Saturday, 15 October 2016

Ρέθυμνο | Στο 10ο artAmari Residency γίνεται του ....Αρκαδίου!

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2016 - Το 10ο artAmari Residency, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 150 χρόνια από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, επιμελείται αυτή την Κυριακή 16/10 τέσσερις εικαστικές δράσεις στο ιστορικό μοναστήρι.  Οι Παναγιώτης Βούλγαρης, Αγγελική Δουβέρη, Δήμητρα Μαλταμπέ και Λία Πέτρου παρουσιάζουν εικαστικές εγκαταστάσεις και δράσεις στο χώρο με συμμετοχή του κοινού.



Στο έργο του Παναγιώτη Βούλγαρη πραγματοποιείται μια εφήμερη αποκατάστασή σε ένα τεχνητό όρυγμα στο έδαφος. Αγκάθια και αγριολούλουδα που έχουν συλλεχθεί από την φύση που περιβάλλει το μοναστήρι χρησιμοποιούνται για αυτό τον σκοπό. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια υπόμνηση της καταστροφής που έλαβε χώρα στην Μονή ενώ υπογραμμίζει την σχέση του κτιριακού συγκροτήματος με το φυσικό τοπίο. Το έργο ως ένα εφήμερο και εύθραυστο άγγιγμα σημειώνει νοητά την θυσία αυτών των ανθρώπων σαν μια ελάχιστη απόπειρα επούλωσης της ιστορικής πληγής, σύνδεσης με την αέναη φύση και συνεισφοράς στην συλλογική μνήμη του τόπου. Η Αγγελική Δουβέρη πραγματοποιεί μια δράση βασισμένη στο πορτραίτο του προ-προ-πάππου της που βρίσκεται εκτεθειμένο στην Ι.Μ. Αρκαδίου μαζί με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς της Κρητικής Επανάστασης του 1866 που πολέμησαν μέσα και έξω από τη Μονή. Το προσωρινό αποτύπωμα της μορφής του από νερό, σβήνει όσο προχωράει η δράση/διαδρομή στο χώρο γύρω από τη Μονή. Ένα σχόλιο/προβληματισμός για τις ρίζες, τη μνήμη και την αντίληψη για το παρελθόν, ατομικό και συλλογικό. Η παρουσία της Μονής Αρκαδίου στην ευρύτερη περιοχή και η διαρκής ανθρώπινη παρουσία σε βάθος χρόνου, οδήγησαν τη Δήμητρα Μαλταμπέ στην συλλογή φυσικών υλικών από την περιοχή. «Tα φυσικά υλικά φέρουν “κάτι” από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται, φέρουν τη μνήμη μιας πρότερης κατάστασης», όπως λέει. Το αλάτι, που επίσης χρησιμοποιεί, είναι ένα υλικό μεγάλης συμβολικής και πρακτικής αξίας, με μια ενδιαφέρουσα διττότητα. Το αλάτι ενσωματώνει, συμβολικά και πραγματικά τα αντίθετα. Συντηρεί και καταστρέφει, είναι σημαντικό για τη ζωή, ενώ μπορεί και να αποβεί μοιραίο. Η Λία Πέτρου πραγματοποιεί μια διαδραστική performative παρέμβαση, με 150 ειδικά σχεδιασμένες και αριθμημένες, λευκές καρτ ποστάλ, μια για κάθε έτος από το Ολοκαύτωμα. Κάτοικοι διαφόρων ηλικιών της ευρύτερης περιοχής του Αμαρίου αλλά και επισκέπτες της Μονής, προσκαλούνται να συμμετέχουν, αποτυπώνοντας με στυλό, μολύβια και μαύρο καρμπόν, τη δική τους οπτική της συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Βασιζόμενοι σε επετειακό γραμματόσημο του 1966, αφήνει ο καθένας το προσωπικό του ίχνος γραφής σε κάθε μία από τις 150 καρτ ποστάλ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ