Wednesday, 28 September 2016

To Μετεωρο βήμα -Έκθεση Σκίτσων για το Προσφυγικό

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016 - Η μεγάλη έκθεση σκίτσων για το προσφυγικό, με τίτλο «Μετέωρο Βήμα»,που ξεκίνησε από την Ρόδο, στις 7 Μαρτίου 2016 και εγκαινιάστηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κύριο Προκόπη Παυλόπουλο , συνεχίζει το ταξίδι της, και μετά την Κω την Λέρο,το Αγαθονήσι και την Αθήνα,"κατηφορίζει"στην Κοκκινιά,την πόλη του Γιάννη Καλαιτζή στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη.Η έκθεση μας έχει αγκαλιαστεί από χιλιάδες επισκέπτες και συνεχίζουμε φιλοδοξώντας να μοιραστούμε τις σκέψεις μας με ακόμη περισσότερους. 28 Έλληνες γελοιογράφοι, με 120 έργα, χρησιμοποιώντας την παγκόσμια γλώσσα και δύναμη του σκίτσου, της εικόνας και της σάτιρας, ανοίγουν διάλογο για το μεγάλο θέμα του προσφυγικού, καταθέτουν τις απόψεις τους και στέλνουν το δικό τους μήνυμα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού. Από την Δευτέρα 26 Σεπτέμβρη μέχρι και την Κυριακή 2 Οκτώβρη η έκθεση που συνδιοργανώνεται από από την Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, την ΕΣΗΕΑ και τον Δήμο Νίκαιας-Αγ.Ι.Ρέντη,θα βρίσκεται στον Πολιτιστικό Πολυχώρο Νίκαιας"Μάνος Λοίζος" στο πλαίσιο των εκδηλώσεων μνήμης του Δήμου για τη μικρασιατική Καταστροφή.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.