Friday, 25 March 2016

Λόλα Νικολάου | Έλλη Χρυσίδου, Ljiljana Jaric, Έμμυ Χατζηφωτιάδου

Παρασκευή 25 Μαρτίου 2016 - Στην γκαλερί Λόλα Νικολάου, η Έλλη Χρυσίδου, η Ljiljana Jaric, και η Έμμυ Χατζηφωτιάδου, με διαφορετικές αφετηρίες η κάθε μία και πορείες, συναντώνται και συνδιαμορφώνουν μία κοινή εικαστική πράξη. Η έκθεση εγκαινιάζεται την ερχόμενη Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016.

Χώρος Ι- Δημιουργία μίας άλλης παγίδας του “χώρου-τόπου” και του χρόνου. Το έργο της Έλλης Χρυσίδου εξελίσσεται στο χώρο, πραγματικό, φανταστικό. Ο χώρος παραμένει πάντα ίδιος χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά πέραν της έντασής του, τα σχέδια, σύμβολα δανεικά άλλων χρόνων και πράξεων, ξένα με τον χώρο, συνυπάρχουν και ενσαρκώνουν ένα νέο διάλογο μνήμης του πριν και του τώρα.

Χώρος ΙΙ – Μία σειρά “εύθραυστων” σχεδίων, συνθέσεων ευαίσθητων, ίχνη χρωμάτων σε διαφορετικά υλικά και σε πολλαπλά επίπεδα, διαμορφώνουν μία διαδρομή, φορτισμένη από τον χρόνο, προσωπικών, καθημερινής καταγραφής, αφηγήσεων.
Η Ljiljana Jaric ξεδιπλώνει το προσωπικό ημερολόγιό της εικαστικής της αγωνίας.

Χώρος ΙΙΙ- Η καλλιτεχνική διαδικασία για την Έμμυ Χατζηφωτιάδου παραμένει όσο πιο ανοιχτή γίνεται χωρίς περιορισμούς, με εμμονική διάθεση ,αντίθετων πράξεων, ή γραμμής απέναντι στο πεδίο, ο όγκος με το χρώμα, το φως και τα κενά, ασύνδετα τμήματα, μεγέθη και σχήματα, παράτερα έντονες χειρονομίες φαινομενικά ασύνδετες, χωρίς αφήγηση αλλά με ένα αυστηρό σύστημα καταγραφής της προσωπικής της ανάγκης.

Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00
Διάρκεια Έκθεσης: 31 Μαρτίου - 30 Απριλίου 2016

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ