Saturday, 23 January 2016

Goethe-Institut Thessaloniki | Το Φως Πυκνώνει

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2016 - Οι Μαρία Λαγού και Δήμητρα Μπαϊρακτάρη, προπτυχιακοί φοιτητές του 3ου εργαστηρίου ζωγραφικής της Φλώρινας συμμετέχουν μαζί με τους Παύλος Καστανάρας, Δημήτρης Καραγεώργος, Χρυσούλα Κεχαγιόγλου, Χρήστος Κυριαζίδης, Αλέξανδρος Μιχαήλ, Ingo Dunnebier και Σοφία Παλαμπουγιούκη στην έκθεση "Το Φως Πυκνώνει". Στην έκθεση με τίτλο «Το Φως Πυκνώνει» που εγκαινιάζεται στις 26/1 στο Goethe Institut, Βασιλ. Όλγας 66, στη Θεσσαλονίκη, συμμετέχουν οι καλλιτέχνες που δημιούργησαν δράσεις για το ομώνυμο ντοκιμαντέρ της Λυδίας Κώνστα. Η έκθεση, με έντονα τα χαρακτηριστικά της πρωτοτυπίας, μπορεί σαν αυτόνομο καλλιτεχνικό προϊόν, να διαβαστεί τόσο υπό το πρίσμα της επαλληλίας του κύκλου, όσο και ως σχέση αλληλεπίδρασης μέσα στη διαδικασία ενός ευρύτερου καλλιτεχνικού έργου. Οι καλλιτέχνες εμπνέονται από μαρτυρίες, από γεγονότα, από την Ιστορία και συνεισφέρουν, με το έργο που δημιουργούν, στην καταγραφή της. Το κρίσιμο διάστημα της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, το αποτύπωμα του πολέμου στα χωριά της, ο θάνατος και η στρέβλωση, αλλά και η αξία της ζωής που αναδύθηκε μέσα από το παράδοξο των σχέσεων κατακτητών-κατακτημένων, έγιναν το αντικείμενο της μελέτης τους. Η κάμερα, τους παρακολουθεί και καταγράφει τη δημιουργία και την πορεία των έργων τους σε όλα τα εξελικτικά στάδια, απʼ την έμπνευση ως την ολοκλήρωσή τους, χρησιμοποιώντας το εικαστικό έργο ως υποκείμενο αλλά και αντικείμενο της κινηματογραφικής αφήγησης, ως αφετηρία και προορισμό. Αυτά τα έργα, που αποτελούν μέλη οργανικά δεμένα με το ντοκιμαντέρ, προορίζονται να ακολουθήσουν την ελεύθερη και ανεξάρτητη πορεία τους μέσα στο Χρόνο, αποτυπώνοντας ένα μικρό μέρος του συμπυκνωμένου αφηγηματικού χάρτη της ανθρώπινης ιστορίας. Για την Ιστορία, τι μπορούμε να πούμε με σιγουριά; Ότι είναι ο καταγραφέας, απλώς, ή ο μετατροπέας του βιώματος; Παίζει κάποιον ουσιαστικό ρόλο στις συνειδήσεις μας ή λειτουργεί σαν επανάληψη και ακόμη χειρότερο σα φάρσα στις πλάτες του Χρόνου; Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στη παρούσα έκθεση, επιχειρούν να πάρουν μέρος με τα δικά τους μέσα στη συζήτηση για τους παραπάνω προβληματισμούς. Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Παύλος Καστανάρας, Δημήτρης Καραγεώργος, Χρυσούλα Κεχαγιόγλου, Χρήστος Κυριαζίδης, Μαρία Λαγού, Αλέξανδρος Μιχαήλ, Δήμητρα Μπαϊρακτάρη, Ingo Dunnebier, Σοφία Παλαμπουγιούκη.

Σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ: Λυδία Κώνστα Επιμέλεια έκθεσης :Ζωή Χατζησταύρου Διάρκεια έκθεσης: 26 Ιανουαρίου-26 Φεβρουαρίου 2016 Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή: 12:00-20:00

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.