Wednesday, 5 October 2016

Cube | Γιάννης Χρηστάκος: Ουτοπικές Τοπογραφίες

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016 - Η Γκαλερί Cube, παρουσιάζει την καινούρια δουλειά του Γιάννη Χρηστάκου, στην ατομική του έκθεση με τίτλο “Ουτοπικές Τοπογραφίες”, που λειτουργεί σαν συνέχεια και εξέλιξη της δουλειάς του, η οποία παρουσιάστηκε στην Cube με τίτλο “Αυτός δεν είναι ο κόσμος μου” (Μάρτιος 2012). Ο Γιάννης Χρηστάκος γράφει για τις “Ουτοπικές Τοπογραφίες”:

"Στην ενότητα με τίτλο “Ουτοπικές Τοπογραφίες” που παρουσιάζω στην Γκαλερί Cube, ενσωματώνεται η ζωγραφική μου έρευνα των τελευταίων χρόνων. Για λόγους συντομίας και σχηματοποιώντας μπορώ να πω πως προσεγγίζω τη ζωγραφική μου πρακτική με τους εξής τρόπους: 1) Την χρήση της γραμμής ως εκφραστικό και πλαστικό μέσο, 2) Την ενσωμάτωση στοιχείων χαρτογραφίας στο ζωγραφικό μου λεξιλόγιο και την ανάπτυξη ενός συστήματος χαρτογράφησης που αποτελεί την εξέλιξη ενός πλέγματος σχεδιασμένων γραμμών, 3) Τη σχεδιαστική αποδόμηση του αναπαραστατικού χάρτη και την σύνθεση ενός νέου φαντασιακού χάρτη. Η ζωγραφική μου χαρακτηρίζεται από την ακρίβεια, την πολλαπλή επεξεργασία, την επιμονή στα όρια της εμμονής, τη λεπτομέρεια, τη χειροναξία, την επανάληψη, τη χρονοβόρα διαδικασία.
Η ιδέα της κλωστής, η οποία σχετίζεται με πρώιμες μνήμες μου ως παιδί μοδίστρας, ζωγραφικά αναπαριστώμενη με τη γραμμή, πρωταγωνιστεί σχεδόν στο σύνολο του πρόσφατου έργου μου και χρησιμοποιείται για την σύνθεση ενός ιδιωματικού μοτίβου. Μια κλωστή ή ένα νήμα, πότε λεπτή κι αδιόρατη, πότε έντονη, κατακόκκινη, να πλέκεται και να τυλίγεται σα δίκτυ ανάμεσα σε σχήματα και χάρτες, να τα αγκαλιάζει και να παίζει, να διαλέγεται μαζί τους ή πιο συχνά να αντιπαρατίθεται. Σχήματα όπως τα γεωμετρικά ή σαν κι αυτά που μηχανικά κι ασυνείδητα χαράσσει κανείς, όταν συλλογίζεται μοναχός ή όταν επικοινωνεί με κάποιον άλλο που τον χωρίζει μαζί του μια τηλεφωνική γραμμή. Ή όπως οι σιωπηλές γυναίκες μετράνε τη μοναξιά τους κεντώντας ή πλέκοντας με το μεταξένιο νήμα ή τις πολύχρωμες κλωστές, καθισμένες στο ξωπόρτι το σούρουπο. Κι η σιωπηρή σκέψη, η συνομιλία με τον εαυτό τους, με τις μνήμες τους, όχι απλά τις δικές τους οι οποίες μετράνε πολλούς χρόνους, αλλά της γενιάς τους ή της φυλής τους, τη συλλογική μνήμη πολλών αιώνων. Μνήμη που συχνά πονάει. Το νήμα, όπως εκείνο που έκλωθαν οι Μοίρες. Ή νήμα, όπως εκείνο που χάρισε η Αριάδνη στο Θησέα για να βρει την έξοδο πίσω στο φως και τη ζωή. Και χάρτες όπως εκείνους που χιλιάδες χρόνια πριν, πρωτοχάραξαν οι πρώτοι Ίωνες χαρτογράφοι ή σαν κι αυτούς που φωτογραφίζουν από το άπειρο του ουρανού οι σύγχρονοι δορυφόροι. Η πανάρχαια μνήμη που υπόσχεται ανεξερεύνητους κόσμους ή η σύγχρονη εφιαλτική απειλή: να είμαστε ως άτομα ή ως κοινωνία ατόμων, ο επόμενος στόχος… Οι προσωπικοί χάρτες μου και οι γραμμές μου, το νόημα που αποδίδω στο νήμα. Το νήμα της σκέψης ή της ψυχής που σηματοδοτεί την μέχρι τώρα πορεία μου. Μια πορεία όχι πάντα εύκολη, αλλά μοναχική κι επίπονη. Όμως έχει πολύ πορεία ακόμα να διανύσει το Έργο, πολλές προσωπικές τοπογραφίες να χαραχτούν ίσως όσες και οι προς επανεξέταση Ουτοπίες…"

Σύντομο Βιογραφικό 
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Είναι Διδάκτορας του University of East London. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας (1984-1988) και Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. (1989-1994). Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΑ) στο University of East London (1998) και με υποτροφία από το Κρατικό Ίδρυμα Υποτροφιών στο ίδιο Πανεπιστήμιο εκπόνησε τη Διδακτορική του Διατριβή (Doctorate in Fine Arts) το 2003. Είναι ιδρυτικό μέλος την καλλιτεχνικής ομάδας “Capsule” με την οποία έχει παρουσιάσει εγκαταστάσεις πολυμέσων σε Αθήνα και Λονδίνο. Έχει διδάξει: University of East London, (2000-2002) // Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, (2003-2005) // Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευση, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, (2007-2014) // University of Nebraska, πρόγραμμα κινητικότητας στην Ελλάδα, (2008-2015) // Σχολή Καλλιτεχνικών Σπουδων, ΤΕΙ Αθήνας (2004-σήμερα) Έργα του βρίσκονται στις εξής συλλογές: Μουσείο Κοπελούζου, Αθήνα (2016), Δάκη Ιωάννου, Αθήνα (2005) // Υπουργείο Πολιτισμού, Αθήνα (2006) // Exit Art Institute Ν. Υόρκη, (2002) // Μουσείο Βορρέ, Αθήνα (1997) // Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Αθήνα (1997) // Art Heineken Αθήνα (1994). 

Βραβεία-Υποτροφίες: Υποτροφία, Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, (1997-2001) //Βραβείο Nέου Καλλιτέχνη ΑΣΤΗΡ, (1995) // Βραβείο Νέων Καλλιτεχνών ArtHeineken, (1994

Συγγραφικό έργο: «Διδασκαλία και Μάθηση στο Διαπολιτισμικό Σχολείο», επιμέλεια Χρ. Γκόβαρης, εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα (2013) // Γ. Χρηστάκος, Σ. Αμπάτη, «Διαπολιτισμικές προσεγγίσεις και Εικαστική αγωγή. Ένα project με εργαλείο το Χάρτη στη Α/βάθμια Εκπαίδευσης», Περιοδικό Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Μέντορας, τ.12 Aθήνα, (2010) // Μονογραφία, «Προσωπικές Γεωγραφίες», εκδόσεις Futura Αθήνα (2005).

Διάρκεια έκθεσης: 7 Οκτωβρίου – 5 Νοεμβρίου 2016

Ώρες λειτουργίας: 
Τρίτη Πέμπτη Παρασκευή 10.00 – 14.00 & 18.00 – 21.00
Τετάρτη Σάββατο 10.00 – 14.00 
Κυριακή & Δευτέρα κλειστά


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ