Sunday, 12 June 2016

Sobin Park and the Lucky Dragon στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Κυριακή 12 Ιουνίου 2016 - Η Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και η smART communications παρουσιάζουν την έκθεση της Κορεάτισσας εικαστικού Sobin Park με τίτλο «Sobin Park and the Lucky Dragon», σε επιμέλεια της Δρ.Θάλειας Βραχοπούλου, Καθηγήτριας Εικαστικών Τεχνών στο John Jay College της Νέας Υόρκης. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016, στις 8 το βράδυ, στο κτίριο Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Η διάρκεια της έκθεσης είναι από 3 Ιουνίου έως 30 Σεπτεμβρίου 2016.



Τα έργα στην παρούσα έκθεση εξετάζουν τη μακρά και πλούσια ιστορία του δράκου ως αλληγορία δύναμης όπως αυτή απεικονίζεται από την Sobin Park χρησιμοποιώντας ως μέσο την αισθησιακή γραμμή του γραφίτη και τη βελούδινη γραφή του λαδοπαστέλ. Συνδυάζοντας το μυθικό πλάσμα με μια όμορφη γυναίκα η Park τοποθετεί απέναντι στη φολιδωτή του μορφολογία το απαλό δέρμα της κόρης. Τα πανοραμικά ζωγραφικά έργα της Park όπου ο δράκος εναγκαλίζεται με τη γυναικεία φιγούρα είναι ασκήσεις με μια νευρώδη, ρυθμική γραμμή που μπλέκει και τους δύο σε ένα χορό ζωής.

Για τους αρχαίους Έλληνες και Σουμέριους τα πλάσματα αυτά ήταν περισσότερο ιπτάμενα ερπετά, άλλοτε ευεργετικά και άλλοτε επικίνδυνα. Με το Χριστιανισμό απέκτησαν χαρακτήρα περισσότερο αρνητικό αφού συνδέθηκαν με το κακό βασιζόμενοι στον Λεβιάθαν της Παλαιάς Διαθήκης όπως περιγράφεται στο βιβλίο του Ιώβ. Σε αυτή την περιγραφή παρά τη χροιά του κακού ο δράκος παρουσιάζεται ως μια φιγούρα γεμάτη χάρη. Το νόημα της λέξης δράκος (αρχ. δράκων) στα Ελληνικά σημαίνει να παρακολουθεί και έχει να κάνει με τη φύλαξη θησαυρών από συνήθως ισχυρά, τρομακτικά πλάσματα. Για το λόγο αυτό οι Χριστιανικές εικόνες μπορούν να ερμηνευθούν ως αλληγορίες όπου η ύλη πρέπει να υπερνικηθεί από το πνεύμα συνήθως στο πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου. Συνεπώς στον Χριστιανισμό, η εξόντωση ενός τέτοιου τέρατος θεωρείται θετικό επίτευγμα. Ενώ αντίθετα στον Κορεατικό Σαμανισμό υπήρχε μόνο μία περίπτωση όπου ο δράκος νικιέται. Αυτό το παράδειγμα είναι μια μεταφορά που αφορά στην εποχή κατά την οποία το βασίλειο του Paekche κατατροπώθηκε από τους Κινέζους ως αποτέλεσμα της προδοσίας ενός σαμάνου που δωροδοκήθηκε.

Στην Κινεζική κουλτούρα και κατ' επέκταση στην Κορεατική, ο δράκος ήταν ένα ζώο που ξερνάει φλόγες ενώ έχει πέλματα τίγρης, λέπια κυπρίνου, κοιλιά φιδιού ικανό να προκαλέσει βροχή, καταιγίδες και σύννεφα. Στην Ανατολή ο δράκος φέρει θετικούς συνειρμούς που συνδέονται με τη μεταμόρφωση, την αναγέννηση, τη δύναμη και την τύχη με τους Κινέζους να θεωρούν τους εαυτούς τους απογόνους του. Κατά συνέπεια, ο δράκος λειτουργεί εμβληματικά και χρησιμεύει ως προστάτης των Κινέζων με τη μορφή του ως τοτεμικό αντικείμενο των εννέα φυλών της Κοιλάδας του Κίτρινου Ποταμού. Η Park εναρμονίζει το Γιανγκ, το αρσενικό, που είναι συνυφασμένο με τη φύση του δράκου με το Γιν, τη θηλυκή ομορφιά, για να αναπαραστήσει την Ατραπό της Ταοϊστικης φιλοσοφίας. Αλλά για την Park ο δράκος είναι ο πνευματικός φύλακας της Ανατολής, ένα σύμβολο τύχης, δύναμης αλλά και ταυτόχρονα ευγένειας που ενδυναμώνει.

Το μνημειώδες έργο της Park σε χαρτί κρέμεται από το ταβάνι καλύπτοντας το γυαλί απέναντι από το νερό. Συμβολικά και μορφολογικά, το κομμάτι ταιριάζει τέλεια με το μοναδικό περιβάλλον καθώς οι κυματισμοί της υδάτινης επιφάνειας στόχο έχουν να λειτουργήσουν σε συγχρονισμό με το θέμα. Αναφορικά με τον χώρο, ο μυθικός δράκος είναι ο θεός του νερού της Ανατολής ή ο Sushin σύμφωνα με την Κορεατική λαογραφία και Σαμανισμό. Οι τρεις διαστάσεις του θεϊκού καθώς η Samshin μαζί με το θεό του βουνού Sanshin και το θεό του νερού Sushin προστατεύουν τη ζωή και τη κοσμική τριάδα. Ο Sushin συμβολίζει το στοιχείο του νερού, τη βροχή ή τη ζωτική δύναμη και τη γεωργία που δίνει πνοή σε όλα τα πράγματα παρέχοντας πλούτο κι αφθονία.

Οι Κορεάτες εξακολουθούν να λατρεύουν τον ισχυρό δράκο βασιλιά της Ανατολικής Θάλασσας που παραμένει μια σημαντική θεότητα ιδιαίτερα στο σαμανισμό.
Στις ερμηνείες της Park ο δράκος εναγκαλίζεται με μια χυμώδη γυναικεία φιγούρα και ίσως επειδή και οι δύο έχουν συνδεθεί με τη δημιουργία αυτό είναι ταιριαστό.

Σε Βουδιστικούς ναούς ο δράκος ή Γιν συχνά απεικονίζεται μαζί με το θεό του βουνού/γης ή το θηλυκό Γιανγκ παράγοντας μια αρμονία και ισορροπία περιζήτητη στη συγκρητιστική πίστη της Κορέας. Η Park ακολουθεί πιστά τον μύθο όταν στα έργα της μερικώς κρύβει τον δράκο πίσω από σύννεφα ή κύματα αφού θεωρείται πολύ φοβερός για να θεαθεί ολόκληρος μεμιάς. Οι θρησκείες του Κορεατικού Βουδισμού, του Ταοϊσμού και του Νεο-Κομφουκιανισμού καθώς και του Σαμανισμού εκδηλώνουν τον βαθύ σεβασμό τους προς το δράκο και διακοσμούν τους ναούς τους με αυτήν την εικόνα. Ως πνεύμα αλλαγής που εκπροσωπεί την Ανατολή, ο δράκος μαζί με τη θάλασσα επιβλέπει τα θαλάσσια ζητήματα κάτι που είναι σημαντικό για την Κορέα, μια χερσόνησο που όπως η Ελλάδα περιβάλλεται και στις τρεις πλευρές της από νερό.

Η Park, όπως οι πρόγονοί της πριν από αυτή, αποδίδει τα θέματά της με ένα γραμμικό ρυθμό, μια συμφωνία από λεπτές και φαρδιές καμπύλες που παραπέμπουν στο δυναμισμό της κίνησης του δράκου της. Καθώς δημιουργεί τα έργα της, η Park σαν σαμάνος χρησιμοποιεί την επανάληψη στις καμπύλες γραμμές του γραφίτη, μια κίνηση που προκαλεί την είσοδό της σε μια κατάσταση εκστατικού, βαθύ διαλογισμού που της δίνει πρόσβαση στη δύναμη του θεού δράκου.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.