Saturday, 5 March 2016

Άλμα | Πρόσωπα 1944 -'49

Σάββατο 5 Μαρτίου 2016 - H Γκαλερί Άλμα παρουσιάζει την έκθεση χαρακτικής "ΠΡΟΣΩΠΑ 1944-49” με προσωπογραφίες σημαντικών προσωπικοτήτων που έζησαν, αναδείχτηκαν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους τις ιστορικές στιγμές 1944-49, την Παρασκευή 18 Μαρτίου, ώρα 7:30 μ.μ. στον εκθεσιακό της χώρο στην Υψηλάντου 24, Κολωνάκι.

Συμμετέχουν με έργα τους οι:
Στέργιος Αδάμ, Βίκυ Βασιλείου, Λευτέρης Βελέτζας, Καληάνθη Βογδοπούλου, Νίκος Βουτσελάς, Έφη Γεώργαρου, Άντρια Ερωτοκρίτου, Ρομάν Ζουέβ, Καλυψώ Θεοδωρέσκου, Μαρία Καπαντζάκη, Χρόνης Καραχάλιος, Στυλιάνα Κατσιάρη, Θεοδότα Κόμπου, Γεωργία Κοντού, Αιμιλία Κοτζαογλανίδη, Μάνος Κτενιαδάκης, Χαρά Λάππα, Αγάπη Μαντζιώρη, Βαλεντίνη Μαυροδόγλου, Πλάτων Μπουντακίδης, Έφη Μπαντάζου, Θέμης Παπαπαναγιώτου, Κώστας Νικάκος, Αριάδνη Πεδιωτάκη, Χρυστάλλα Τσιαμπάρτα, Αγγελίνα Τσουμάνη, Αντωνία Φλέγγα, Αναστασία Χαραλάμπους, Γιώργος Χρήστου και η διδάσκουσα Δήμητρα Σιατερλή.

Η σειρά χαλκογραφιών που παρουσιάζονται είναι έργα που φιλοτέχνησαν νέοι καλλιτέχνες- φοιτητές και φοιτήτριες -του Εργαστηρίου Χαρακτικής και Έντυπης Τέχνης (Τ.Ε.Ε.Τ.) της Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Η υπέυθυνη διδάσκουσα του Εργαστηρίου Χαρακτικής και επιμελήτρια της έκθεσης Δήμητρα Σιατερλή γράφει αναφορικά με την επιλογή αυτής της θεματικής:
«Το πρόσωπο, ως καθρέφτης του εαυτού, λειτουργεί ως πεδίο καταγραφής αισθημάτων, ως τόπος κατάθεσης εμπειριών, ως οθόνη που δέχεται και προβάλει τη μνήμη της στιγμής αλλά και της διαδρομής κάθε ανθρώπου στη ζωή.Το πρόσωπο κρατάει το ίχνος του χρόνου. Με διάθεση αποτύπωσης προσώπων ανθρώπων που άφησαν με τη σειρά τους-ένα διακριτό ίχνος στην ιστορία του τόπου μας, ξεκινήσαμε την έρευνά μας. Έτσι, ο καθένας , μέσα από το δικό του πρίσμα, επέλεξε να χαράξει και να τυπώσει πρόσωπα, όπως εκείνα των: Δημήτρη Σκαλκώτα, Άλκης Ζέη, Ζώρζ Σαρή, Γιάννη Ρίτσου, Νίκου Καββαδία, Μενέλαου Λουντέμη, Νίκου Εγγονόπουλου, Μανώλη Αναγνωστάκη, Βάσως Κατράκη, Φώτη Κόντογλου, Λουκά Σαμαρά, Δημήτρη Καλαμάρα, Γιάννη Μόραλη, Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα, Παναγιώτη Τέτση, Σοφίας Βέμπο, Αλίκης Βουγιουκλάκη, Μάρκου Βαμβακάρη, Ανέστου Δελιά , Ναπολέοντα Ζέρβα, Διαμαντή Μαυροδόγλου, Λέλας Καραγιάννη, Έλλης Παπά, Μάρκου Βαφειάδη, Γεώργιου Παπανδρέου, Σωτηρίας Μπέλλου, Γιάννη Ξενάκη...



Αναζητήσαμε στοιχεία του βίου τους, προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε την ιδιοσυγκρασία τους, την διαδρομή τους , και να «αγγίξουμε» το πρόσωπό τους μέσα από τις λιγοστές - σε πολλές περιπτώσεις- φωτογραφίες , δημοσιεύσεις και σχέδια. Επιλέξαμε πρόσωπα που έζησαν, αναδείχτηκαν ή ξεκίνησαν την καριέρα τους τις ιστορικές στιγμές 1944-49. Η συγκεκριμένη επιλογή, έγινε με βαθιά γνώση του γεγονότος ότι αναφερόμαστε και ανακαλούμε πρόσωπα που έζησαν και δοκιμάστηκαν στα πιο δύσκολα χρόνια της ελληνικής πραγματικότητας. Είναι φανερό πως -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο – η περίοδος αυτή, άφησε τα ίχνη της στη συνείδηση και τη συμπεριφορά τους, ακόμα και πάνω στα πρόσωπά τους. [...] Χαρακτική σε μέταλλο, ψευδάργυρος ή τσίγκος προσδιορίζεται ως πεδίο χάραξης. Χαράξεις με βελόνες, καρφίδες, οξύ νιτρικό, λείαστρα, σκόνες ρετσίνας , βερνίκια κεριού και κατράμι, πινέλα: οξυγραφίες, τονικές χαράξεις- ακουατίντες , ξηρές χαράξεις, ανοιχτές οξειδώσεις, μαύρη τεχνική, μελάνι και ζάχαρη, άλλες επινοημένες διαδικασίες... Στη συνέχεια, εκτυπώσεις, μελάνια λαδιού που σφραγίζονται με ισχυρή πίεση στο βαμβακερό χαρτί και αφήνουν το ίχνος τους. Αναδύεται η όψη, το πρόσωπο που δειλά -δειλά δοκιμάσαμε να ιχνηλατήσουμε, να πλησιάσουμε και να γνωρίσουμε έστω μετά από χρόνια πολλά που πέρασαν…"



H έκθεση παρουσιάζεται παράλληλα με τη μεγάλη διοργάνωση Print Fest 2016 που συνδιοργανώνει ο Δήμος Αθήναίων και η Ένωση Ελλήνων Χαρακτών, τον μήνα Μάρτιο , και την ομώνυμη έκθεση- εγκατάσταση των φοιτητών του Εργαστηρίου Χαρακτικής & Έντυπης Τέχνης της Φλώρινας στο metamatic taf.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ