Sunday, 14 August 2016

Be there! Φίλιππος Καλαμάρας "Πάντων, μέτρον Άνθρωπος"

Κυριακή 14 Αυγούστου 2016 - Έκθεση έργων σε μάρμαρο και ξύλο του γλύπτη Φίλιππου Καλαμάρα, με τίτλο "Πάντων, μέτρον Άνθρωπος" θα λάβει χώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελεστούν την Παρασκευή 19 Αυγούστου στις 19.00. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 2 Σεπτεμβρίου. Η έκθεση είναι επισκέψιμη με ελεύθερη είσοδο καθημερινά 08.00 - 15.00.

Ο Φίλιππος Καλαμάρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978 και τώρα κατοικεί στην Φλώρινα. Είναι Γλύπτης και μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος από το 2009. Είναι διδάσκων στο εργαστήριο Τρισδιάστατων Εφαρμογών και Διακοσμητικής, καθώς και στα Πολυμέσα, στο Τμήμα Εικαστικών και εφαρμοσμένων Τεχνών της Φλώρινας. Συμμετέχει ως εκπαιδευτής σε σεμινάρια μετεκπαίδευσης της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων και της Α.Σ.Κ.Τ. Αθήνας, διδάσκοντας εφαρμογές animation για τα σχολεία, σε καθηγητές και δασκάλους καλλιτεχνικών. Διαθέτει πτυχίο Γλυπτικής από το Πανεπιστήμιο του Loughborough School of Art and Design στην Αγγλία, έχει Master στην Σύγχρονη Τέχνη και την Θεωρία της Τέχνης από την Σχολή Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου στη Σκωτία., και συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δημόσια τοποθετημένο έργο του βρίσκεται στην κοινότητα Thorp Acr στην Αγγλία, «Γυναικεία Φιγούρα», Ατσάλι, 226 εκ., 2002. Είναι μέλος του Δ.Σ. και υπεύθυνος εκδόσεων του Ιδρύματος Δημητρίου Καλαμάρα, το οποίο αποτελεί Εθνικό Κληροδότημα, και είναι το μοναδικό ίδρυμα στην Ελλάδα που έχει ως βασικό σκοπό την προαγωγή της καλλιτεχνικής παιδείας και την έρευνα στην Διδακτική Μεθοδολογία της Τέχνης. Έχει επιμεληθεί της έκδοσης 5 λευκωμάτων του Ιδρύματος.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ