Monday, 29 February 2016

Aperture | Danziger Gallery presents Hans Breder

Monday, February 29th, 2016 - Danziger Gallery NY, recently relocated to 95 Rivington Street on the Lower East Side, re-opens tonight with a celebratory show of photographs by 80 year old artist Hans Breder, whose performative work of the late 60s and early 70s is now seen as seminal work of the period.

Hans Breder was born in Germany, in 1935. He studied architecture and painting and in 1964 moved to New York where he became the sculptor George Rickey’s assistant. In 1967, Breder had his first New York show - a sold out presentation of constructivist sculptures at the Richard Feigen Gallery. Shortly afterwards he accepted a teaching job at the University of Iowa where he founded the Intermedia and Video Art Program – one of the most influential programs of the time. Breder’s challenge to his students and for himself was to break out of the traditional way of teaching art by combining the disciplines of painting, sculpture, installation, performance, music, film, photography, and video. At a time when the social, political, and artistic mores of the West were undergoing dramatic upheaval Breder was an influential experimental voice. As early as 1964, Breder had documented his own artistic “interventions” placing a rectangular mirror in a riverbed and photographing the play between the real and illusory worlds. Subsequent sculptures placed highly polished metal forms onto black and white grounds so that no point of view would be similar. But from 1969 – 1973 Breder returned to photography with a singular passion and focus creating multiple series of works that would come to be collectively known as “Body/Sculptures”.

It is these works that Danziger Gallery is presenting in a photographic context for the first time. Seen in this light, they both add to the medium’s tradition of the transfigured body (Kertesz, Bellmer, Brandt) as well as bridging the gap between photography and the performance and body art of the late 60s. (Ana Mendieta, with whom Breder had a 10 year relationship, clearly acknowledged his influence and seeing her work in the context of Breder’s one recognizes how important a part of her development and process he was.) The “Body/Sculpture” series started in the studio where Breder’s earlier river photographs had left off, again using a mirrored surface to create a connection between space, body, and the fragmentation of form. Breder saw the work in the context of classical sculpture and dance as well as body art and performance, and from a historical point of view these works can be seen as an important part of the development of the synergy of these new disciplines. Mirrors play a special role in Breder’s work - not only dissolving the boundaries of space but disorienting the observer’s view. This breaking up of borders - reflecting the limits of human perception - is an important feature of Breder’s artwork. One of the extraordinary things about Breder’s work is the physical beauty and quality of the prints. A self taught photographer and printer Breder shot 2 ¼” square film on a Rolleiflex and printed on an enlarger which he set up in his studio. Making primarily 16 x 20” silver gelatin prints the works have remained largely untouched since their printing (circa 1970).



After the studio works, Breder returned to photographing in nature, both in Iowa and on annual trips to Mexico where his models were dancers and where he shot film and video of Mendieta. Using single figures and groups Breder continued to “remove the barrier between the real and the looking glass world” until by 1973, Breder felt he had exhausted the possibilities of the Body/Sculpture series. Breder went on to create a variety of works from painting to video to poetry, exhibiting widely in Germany and in several Whitney Biennials. He retired from his position at the University of Iowa in 2000 but at the age of 80 Breder remains as vital and energetic as ever.

-Teri Paschos

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ