Friday, 26 February 2016

Ανάχαρσις, ένα best seller 230 ετών για την Μεγάλη Ελλάδα

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2016 - Ο Ανάχαρσις, Σκύθης φιλόσοφος, γιός Ελληνίδας μητέρας και του Γνούρου, βασιλιάς μιας νομαδικής σκυθικής φυλής. Το 589 π.Χ. επισκέφθηκε την Αθήνα, έγινε μαθητής του Σόλωνα και διακρίθηκε για την ευρυμάθειά του. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, τον σκότωσε ο αδελφός του γιατί τον θεώρησε προδότη της παράδοσής τους, καθώς ο νεαρός Ανάχαρσις θέλησε να εισαγάγει τη λατρεία της Δήμητρας και ελληνικά ήθη. Οι Έλληνες μετά θάνατον τον κατέταξαν μεταξύ των σημαντικότερων σοφών της αρχαιότητας.  Δεν έχει διασωθεί κανένα συγγραφικό του έργο. Λέγεται ότι είχε γράψει ένα έργο που σύγκρινε τους νόμους των Σκυθών με τους νόμους των Ελλήνων, καθώς κι ένα ακόμη για την τέχνη του πολεμού. Έγινε γνωστός για την απλότητα του τρόπου ζωής του και για τις ακριβείς παρατηρήσεις του επάνω στα έθιμα και τα μορφώματα των Ελλήνων. Ο Λουκιανός έγραψε δύο διαλόγους για τον Ανάχαρση, τον Ανάχαρσιν και τον Σκύθην. Ήταν ο πρώτος μέτοικος που έλαβε δικαιώματα Αθηναίου πολίτη.

Το όνομα του Ανάχαρσι όμως έμελλε να γίνει γνωστό 2300 χρόνια, το 1788 όταν ο Γάλλος αββάς Jean-Jacques Barthélemy (1716 - 1795) επιφανής νομισματολόγος, επιγραφολόγος και νομομαθής, ταλαντούχος γλωσσομαθής και ελληνιστής,  εξέδωσε το έργο Ταξίδι του νέου Ανάχαρση στην Αθήνα, το οποίο το 1797 μετέφρασε στα ελληνικά ο Ρήγας Φεραίος Βελεστινλής.

Ο J. J. Barthélémy, μετά από ταξίδι του στη Ρώμη εμπνεύστηκε ένα μυθιστόρημα με ήρωα ένα νεαρό Σκύθη που περι­πλανάται στον αρχαίο ελληνικό κόσμο του 4ου αι. π.Χ., χωρίς ιδιαίτερη συνέπεια, με αναδρομές στα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια. Ο ήρωας Ανάχαρσης έφδασε στην Αθήνα το 363 π.Χ. και περιπλανήδηκε σε Αττική, Βοιωτία, Φωκίδα, Ηλεία, Μυτιλήνη, Μικρά Ασία, Δήλο, Μαύρη Θάλασσα, Θεσσαλία. Πελοπόννησο. Σικελία και Αιγαιακό Αρχιπέλαγος. Στο κείμενο παρεμβάλλονται αναφορές στον δημόσιο βίο των αρχαίων Ελλήνων. Ο συγγραφέας άρχισε να διαβάζει και να γράφει το 1757 και δημοσίευσε το έργο του το 1788, τονίζοντας ότι πρόκειται μάλλον για "ένα ταξίδι παρά την ιστορία". Το λογοτεχνικό έργο είναι μια ιστορική ανάπλαση του αρχαιοελληνικού κόσμου, εμπλουτισμένο με χάρτες και σχέδια του Barbie du Bocage, το σημαντικότερο "best seller" της εποχής. Επανατροφοδότησε το ενδιαφέρον για τα αρχαία Ελληνικά πράγματα, και τον Ελληνικό πολιτισμό και υποδαύλισε την αμέσως επόμενης φιλελληνική περίοδο. Αλλαπάλληλες εκδόσεις και επανεκδόσεις του μέχρι και τον 19ο αιώνα "εξαφανίζονταν" σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ακόμα και σε εποχές που τα βιβλία δεν ήταν το πλέον προτιμώμενο εμπορικό αγαθό.

Στον  χώρο του συλλεκτικού παλαιού βιβλίου ο "Ανάχαρσις", όπως αναφέρονται σε αυτόν προφορικά συχνά οι εμπλεκόμενοι παραμένει μία συλλεκτική έκδοση με μεγάλη αξία. Ο Άτλας που συνοδεύει το πολύτομο έργο περιέχει κάτοψη της περιοχής, χάρτες της Αττικής, της Μεγαρίδας, την Ακαδημία και τα πέριξ αυτής, τα Προπύλαια, τον Παρθενώνα, το Θησείο και αρχαίο θέατρο, καθώς και μια συμβολική άποψη με τον Πλάτωνα στο Σούνιο ανάμεσα στους μαθητές του, με συλλεκτικά χαρακτικά.

Σειρά 5 τόμων του 1830, που  συνοδεύονται από ξεχωριστό τόμο – Άτλαντα δημοπρατούνται στις 6 Μαρτίου στην Θεσσαλονίκη, από το Myro Antiques House. τα συλλεκτικά βιβλία μπορεί να δει κανείς από κοντά στις εγκαταστάσεις του οίκου στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης, καθημερινά, και το Σαββατοκύριακο 11.00 - 16.00, ή κατόπιν ραντεβού (κ. Σταύρος Μυρωνίδης 6971890212), στο πλαίσιο της 48ης τακτικής Δημοπρασίας του γνωστού Οίκου. Ρίξτε μια ματιά ΕΔΩ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ