Sunday, 19 June 2016

Έκθεση Ζογγολόπουλου, Ζούνη , Κωστή, Τρανού, Τσακίρη, Χαραλάμπους, Χαρβαλιά

Κυριακή 19 Ιουνίου 2016 - Υπό την επιμέλεια της Γωγώς Κολυβήρα, η Depôt Art Gallery παρουσιάζει έκθεση με τίτλο άσπρο <=> μαύρο, μία all star έκθεση με έργα των: Γιώργος Ζογγολόπουλος, Όπυ Ζούνη , Κωστής, Νίκος Τρανός, Γιώργος Τσακίρης , Πάνος Χαραλάμπους, Γιώργος Χαρβαλιάς.

Στο κείμενο της επιμέλειας, που έχει γράψει ο ιστορικός της Τέχνης Κωνσταντίνος Μπάσιος διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε τα εξής: "Οι εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης, με πολυπρόσωπες παρουσιάσεις, συνήθως προκαλούν απορία και καμιά φορά σύγχυση: με βάση ποιό κοινό στοιχείο συνέχονται όλοι οι παρουσιαζόμενοι δημιουργοί; Το διερώτημα αυτό δεν αποφεύγεται και εδώ, στη Depôt Art Gallery, όπου η συνέκθεση τόσων πολλών και σημαντικών δημιουργών, επιγράφεται ως: «Άσπρο <=> Μαύρο». Πρόκειται για ένα αρχέγονο αντώνυμο, το οποίο εννοιολογεί την αντιπαράθεση ανάμεσα σε ποιότητες συμβολικά αποδοσμένες. Ανάλογες εκφράσεις, όπως: φως-σκοτάδι, μέρα-νύχτα, πρωί-βράδυ, χειμώνας-καλοκαίρι, ζωή-θάνατος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υπόμνηση ότι αυτό το ζεύγμα λειτουργεί, και πολύ και έντονα, στο λόγο, που εν τέλει σηματοδοτεί αυτήν την κεφαλαιώδη νοητική και νοηματική λειτουργία της οντότητάς μας. Παράλληλα και με ιδιαίτερα υπαινικτικό τρόπο, προκαλείται και προσκαλείται ο επισκέπτης από τα εντεθειμένα αμφίδρομα βέλη, ανάμεσα σε αυτές τις δύο λέξεις-κλειδιά:
δηλαδή να υποπτευθεί για αυτήν την υψηλή πιθανότητα διαλογικής και διαλεκτικής λειτουργίας, που τόσο έχουμε ανάγκη, προκειμένου να προβούμε σε μια οποιαδήποτε συνθετική εξέλιξη και πιθανή αμφισβήτηση, των όσων η, στενά εννοούμενη, λογική επιτάσσει επί αιώνες. Αν οι θεωρητικές απόπειρες για την υπέρβαση ενός οιονεί καταπιεστικού δίπολου επιφέρουν κάποια δυσφορία, η εικονολογική εκφορά, αποτύπωση και μεταφορά των αντιτιθεμένων, -δισδιάστατα και τρισδιάστατα- μόνο ως πρόκληση απελευθέρωσης, πλέον, μπορεί να προταθεί. Σε μια περίοδο, όπου όλα γύρω μας καταρρέουν, όπου οι γνωστικές μας βεβαιότητες δεν έχουν καταστεί μόνο ανάμνηση ενός χαμένου παραδείσου αλλά και αφορμή άλγους, έχει ενδιαφέρον το πώς, δημιουργικά και διαχρονικά, υπερβαίνονται αυστηρές καλλιτεχνικές θεωρίες (για το τι είναι χρώμα, αν είναι χρώμα και άλλα ανάλογα συναφή) και με τρόπο κυριολεκτικά αινιγματικό και ερμητικό απελευθερώνονται οι δημιουργικές δυνάμεις των ανθρώπων και προσκαλούν σε μια εξιδανίκευση, σε μια πρόταση παραμυθίας , αναστοχασμού και ανατροφοδότησης: δηλαδή σε ό,τι μάς έχει αφαιρεθεί, είτε συγκυριακά, είτε πολιτιστικά, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια".

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ