Wednesday, 5 October 2016

Cube | Γιάννης Χρηστάκος: Ουτοπικές Τοπογραφίες

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016 - Η Γκαλερί Cube, παρουσιάζει την καινούρια δουλειά του Γιάννη Χρηστάκου, στην ατομική του έκθεση με τίτλο “Ουτοπικές Τοπογραφίες”, που λειτουργεί σαν συνέχεια και εξέλιξη της δουλειάς του, η οποία παρουσιάστηκε στην Cube με τίτλο “Αυτός δεν είναι ο κόσμος μου” (Μάρτιος 2012). Ο Γιάννης Χρηστάκος γράφει για τις “Ουτοπικές Τοπογραφίες”:

"Στην ενότητα με τίτλο “Ουτοπικές Τοπογραφίες” που παρουσιάζω στην Γκαλερί Cube, ενσωματώνεται η ζωγραφική μου έρευνα των τελευταίων χρόνων. Για λόγους συντομίας και σχηματοποιώντας μπορώ να πω πως προσεγγίζω τη ζωγραφική μου πρακτική με τους εξής τρόπους: 1) Την χρήση της γραμμής ως εκφραστικό και πλαστικό μέσο, 2) Την ενσωμάτωση στοιχείων χαρτογραφίας στο ζωγραφικό μου λεξιλόγιο και την ανάπτυξη ενός συστήματος χαρτογράφησης που αποτελεί την εξέλιξη ενός πλέγματος σχεδιασμένων γραμμών, 3) Τη σχεδιαστική αποδόμηση του αναπαραστατικού χάρτη και την σύνθεση ενός νέου φαντασιακού χάρτη. Η ζωγραφική μου χαρακτηρίζεται από την ακρίβεια, την πολλαπλή επεξεργασία, την επιμονή στα όρια της εμμονής, τη λεπτομέρεια, τη χειροναξία, την επανάληψη, τη χρονοβόρα διαδικασία.
Η ιδέα της κλωστής, η οποία σχετίζεται με πρώιμες μνήμες μου ως παιδί μοδίστρας, ζωγραφικά αναπαριστώμενη με τη γραμμή, πρωταγωνιστεί σχεδόν στο σύνολο του πρόσφατου έργου μου και χρησιμοποιείται για την σύνθεση ενός ιδιωματικού μοτίβου. Μια κλωστή ή ένα νήμα, πότε λεπτή κι αδιόρατη, πότε έντονη, κατακόκκινη, να πλέκεται και να τυλίγεται σα δίκτυ ανάμεσα σε σχήματα και χάρτες, να τα αγκαλιάζει και να παίζει, να διαλέγεται μαζί τους ή πιο συχνά να αντιπαρατίθεται. Σχήματα όπως τα γεωμετρικά ή σαν κι αυτά που μηχανικά κι ασυνείδητα χαράσσει κανείς, όταν συλλογίζεται μοναχός ή όταν επικοινωνεί με κάποιον άλλο που τον χωρίζει μαζί του μια τηλεφωνική γραμμή. Ή όπως οι σιωπηλές γυναίκες μετράνε τη μοναξιά τους κεντώντας ή πλέκοντας με το μεταξένιο νήμα ή τις πολύχρωμες κλωστές, καθισμένες στο ξωπόρτι το σούρουπο. Κι η σιωπηρή σκέψη, η συνομιλία με τον εαυτό τους, με τις μνήμες τους, όχι απλά τις δικές τους οι οποίες μετράνε πολλούς χρόνους, αλλά της γενιάς τους ή της φυλής τους, τη συλλογική μνήμη πολλών αιώνων. Μνήμη που συχνά πονάει. Το νήμα, όπως εκείνο που έκλωθαν οι Μοίρες. Ή νήμα, όπως εκείνο που χάρισε η Αριάδνη στο Θησέα για να βρει την έξοδο πίσω στο φως και τη ζωή. Και χάρτες όπως εκείνους που χιλιάδες χρόνια πριν, πρωτοχάραξαν οι πρώτοι Ίωνες χαρτογράφοι ή σαν κι αυτούς που φωτογραφίζουν από το άπειρο του ουρανού οι σύγχρονοι δορυφόροι. Η πανάρχαια μνήμη που υπόσχεται ανεξερεύνητους κόσμους ή η σύγχρονη εφιαλτική απειλή: να είμαστε ως άτομα ή ως κοινωνία ατόμων, ο επόμενος στόχος… Οι προσωπικοί χάρτες μου και οι γραμμές μου, το νόημα που αποδίδω στο νήμα. Το νήμα της σκέψης ή της ψυχής που σηματοδοτεί την μέχρι τώρα πορεία μου. Μια πορεία όχι πάντα εύκολη, αλλά μοναχική κι επίπονη. Όμως έχει πολύ πορεία ακόμα να διανύσει το Έργο, πολλές προσωπικές τοπογραφίες να χαραχτούν ίσως όσες και οι προς επανεξέταση Ουτοπίες…"

Σύντομο Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Είναι Διδάκτορας του University of East London. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας (1984-1988) και Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. (1989-1994). Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΑ) στο University of East London (1998) και με υποτροφία από το Κρατικό Ίδρυμα Υποτροφιών στο ίδιο Πανεπιστήμιο εκπόνησε τη Διδακτορική του Διατριβή (Doctorate in Fine Arts) το 2003. Είναι ιδρυτικό μέλος την καλλιτεχνικής ομάδας “Capsule” με την οποία έχει παρουσιάσει εγκαταστάσεις πολυμέσων σε Αθήνα και Λονδίνο. Έχει διδάξει: University of East London, (2000-2002) // Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, (2003-2005) // Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευση, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, (2007-2014) // University of Nebraska, πρόγραμμα κινητικότητας στην Ελλάδα, (2008-2015) // Σχολή Καλλιτεχνικών Σπουδων, ΤΕΙ Αθήνας (2004-σήμερα) Έργα του βρίσκονται στις εξής συλλογές: Μουσείο Κοπελούζου, Αθήνα (2016), Δάκη Ιωάννου, Αθήνα (2005) // Υπουργείο Πολιτισμού, Αθήνα (2006) // Exit Art Institute Ν. Υόρκη, (2002) // Μουσείο Βορρέ, Αθήνα (1997) // Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Αθήνα (1997) // Art Heineken Αθήνα (1994). 

Βραβεία-Υποτροφίες: Υποτροφία, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, (1997-2001) //Βραβείο Nέου Καλλιτέχνη ΑΣΤΗΡ, (1995) // Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών ArtHeineken, (1994

Συγγραφικό έργο: «Διδασκαλία και Μάθηση στο Διαπολιτισμικό Σχολείο», επιμέλεια Χρ. Γκόβαρης, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα (2013) // Γ. Χρηστάκος, Σ. Αμπάτη, «Διαπολιτισμικές προσεγγίσεις και Εικαστική αγωγή. Ένα project με εργαλείο το Χάρτη στη Α/βάθμια Εκπαίδευσης», Περιοδικό Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Μέντορας, τ.12 Aθήνα, (2010) // Μονογραφία, «Προσωπικές Γεωγραφίες», εκδόσεις Futura Αθήνα (2005).

Διάρκεια έκθεσης: 7 Οκτωβρίου – 5 Νοεμβρίου 2016

Ώρες λειτουργίας: 
Τρίτη Πέμπτη Παρασκευή 10.00 – 14.00 & 18.00 – 21.00
Τετάρτη Σάββατο 10.00 – 14.00 
Κυριακή & Δευτέρα κλειστά


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.