Saturday, 23 July 2016

Στις γειτονιές του κόσμου | H μικρη Εγκρέτα


Σάββατο 23 Ιουλίου 2016 - 
Τη γνώρισα ένα συννεφιασμένο απόγευμα, πάνω στη μαύρη άμμο. Θα έπαιρνα όρκο πως αυτή με πλησίασε, κι ας λένε οι γνωστικοί ότι απέφευγε τους πάντες. Μικρή εγκρέτα, τη φωνάζανε. Είχε πτέρωμα λευκό-κατάλευκο- και μάτια γαλαζοπράσινα. Σπάνια πετούσε μακριά από τον κόλπο και σύχναζε πάντα σε ξερόκλαδα που επέπλεαν, σα να προτιμούσε να τη παρασέρνει το κύμα παρά να πετάει. Κι ας τη γυρνοβολούσαν τα άλλα πουλιά, κι ας τη καλούσαν να πετάει μαζί τους, αυτή πάντα γυρνούσε εκεί και στεκόταν περήφανη πάνω στα κούτσουρα.

Εκείνο το βράδυ, ήρθε και κούρνιασε πλάι μου. Την πρώτη φορά δεν έδωσα σημασία, φυσούσε κρύος βοριάς και η υγρασία τρυπούσε τα κόκαλα, βρήκε και η μικρή εγκρέτα καταφύγιο δίπλα στον αγκώνα μου. Έτσι σκοτεινά που ήταν, κανείς δεν είχε δει το παράξενο θέαμα. Μα την επόμενη μέρα, η κατασπρη εγκρέτα με πλησίασε ξανά. Και τη μεθεπόμενη. Έγινε έτσι μια τελετουργία, καθόμασταν η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς να μιλάμε, κοιτούσαμε μόνο τον ορίζοντα και τα κύματα, καθεμιά στον δικό της κόσμο.

Φίλοι και γνωστοί άρχισαν να ρωτούν, τι κάνω τα βράδια. Που χάνομαι. Άλλοι πάλι λέγανε πως με είδανε να αγναντεύω τα κύματα παρέα με μια μικρή εγκρέτα. Εγώ ποτέ δεν το αρνήθηκα μα λίγοι μόνο με πιστέψανε. Κανείς δε θέλησε να το επιβεβαιώσει. Όταν υπήρχε στην αμμουδιά κόσμος πολύς η μικρή εγκρέτα ποτέ δεν πλησίαζε, μα κοιτούσε επίμονα από μακριά σα να επιβεβαιώνει το κοινό μας μυστικό. Οι μέρες περνούσαν και η μικρή αυτή συνήθεια έγινε μέρος της καθημερινότητας.



Μια μέρα η μικρή εγκρέτα έγινε άφαντη. Πέρασαν βδομάδες που δεν την είδα, μα δεν ανησύχησα. Μια εγκρέτα πρέπει να είναι ελεύθερη να πετά, κι ας τη συνήθισα εγώ να πλέει στα κύματα και να κουρνιάζει στη ζεστή μαύρη άμμο. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό, που είδα τη φιγούρα της από μακριά να τσιμπολογάει εκεί που σκάει το κύμα. Χαρούμενη όπως ήμουν πλησίασα, μα δε με άκουσε κι όταν έφτασα κοντά της πέταξε μακριά τρομαγμένη. Από τότε τη βλέπω κάθε μέρα, μα ποτέ ξανά δε κατάφερα να τη πλησιάσω. Καμιά φορά μένουμε να κοιτάμε η μια την άλλη από μακριά, χωρίς να μιλάμε, καθεμιά στο δικό της κόσμο. Δυο κόσμοι παράλληλοι, που ποτέ δε κατάλαβα αν όντως διασταυρωθήκαν ή αν έτσι όλα τα φαντάστηκα, ότι είχα για παρέα μια μικρή κατάλευκη εγκρέτα με μάτια γαλαζοπράσινα, και ρεμβάζαμε μαζί καθισμένες πάνω στη ψιλή ηφαιστειακή, μαύρη άμμο.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.