Saturday, 5 March 2016

Άλμα | Πρόσωπα 1944 -'49

Σάββατο 5 Μαρτίου 2016 - H Γκαλερί Άλμα παρουσιάζει την έκθεση χαρακτικής "ΠΡΟΣΩΠΑ 1944-49” με προσωπογραφίες σημαντικών προσωπικοτήτων που έζησαν, αναδείχτηκαν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους τις ιστορικές στιγμές 1944-49, την Παρασκευή 18 Μαρτίου, ώρα 7:30 μ.μ. στον εκθεσιακό της χώρο στην Υψηλάντου 24, Κολωνάκι.

Συμμετέχουν με έργα τους οι:
Στέργιος Αδάμ, Βίκυ Βασιλείου, Λευτέρης Βελέτζας, Καληάνθη Βογδοπούλου, Νίκος Βουτσελάς, Έφη Γεώργαρου, Άντρια Ερωτοκρίτου, Ρομάν Ζουέβ, Καλυψώ Θεοδωρέσκου, Μαρία Καπαντζάκη, Χρόνης Καραχάλιος, Στυλιάνα Κατσιάρη, Θεοδότα Κόμπου, Γεωργία Κοντού, Αιμιλία Κοτζαογλανίδη, Μάνος Κτενιαδάκης, Χαρά Λάππα, Αγάπη Μαντζιώρη, Βαλεντίνη Μαυροδόγλου, Πλάτων Μπουντακίδης, Έφη Μπαντάζου, Θέμης Παπαπαναγιώτου, Κώστας Νικάκος, Αριάδνη Πεδιωτάκη, Χρυστάλλα Τσιαμπάρτα, Αγγελίνα Τσουμάνη, Αντωνία Φλέγγα, Αναστασία Χαραλάμπους, Γιώργος Χρήστου και η διδάσκουσα Δήμητρα Σιατερλή.

Η σειρά χαλκογραφιών που παρουσιάζονται είναι έργα που φιλοτέχνησαν νέοι καλλιτέχνες- φοιτητές και φοιτήτριες -του Εργαστηρίου Χαρακτικής και Έντυπης Τέχνης (Τ.Ε.Ε.Τ.) της Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Η υπέυθυνη διδάσκουσα του Εργαστηρίου Χαρακτικής και επιμελήτρια της έκθεσης Δήμητρα Σιατερλή γράφει αναφορικά με την επιλογή αυτής της θεματικής:
«Το πρόσωπο, ως καθρέφτης του εαυτού, λειτουργεί ως πεδίο καταγραφής αισθημάτων, ως τόπος κατάθεσης εμπειριών, ως οθόνη που δέχεται και προβάλει τη μνήμη της στιγμής αλλά και της διαδρομής κάθε ανθρώπου στη ζωή.Το πρόσωπο κρατάει το ίχνος του χρόνου. Με διάθεση αποτύπωσης προσώπων ανθρώπων που άφησαν με τη σειρά τους-ένα διακριτό ίχνος στην ιστορία του τόπου μας, ξεκινήσαμε την έρευνά μας. Έτσι, ο καθένας , μέσα από το δικό του πρίσμα, επέλεξε να χαράξει και να τυπώσει πρόσωπα, όπως εκείνα των: Δημήτρη Σκαλκώτα, Άλκης Ζέη, Ζώρζ Σαρή, Γιάννη Ρίτσου, Νίκου Καββαδία, Μενέλαου Λουντέμη, Νίκου Εγγονόπουλου, Μανώλη Αναγνωστάκη, Βάσως Κατράκη, Φώτη Κόντογλου, Λουκά Σαμαρά, Δημήτρη Καλαμάρα, Γιάννη Μόραλη, Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα, Παναγιώτη Τέτση, Σοφίας Βέμπο, Αλίκης Βουγιουκλάκη, Μάρκου Βαμβακάρη, Ανέστου Δελιά , Ναπολέοντα Ζέρβα, Διαμαντή Μαυροδόγλου, Λέλας Καραγιάννη, Έλλης Παπά, Μάρκου Βαφειάδη, Γεώργιου Παπανδρέου, Σωτηρίας Μπέλλου, Γιάννη Ξενάκη...



Αναζητήσαμε στοιχεία του βίου τους, προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε την ιδιοσυγκρασία τους, την διαδρομή τους , και να «αγγίξουμε» το πρόσωπό τους μέσα από τις λιγοστές - σε πολλές περιπτώσεις- φωτογραφίες , δημοσιεύσεις και σχέδια. Επιλέξαμε πρόσωπα που έζησαν, αναδείχτηκαν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους τις ιστορικές στιγμές 1944-49. Η συγκεκριμένη επιλογή, έγινε με βαθιά γνώση του γεγονότος ότι αναφερόμαστε και ανακαλούμε πρόσωπα που έζησαν και δοκιμάστηκαν στα πιο δύσκολα χρόνια της ελληνικής πραγματικότητας. Είναι φανερό πως -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – η περίοδος αυτή, άφησε τα ίχνη της στη συνείδηση και τη συμπεριφορά τους, ακόμα και πάνω στα πρόσωπά τους. [...] Χαρακτική σε μέταλλο, ψευδάργυρος ή τσίγκος προσδιορίζεται ως πεδίο χάραξης. Χαράξεις με βελόνες, καρφίδες, οξύ νιτρικό, λείαστρα, σκόνες ρετσίνας , βερνίκια κεριού και κατράμι, πινέλα: οξυγραφίες, τονικές χαράξεις- ακουατίντες , ξηρές χαράξεις, ανοιχτές οξειδώσεις, μαύρη τεχνική, μελάνι και ζάχαρη, άλλες επινοημένες διαδικασίες... Στη συνέχεια, εκτυπώσεις, μελάνια λαδιού που σφραγίζονται με ισχυρή πίεση στο βαμβακερό χαρτί και αφήνουν το ίχνος τους. Αναδύεται η όψη, το πρόσωπο που δειλά -δειλά δοκιμάσαμε να ιχνηλατήσουμε, να πλησιάσουμε και να γνωρίσουμε έστω μετά από χρόνια πολλά που πέρασαν…"



H έκθεση παρουσιάζεται παράλληλα με τη μεγάλη διοργάνωση Print Fest 2016 που συνδιοργανώνει ο Δήμος Αθήναίων και η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών, τον μήνα Μάρτιο , και την ομώνυμη έκθεση- εγκατάσταση των φοιτητών του Εργαστηρίου Χαρακτικής & Έντυπης Τέχνης της Φλώρινας στο metamatic taf.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.