Tuesday, 21 June 2016

Εσύ τι θα έπαιρνες μαζί σου; Ξεριζωμός / Borders

Τρίτη 21 Ιουνίου 2016 - Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος οργανώνει μία πολύ διαφορετική εικαστική έκθεση ζωγραφικής, γλυπτικής, εγκατάστασης και γραφής με τίτλο "Εσύ τι θα έπαιρνες μαζί σου; Ξεριζωμός / Borders".

Πρόκειται για την ατομική έκθεση της Μαρίας Μπελιβάνη η οποία πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων. Διάρκεια έκθεσης 9 Ιουνίου – 2 Ιουλίου. Με έργα ζωγραφικά, προσωπογραφίες σε ακουαρέλα, γλυπτά από γύψο, χάρτες, κείμενα και μία διαδραστική εγκατάσταση ο θεατής καλείται να απαντήσει ποιο θα ήταν το αντικείμενο που θα έπαιρνε μαζί του αν αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το σπίτι και τον τόπο του, χωρίς να γνωρίζει αν θα επιστρέψει ποτέ σε αυτόν. Μέσα από την περιήγηση στην έκθεση και τη μύηση στον ανθρώπινο συλλογικό πόνο και τη νοσταλγία, ο καθένας θα αναζητήσει το προσωπικό του κομμάτι και τις δικές του άμυνες και αντοχές στην έννοια του ξεριζωμού και της εγκατάλειψης. Με στοιχεία που βασίζονται σε έγκυρες ιστορικές πηγές και αφορμή τους πρόσφυγες Μικρασιάτες, Πόντιους και Αρμένιους που έφτασαν στη Θεσσαλονίκη αλλά και στη χώρα μας γενικότερα, τους Μουσουλμάνους που ξεριζώθηκαν από αυτήν το 1922 αλλά και τους Εβραίους της χώρας που στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1943, η έκθεση αποτελεί μία ιστορική καταγραφή και μία σύνδεση του παρελθόντος με ένα από τα πιο σοβαρά και ανεπίλυτα παγκόσμια προβλήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη πραγματικότητα: το θέμα του προσφυγικού.



Σε κείμενο που έγραψε η Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελήτρια του ΜΜΣΤ κα. Θούλη Μισιρλόγλου αναφέρεται "η ιστορικός τέχνης Θούλη Μισιρλόγλου: «Το έργο της Μαρίας Μπελιβάνη διεκδικεί σταθερά την ανθρωπινότητα. Μέσα από λυρικές και ευαίσθητες καταβυθίσεις στον έσω εαυτό, τέτοιες που αναδεικνύει η διαφάνεια της ακουαρέλας ή των ακρυλικών, η ζωγράφος διατηρεί μια ενήλικη παιδικότητα, την ίδια στιγμή που ψάχνει την ανθρώπινη φωνή στο δάσος. Παρακολουθεί την ανθρώπινη ελεύθερη πτώση μέσα σε μια καταιγιστική, εσωτερική και εξωτερική, πραγματικότητα και αναδεικνύει τα σημεία αιχμής μιας ζωής σε ψυχική εγρήγορση. Το ψυχικό φορτίο που έχει ανάγκη ως καύσιμη ύλη η σύγχρονη τέχνη είναι εδώ. Με αφετηρία τις προσωπικές εμπειρίες και μνήμες που προέρχονται τόσο από το οικογενειακό, συγγενικό περιβάλλον, όσο και από το ευρύ κοινωνικό αρχείο των πόλεων, η Μαρία Μπελιβάνη συνθέτει μια νέα αφήγηση γύρω από το βίωμα του ξεριζωμού. Η πολυδιάστατη πολιτική και κοινωνική ιστορία της Θεσσαλονίκης, καθώς και η πολυπολιτισμικότητά της σ’ όλο τον εικοστό αιώνα, κυρίως όμως στο πρώτο μισό του, αποτελεί τον καμβά και την αθέατη δεξαμενή μιας νέας δημιουργίας".

Η έκθεση διαρκεί μέχρι τις 2 Ιουλίου 2016  και είναι ανοικτή Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11.00 – 15.00 & 18.00 – 21.00 Τετάρτη, Σάββατο: 11.30 – 15.00, Κυριακή. 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.