Friday, 7 October 2016

Ο Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας παρουσιάζει τον Κώστα Λούστα

Κώστας Λούστας, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε χαρτόνι, 1971. Διαστάσεις 70x80 εκατοστά.
Ανήκει σε Ιδιωτική Συλλογή. 
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2016 - Ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον εξαιρετικό ζωγράφο Κώστα Λούστα που "έφυγε" το 2014 φιλοξενεί η Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα παρουσιάζει έργα του ζωγράφου από την ιδιωτική συλλογή της οικογένειας, ένας αριθμός εκ των οποίων εκτίθενται για πρώτη φορά στο κοινό. Η έκθεση εγκαινιάστηκε στις 4 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 26 Νοεμβρίου 2016. Περιλαμβάνει τοπιογραφίες, θαλασσογραφίες, γυμνά, προσωπογραφίες, νεκρές φύσεις και εσωτερικά, δείγματα της εξαιρετικά γόνιμης πενηνταετούς πορείας του καλλιτέχνη. Μεταξύ άλλων, παρουσιάζονται έργα από τη σειρά «Χερσόνησος Κασσάνδρα» (1973-1974), δύο πίνακες από τη σειρά «Ρεπορτάζ ‘83» με θέμα τη Νήσο Αμμουλιανή και τους ντόπιους της,  όπως επίσης και η προσωπογραφία του Εμμανουήλ Κριαρά από τη σειρά «80+1 Πορτρέτα Προσωπικοτήτων της Θεσσαλονίκης», τα οποία είχαν παρουσιαστεί στο πλαίσιο των Δημητρίων, το 1993.

Ο Κώστας Λούστας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933, μεγάλωσε στη Φλώρινα, και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1953-58) με δάσκαλο και μέντορα τον Γιάννη Μόραλη. Από το 1962, έζησε και εργάστηκε στην Νέα Υόρκη. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας, στέλεχος της εικαστικής επιτροπής των Δημητρίων επί σειρά ετών, και μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδος.

Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα, Κριεζώτου 3

Εγκαίνια: Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016, 20:00
Διάρκεια: 5 Οκτωβρίου - 26 Νοεμβρίου 2016    

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ