Wednesday, 2 March 2016

Γεωργία Δαμοπούλου | "Nuketown?"

Τρίτη 1 Μαρτίου 2016 - Η γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου παρουσιάζει την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016 στις 8.30 το βράδυ την τρίτη ατομική έκθεση της ζωγράφου Γεωργίας Δαμοπούλου με τίτλο Nuketown? 

Κεντρικό στοιχείο της έκθεσης είναι το video game Call of Duty και πιο συγκεκριμένα μία πίστα του παιχνιδιού, η φανταστική πόλη Nuketown. Η πίστα-πόλη Nuketown είναι βασισμένη σε μία ρεαλιστική αναπαράσταση μιας τυπικής πόλης των Η.Π.Α., συγκεκριμένα στη Nevada, όπου γίνονταν πυρηνικές δοκιμές. Οργανωμένες πυρηνικές εκρήξεις παρουσιάζουν τα αποτελέσματα αυτής, σε κατοικημένη περιοχή. Το περιβάλλον που δημιουργεί η καλλιτέχνιδα, με ζωγραφικά έργα, κατασκευές και προβολές, είναι η πόλη-φάντασμα του παιχνιδιού. Η κυριολεκτική αναπαράσταση εικόνων της πόλης αναδεικνύει όμως μεταφορικά νοήματα και σκέψεις. Η φαινομενικά παραδοσιακή εικονοπλαστική πρακτική της Γεωργίας Δαμοπούλου καταφέρνει να αναδείξει αφηρημένες έννοιες και να σχολιάσει τη δύσκολη και αβέβαιη πραγματικότητα. Οι συνειρμοί στη σύγχρονη καθημερινότητα είναι σαφείς και δοσμένοι με χαλαρό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό τρόπο. Η καλλιτέχνιδα μέσα από τις εικόνες-ταμπλώ ενός παιχνιδιού αναζητά το πέρα από την εικόνα, την αβεβαιότητα και την αγωνία που πολλές φορές ακινητοποιεί τους ανθρώπους.

Η Γεωργία Δαμοπούλου σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία και έκανε μεταπτυχιακά στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και Γαλλική Γλώσσα και Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Σπούδασε επίσης στην Ecole Νationale de Bourges στη Γαλλία και στη Σχολή Κινηματογράφου Λ. Σταυράκου. Έχει παρουσιάσει οκτώ ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έργα της έχουν δημοσιευτεί σε εκδόσεις τέχνης και βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα με το καλλιτεχνικό της έργο εργάζεται ως Καλλιτεχνική Διευθύντρια στα Εργαστήρια Τέχνης του Δήμου Κορυδαλλού, δίδαξε στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Παντείου Πανεπιστημίου Ψυχολογία και ΜΜΕ, στο εργαστήριο εικαστικής έκφρασης στη μονάδα εφήβων Ατραπός του ΟΚΑΝΑ και στην Ανοιχτή Τέχνη. Εργάστηκε ως Επιστημονικός Συνεργάτης στη διεθνή έκθεση Στην Άλλη Όχθη στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας και στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Matisse-Picasso, παραγωγή του Centre Pompidou στο Παρίσι και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το Πρώτο Βραβείο Μελίνα Μερκούρη του ΥΠ.ΠΟ.

Επιμέλεια έκθεσης: Μαρίνα Αθανασιάδου, ιστορικός τέχνης, μουσειολόγος

Εγκαίνια: Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016 στις 8.30 το βράδυ
Διάρκεια έκθεσης έως τις 11 Απριλίου 2016 

Ώρες λειτουργίας: Δευτ, Τετ, Σαβ: 10.30-2 Τρ, Πεμ, Παρ: 10.30-2 & 5.30-
Ζήνα Αθανασιάδου Gallery, Π.Π.Γερμανού 5, 546 22 Θεσσαλονίκη
τ: 2310 275 985 φ: 2310 233 093

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.