Saturday, 23 July 2016

Στις γειτονιές του κόσμου | H μικρη Εγκρέτα


Σάββατο 23 Ιουλίου 2016 - 
Τη γνώρισα ένα συννεφιασμένο απόγευμα, πάνω στη μαύρη άμμο. Θα έπαιρνα όρκο πως αυτή με πλησίασε, κι ας λένε οι γνωστικοί ότι απέφευγε τους πάντες. Μικρή εγκρέτα, τη φωνάζανε. Είχε πτέρωμα λευκό-κατάλευκο- και μάτια γαλαζοπράσινα. Σπάνια πετούσε μακριά από τον κόλπο και σύχναζε πάντα σε ξερόκλαδα που επέπλεαν, σα να προτιμούσε να τη παρασέρνει το κύμα παρά να πετάει. Κι ας τη γυρνοβολούσαν τα άλλα πουλιά, κι ας τη καλούσαν να πετάει μαζί τους, αυτή πάντα γυρνούσε εκεί και στεκόταν περήφανη πάνω στα κούτσουρα.

Εκείνο το βράδυ, ήρθε και κούρνιασε πλάι μου. Την πρώτη φορά δεν έδωσα σημασία, φυσούσε κρύος βοριάς και η υγρασία τρυπούσε τα κόκαλα, βρήκε και η μικρή εγκρέτα καταφύγιο δίπλα στον αγκώνα μου. Έτσι σκοτεινά που ήταν, κανείς δεν είχε δει το παράξενο θέαμα. Μα την επόμενη μέρα, η κατασπρη εγκρέτα με πλησίασε ξανά. Και τη μεθεπόμενη. Έγινε έτσι μια τελετουργία, καθόμασταν η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς να μιλάμε, κοιτούσαμε μόνο τον ορίζοντα και τα κύματα, καθεμιά στον δικό της κόσμο.

Φίλοι και γνωστοί άρχισαν να ρωτούν, τι κάνω τα βράδια. Που χάνομαι. Άλλοι πάλι λέγανε πως με είδανε να αγναντεύω τα κύματα παρέα με μια μικρή εγκρέτα. Εγώ ποτέ δεν το αρνήθηκα μα λίγοι μόνο με πιστέψανε. Κανείς δε θέλησε να το επιβεβαιώσει. Όταν υπήρχε στην αμμουδιά κόσμος πολύς η μικρή εγκρέτα ποτέ δεν πλησίαζε, μα κοιτούσε επίμονα από μακριά σα να επιβεβαιώνει το κοινό μας μυστικό. Οι μέρες περνούσαν και η μικρή αυτή συνήθεια έγινε μέρος της καθημερινότητας.



Μια μέρα η μικρή εγκρέτα έγινε άφαντη. Πέρασαν βδομάδες που δεν την είδα, μα δεν ανησύχησα. Μια εγκρέτα πρέπει να είναι ελεύθερη να πετά, κι ας τη συνήθισα εγώ να πλέει στα κύματα και να κουρνιάζει στη ζεστή μαύρη άμμο. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό, που είδα τη φιγούρα της από μακριά να τσιμπολογάει εκεί που σκάει το κύμα. Χαρούμενη όπως ήμουν πλησίασα, μα δε με άκουσε κι όταν έφτασα κοντά της πέταξε μακριά τρομαγμένη. Από τότε τη βλέπω κάθε μέρα, μα ποτέ ξανά δε κατάφερα να τη πλησιάσω. Καμιά φορά μένουμε να κοιτάμε η μια την άλλη από μακριά, χωρίς να μιλάμε, καθεμιά στο δικό της κόσμο. Δυο κόσμοι παράλληλοι, που ποτέ δε κατάλαβα αν όντως διασταυρωθήκαν ή αν έτσι όλα τα φαντάστηκα, ότι είχα για παρέα μια μικρή κατάλευκη εγκρέτα με μάτια γαλαζοπράσινα, και ρεμβάζαμε μαζί καθισμένες πάνω στη ψιλή ηφαιστειακή, μαύρη άμμο.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ