Saturday, 15 October 2016

Ρέθυμνο | Στο 10ο artAmari Residency γίνεται του ....Αρκαδίου!

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2016 - Το 10ο artAmari Residency, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 150 χρόνια από το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, επιμελείται αυτή την Κυριακή 16/10 τέσσερις εικαστικές δράσεις στο ιστορικό μοναστήρι.  Οι Παναγιώτης Βούλγαρης, Αγγελική Δουβέρη, Δήμητρα Μαλταμπέ και Λία Πέτρου παρουσιάζουν εικαστικές εγκαταστάσεις και δράσεις στο χώρο με συμμετοχή του κοινού.



Στο έργο του Παναγιώτη Βούλγαρη πραγματοποιείται μια εφήμερη αποκατάστασή σε ένα τεχνητό όρυγμα στο έδαφος. Αγκάθια και αγριολούλουδα που έχουν συλλεχθεί από την φύση που περιβάλλει το μοναστήρι χρησιμοποιούνται για αυτό τον σκοπό. Η εγκατάσταση λειτουργεί ως μια υπόμνηση της καταστροφής που έλαβε χώρα στην Μονή ενώ υπογραμμίζει την σχέση του κτιριακού συγκροτήματος με το φυσικό τοπίο. Το έργο ως ένα εφήμερο και εύθραυστο άγγιγμα σημειώνει νοητά την θυσία αυτών των ανθρώπων σαν μια ελάχιστη απόπειρα επούλωσης της ιστορικής πληγής, σύνδεσης με την αέναη φύση και συνεισφοράς στην συλλογική μνήμη του τόπου. Η Αγγελική Δουβέρη πραγματοποιεί μια δράση βασισμένη στο πορτραίτο του προ-προ-πάππου της που βρίσκεται εκτεθειμένο στην Ι.Μ. Αρκαδίου μαζί με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς της Κρητικής Επανάστασης του 1866 που πολέμησαν μέσα και έξω από τη Μονή. Το προσωρινό αποτύπωμα της μορφής του από νερό, σβήνει όσο προχωράει η δράση/διαδρομή στο χώρο γύρω από τη Μονή. Ένα σχόλιο/προβληματισμός για τις ρίζες, τη μνήμη και την αντίληψη για το παρελθόν, ατομικό και συλλογικό. Η παρουσία της Μονής Αρκαδίου στην ευρύτερη περιοχή και η διαρκής ανθρώπινη παρουσία σε βάθος χρόνου, οδήγησαν τη Δήμητρα Μαλταμπέ στην συλλογή φυσικών υλικών από την περιοχή. «Tα φυσικά υλικά φέρουν “κάτι” από το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται, φέρουν τη μνήμη μιας πρότερης κατάστασης», όπως λέει. Το αλάτι, που επίσης χρησιμοποιεί, είναι ένα υλικό μεγάλης συμβολικής και πρακτικής αξίας, με μια ενδιαφέρουσα διττότητα. Το αλάτι ενσωματώνει, συμβολικά και πραγματικά τα αντίθετα. Συντηρεί και καταστρέφει, είναι σημαντικό για τη ζωή, ενώ μπορεί και να αποβεί μοιραίο. Η Λία Πέτρου πραγματοποιεί μια διαδραστική performative παρέμβαση, με 150 ειδικά σχεδιασμένες και αριθμημένες, λευκές καρτ ποστάλ, μια για κάθε έτος από το Ολοκαύτωμα. Κάτοικοι διαφόρων ηλικιών της ευρύτερης περιοχής του Αμαρίου αλλά και επισκέπτες της Μονής, προσκαλούνται να συμμετέχουν, αποτυπώνοντας με στυλό, μολύβια και μαύρο καρμπόν, τη δική τους οπτική της συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Βασιζόμενοι σε επετειακό γραμματόσημο του 1966, αφήνει ο καθένας το προσωπικό του ίχνος γραφής σε κάθε μία από τις 150 καρτ ποστάλ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.