Friday, 4 March 2016

Αγκάθι Κartάλος | Carta Povera

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016 - Αύριο Σάββατο στις 12.00 το μεσημέρι η αθηναϊκή γκαλερί Αγκάθι Κartάλος (Μηθύμνης 12 και Επτανήσου) εγκαινιάζει την έκθεση Carta Povera.

Το χαρτί είναι ένα υλικό συνδεδεμένο με την καθημερινότητά μας. Βιβλία, εφημερίδες, χαρτιά περιτυλίγματος, συσκευασίες, τετράδια και αμέτρητα άλλα αντικείμενα είναι φτιαγμένα από χαρτί. Είδος απαραίτητο και σε κάθε καλλιτεχνικό εργαστήριο: μελέτες, προσχέδια, σημειώσεις, σκίτσα, έργα, όλα πάνω σε μια χάρτινη επιφάνεια. Η παρούσα έκθεση αποτίει ένα είδος φόρου τιμής σε αυτό το υλικό που τείνει να χαθεί και να εκτοπιστεί από τον ψηφιακό κόσμο που μεσουρανεί. Ίσως και η πρόσφατη οικονομική κρίση να αποτέλεσε αφορμή για μια δεύτερη ματιά στο στρατσόχαρτο, στο Α4, στα φύλλα τετραδίου, στις σελίδες της εφημερίδας. Κάνουμε λοιπόν μια έκθεση με έργα φτιαγμένα από φθηνό χαρτί, για να θυμηθούμε τη σημασία του ευτελούς αυτού υλικού. Σχεδιάζουμε, τρυπάμε, κόβουμε, κολλάμε, ζωγραφίζουμε τα έργα μας πάνω στην Carta Povera.

Συμμετέχουν: Μπάμπης Δερμάτης, Ελένη Θεοφυλάκτου, Λεωνίδας Καραμπίνης, Αφροδίτη Κροντήρη, Νίκος Κυρίτσης, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Ισμήνη Μπονάτσου, Λένια Οικονόμου, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου,Βαρβάρα Σπυρούλη, Νίκος Σταυρακαντωνάκης, Αμαλία Σταυρουλάκη.

Επιμέλεια: Λένια Οικονόμου

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.