Thursday, 29 September 2016

Νίκος Αλεξίου,"Ένα τέλος – Μια αρχή", video projection

23 Σεπτεμβρίου – 3 Οκτωβρίου 2016
Προβολή: 8.30 έως 11.30 μ.μ.
Πλατεία Κοτζιά

Επιμέλεια: Εθνική Τράπεζα : Δρ Όλγα Μεντζαφού
Με τη συνεργασία των: 
Ο Μεγάλος Κήπος. Αρχεία Νίκου Αλεξίου
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Παραγωγή:
Μάκης Φάρος, Αναπαράσταση, M-Spirit


Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016 -  Η Εθνική Τράπεζα, η παλαιότερη τράπεζα της χώρας, αμέσως μετά την ίδρυσή της το 1841, επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την καλλιτεχνική δημιουργία την οποία στήριξε με ποικίλους τρόπους. Είναι ένας από τους πρώτους οργανισμούς που συγκρότησαν συλλογή έργων τέχνης, αλλά και καθιέρωσε, παράλληλα με την τραπεζική της δραστηριότητα, παρεμβάσεις σε θέματα κοινωνικά και πολιτιστικά. Πιστεύοντας ακράδαντα ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη «μορφοποιητική» αλλά και λυτρωτική της κοινωνίας, αναζητεί συνεχώς νέους τρόπους προσέγγισης της καλλιτεχνικής δημιουργίας και ένταξής της στην καθημερινότητα των ανθρώπων, υιοθετώντας σύγχρονα μέσα επικοινωνίας με το κοινό.

Έτσι με την ευκαιρία του εορτασμού των 175 χρόνων από την ίδρυσή της, προκαλεί και προσκαλεί τους διερχόμενους την πολυσύχναστη οδό Αιόλου και την πλατεία Κοτζιά να σταθούν για λίγα λεπτά μπροστά στο κεντρικό κτίριό της, καθώς η πρόσοψή του γίνεται χώρος υποδοχής ενός εμβληματικού έργου σε βίντεο της σύγχρονης ελληνικής τέχνης ενός από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής μας, του Νίκου Αλεξίου (1960 – 2011).

Χρωματικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα σε ατέλειωτες σχεδιαστικές παραλλαγές «ρέουν» στην επίπεδη επιφάνεια της πρόσοψης, μεταλλάσσοντας συνεχώς μορφή, ένα χάος, ωστόσο δομημένο, που σέβεται το μέτρο, το ρυθμό την αρμονία. Τίτλος του έργου «Ένα τέλος – Μια αρχή». Ένα έργο που γεννάται και αναγεννάται από τα υπέροχα μοτίβα του ψηφιδωτού δαπέδου της Μονής Ιβήρων, όπου ο Νίκος Αλεξίου διέμεινε για αρκετούς μήνες. Μέσα από την άσκηση της πειθαρχίας και του ελέγχου, ο καλλιτέχνης επαναλαμβάνει σε αμέτρητες μεταγραφές την εμπειρία της κατασκευής του, επεκτείνοντας έτσι αενάως τη διαδικασία της δημιουργίας του. «Αυτό το σχέδιο, αυτές οι γραμμές βρίσκονται σε ένα όριο, σε ένα μεταίχμιο. Είναι ο θάνατος και η γέννηση ταυτόχρονα. Είναι το τέλος και η αρχή μαζί» αναφέρει ο ίδιος σχολιάζοντας το έργο.


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ