιακούς αφαιρετικούς πίνακες, ‘τοπία’ της συνείδησης που εξάπτουν τη φαντασία και την αρχέγονη συλλογική μνήμη. Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει η Μαργαρίτα Καταγά.

"Μέσα από τα έργα μου στοχεύω στην ανατροπή της έννοιας της εικόνας της ζωγραφικής όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους και αναζητώ μια νέα ερμηνεία της. Είναι μια συνομιλία μου με τον θεατή. Του δίνω το λόγο καθαρά και παίρνω το λόγο έπειτα από αυτόν αφού έχω απαλλάξει πρώτα τον εαυτό μου από κάθε σύνδεση. Συνεπώς στην τέχνη μου απλώς εκμεταλλεύομαι τα δεδομένα της ζωγραφικής, ένας άνθρωπος απέναντι από μια επιφάνεια με κάποια υλικά στο χέρι ο οποίος αρχίζει να δρα και να αφήνει τα ίχνη του πάνω σε αυτήν", επισημαίνει σε δήλωση της η Eλένη Γκινοσάτη.

Η γκαλερί βρίσκεται Χάρητος 8 στην Αθήνα και για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείτε στο 2107243982. 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.