Monday, 27 June 2016

Μουσείο Βάσως Κατράκη | Ιταλοί καλλιτέχνες ’70-’80

N. Grassitelli, 1974 
Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016 - Το Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών - Μουσείο Βάσως Κατράκη υποδέχεται την έκθεση Ιταλοί καλλιτέχνες ’70-’80. Παρουσιάζονται χαρακτικές συνθέσεις –κατά κύριο λόγο χαλκογραφίες– των δεκαετιών του 1970 και του 1980, σημαντικών Ιταλών δημιουργών από τη συλλογή του αρχείου του Κέντρου Χαρακτικής Αθηνών Pandolfini & Σιατερλή, το οποίο συνεχίζει την προσπάθειά του για τη στήριξη, την προβολή και τη διάχυση της χαρακτικής έκφρασης στον κοινωνικό ιστό καθώς και στην περιφέρεια. Τα έργα της έκθεσης βρίσκουν τον φυσικό τους χώρο, σε ένα Μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη της χαρακτικής, σε άμεση επαφή με τα έργα μιας από τις μεγαλύτερες δημιουργούς της Ελληνικής τέχνης, της Βάσως Κατράκη. Το Μουσείο της Βάσως Κατράκη με τη συγκεκριμένη έκθεση φιλοδοξεί και επιθυμεί να συνεχίσει τη διαδρομή στον χώρο των εικαστικών τεχνών με μια μεγάλη σειρά καλλιτεχνικών δράσεων: εκθέσεων, εργαστηρίων, παρουσιάσεων, διαλέξεων, εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Παρουσιάζονται έργα των: Gian Francesco Artibani, Stefano Beccari, Mario Bertozzi, Mauro Boschini, Ennio Calabria, Pietro Campus, Manuela Candini, Giorgio Checchi, Delio Corbara, Sandro Di Marco, Giorgio Di Stefano, Nicola Di Stefano, Luigi Ferranti. Franco Ferrari, Illario Fioravanti, Donatella Franchi, Giancarlo Franchi, Paolo Ganna, Nicola Grassitelli, Don Green, Domenico Guerra, Carlo Leoni, Mario Leoni, Agostino Milanese, Virgilio Mori, Vittorio Orioli, Pino Pandolfini, Francesco Pernice, Giovanni Poggeschi, Massimo Pulini, Luigi Quintili, Mauro Reggiani, Piero Sbano, Cesare Scarabelli, Cataldo Serafini, Δημητρα Σιατερλη, Nunzio Solendo, Alberto Sughi, Alfiero Tavanti, Nino Terziari, Edda Vergherio, Renzo Vespignani.



Όπως αναφέρει ο ιστορικός της τέχνης και επιμελητής της έκθεσης Γιάννης Μπόλης: «Πρόκειται για έργα Ιταλών καλλιτεχνών, τα οποία, πέρα από τις εξαιρετικές τους ποιότητες –από τη σχεδίαση μέχρι και την εκτύπωσή τους–, καταδεικνύουν τις δυνατότητες της χαρακτικής,,, Σε συνθέσεις δραματικές, δυνατές και φορτισμένες, και άλλοτε ευαίσθητες και λυρικές, σε ευθεία αντιστοιχία με ψυχικές και συναισθηματικές καταστάσεις, οι Ιταλοί δημιουργοί έρχονται να αποτυπώσουν τη ζωτική τους σχέση με τον κόσμο και την εποχή τους, να επικαλεσθούν την επικοινωνία, να μεταδώσουν τη συγκίνηση και την αλήθειά τους, να εκφραστούν με τη διαχρονική και καθολική γλώσσα των συμβόλων, την ένταση των χαράξεων,,, Ένα κρίσιμο σημείο, καίριο για την προσέγγιση και την ανάγνωση των έργων, είναι ότι οι συγκεκριμένοι Ιταλοί καλλιτέχνες υπεραμύνονται της κοινωνικής λειτουργίας της χαρακτικής και γενικότερα της τέχνης, σε μια εποχή ανακατατάξεων και ραγδαίων αλλαγών, μια εποχή συλλογικών διεκδικήσεων, έντονα πολιτικοποιημένη και «στρατευμένη», όπως αυτή της δεκαετίας του 1970. Οι εικόνες τους εξακολουθούν και σήμερα να είναι επίκαιρες, όχι μόνο για την αδιαμφισβήτητη αισθητική τους αξία, αλλά και για την αντοχή των μηνυμάτων τους»


Η έκθεση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Ιταλικου Μορφωτικου Ινστιτουτου Αθηνων. Το Μουσείο Βάσως Κατράκη βρίσκεται στο Αιτωλικό. Περισσότερες πληροφορίες: www.vassokatraki.gr.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.