Sunday, 19 June 2016

Έκθεση Ζογγολόπουλου, Ζούνη , Κωστή, Τρανού, Τσακίρη, Χαραλάμπους, Χαρβαλιά

Κυριακή 19 Ιουνίου 2016 - Υπό την επιμέλεια της Γωγώς Κολυβήρα, η Depôt Art Gallery παρουσιάζει έκθεση με τίτλο άσπρο <=> μαύρο, μία all star έκθεση με έργα των: Γιώργος Ζογγολόπουλος, Όπυ Ζούνη , Κωστής, Νίκος Τρανός, Γιώργος Τσακίρης , Πάνος Χαραλάμπους, Γιώργος Χαρβαλιάς.

Στο κείμενο της επιμέλειας, που έχει γράψει ο ιστορικός της Τέχνης Κωνσταντίνος Μπάσιος διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε τα εξής: "Οι εκθέσεις σε αίθουσες τέχνης, με πολυπρόσωπες παρουσιάσεις, συνήθως προκαλούν απορία και καμιά φορά σύγχυση: με βάση ποιό κοινό στοιχείο συνέχονται όλοι οι παρουσιαζόμενοι δημιουργοί; Το διερώτημα αυτό δεν αποφεύγεται και εδώ, στη Depôt Art Gallery, όπου η συνέκθεση τόσων πολλών και σημαντικών δημιουργών, επιγράφεται ως: «Άσπρο <=> Μαύρο». Πρόκειται για ένα αρχέγονο αντώνυμο, το οποίο εννοιολογεί την αντιπαράθεση ανάμεσα σε ποιότητες συμβολικά αποδοσμένες. Ανάλογες εκφράσεις, όπως: φως-σκοτάδι, μέρα-νύχτα, πρωί-βράδυ, χειμώνας-καλοκαίρι, ζωή-θάνατος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια υπόμνηση ότι αυτό το ζεύγμα λειτουργεί, και πολύ και έντονα, στο λόγο, που εν τέλει σηματοδοτεί αυτήν την κεφαλαιώδη νοητική και νοηματική λειτουργία της οντότητάς μας. Παράλληλα και με ιδιαίτερα υπαινικτικό τρόπο, προκαλείται και προσκαλείται ο επισκέπτης από τα εντεθειμένα αμφίδρομα βέλη, ανάμεσα σε αυτές τις δύο λέξεις-κλειδιά:
δηλαδή να υποπτευθεί για αυτήν την υψηλή πιθανότητα διαλογικής και διαλεκτικής λειτουργίας, που τόσο έχουμε ανάγκη, προκειμένου να προβούμε σε μια οποιαδήποτε συνθετική εξέλιξη και πιθανή αμφισβήτηση, των όσων η, στενά εννοούμενη, λογική επιτάσσει επί αιώνες. Αν οι θεωρητικές απόπειρες για την υπέρβαση ενός οιονεί καταπιεστικού δίπολου επιφέρουν κάποια δυσφορία, η εικονολογική εκφορά, αποτύπωση και μεταφορά των αντιτιθεμένων, -δισδιάστατα και τρισδιάστατα- μόνο ως πρόκληση απελευθέρωσης, πλέον, μπορεί να προταθεί. Σε μια περίοδο, όπου όλα γύρω μας καταρρέουν, όπου οι γνωστικές μας βεβαιότητες δεν έχουν καταστεί μόνο ανάμνηση ενός χαμένου παραδείσου αλλά και αφορμή άλγους, έχει ενδιαφέρον το πώς, δημιουργικά και διαχρονικά, υπερβαίνονται αυστηρές καλλιτεχνικές θεωρίες (για το τι είναι χρώμα, αν είναι χρώμα και άλλα ανάλογα συναφή) και με τρόπο κυριολεκτικά αινιγματικό και ερμητικό απελευθερώνονται οι δημιουργικές δυνάμεις των ανθρώπων και προσκαλούν σε μια εξιδανίκευση, σε μια πρόταση παραμυθίας , αναστοχασμού και ανατροφοδότησης: δηλαδή σε ό,τι μάς έχει αφαιρεθεί, είτε συγκυριακά, είτε πολιτιστικά, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια".

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.