Friday, 14 October 2016

Πάτρα | RE-culture 4: Τέχνη -Μη Τέχνη

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2016 - To RΕ-culture 4 που θα πραγματοποιηθεί το Φθινόπωρο του 2016 και θα έχει σαν γενικό πλαίσιο τον τίτλο Τέχνη-Μη Τέχνη (ArtNonArt). Σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα επιτρέπονται στην καλλιτεχνική διαδικασία αυτός ο τίτλος δεν σημαίνει αναγκαστικά πολλά πράγματα. Όταν σήμερα ό,τι και να εκθέσει ένας καλλιτέχνης σε έναν χώρο τέχνης, όσο ακραίο ή περίεργο είναι αυτό, δεν μπορεί παρά να γίνει αντιληπτό ως έργο τέχνης, τότε πραγματικά λίγα πράγματα μπορούν να μείνουν εκτός θέματος. Το RΕ-culture 4 επιλέγει να διερευνήσει περιοχές της καλλιτεχνικής δραστηριότητας που παραμένουν αδιευκρίνιστες, ανήσυχες, αχαρτογράφητες. Έτσι σ’ αυτή τη διοργάνωση θα φιλοξενηθούν εκθέσεις που αφορούν στην Ανώνυμη τέχνη, την τέχνη των ψυχικά ασθενών, ανασκοπήσεις της ελλαδικής ΠοπΑρτ και Ψυχεδέλειας, αφιερώματα στο Γκράφιτι και τις πιο προκεχωρημένες περιοχές της μεντιατικής τέχνης. Μια από τις κύριες προθέσεις του RΕ-culture 4 είναι να λειτουργεί εκπαιδευτικά και σε αλληλεπίδραση με την κοινωνία. Έτσι στην επόμενη διοργάνωσή του θα φιλοξενήσει μια σειρά από παράλληλες δράσεις, εργαστήρια, σεμινάρια, συνέδρια και ομιλίες, που σκοπό έχουν να μυήσουν το κοινό σ’ αυτά τα ζητήματα, να συνδέσει τα πανεπιστήμια με την πόλη και την τοπική κοινωνία, να δώσει τον λόγο στους ανθρώπους της τέχνης, να προκαλέσει συζητήσεις, να παρουσιάσει, αν είναι αυτό δυνατόν, κάθε διαφορετική άποψη πάνω στα θέματα. info: www.artinprogress.eu/re-culture-4/


RE-culture 4
«ART-NON ART | ΤΕΧΝΗ-ΜΗ ΤΕΧΝΗ»
Σκαγιοπούλειο Κέντρο – Αγορά Αργύρη -πρώην Δημοτικά Λουτρά, Πάτρα
21 Οκτώβρη – 9 Δεκέμβρη 2016

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ