Thursday, 14 January 2016

Λόλα Νικολάου gallery | Δημήτρης Εφέογλου: Facsimile

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016 - Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου στις 19.00 στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου (Τσιμισκή 52 στην Θεσσαλονίκη) εγκαινιάζεται ατομική έκθεση του νεαρού και έντονα ανερχόμενου ζωγράφου Δημήτρη Εφέογλου. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η γνωστή κριτικός και Θεωρητικός της Τέχνης κα. Θάλεια Στεφανίδου, η οποία υπογράφει το κείμενο επιμέλειας της έκθεσης,  "Προσηλωμένος σε λευκό χάρτινο υπόστρωμα, αυτοσχεδιαστικά, με πένα και μελάνη ο Δημήτρης Εφέογλου δημιουργεί χαράξεις, ξυσίματα και γραφισμούς υποσκάπτοντας την επιφάνεια. Γράφει και σβήνει ταυτόχρονα μνημονικά αρχεία μετατοπίζοντας την προσοχή από το βλέμμα στην αφή για να φτιάξει ένα οπτικό και απτικό all-over, παρόμοιο με τοιχογραφική απολέπιση. Κάθε έργο, μια αυτοτελής τοπογραφία του αχαρτογράφητου, ένα ανάπτυγμα επινοήσεων και μετατροπών στην γκρίζα περιοχή, αλλά και μία επισκόπηση πάνω στη λευκότητα, τη λευκότητα ως ένδυμα. Κάθε έργο, μία επιδερμίδα, αλλά και ένας εσωτερικός χώρος που "κατοικείται" από σημάδια ακατάληπτης, κρυπτικής γραφής στο μάτι και τα δάχτυλα. Πρόκειται αναμφίβολα για έναν εικαστικό στοχασμό, ρυθμικό, επαναλαμβανόμενο, σχεδόν προσευχητικό που αναιρεί κάθε αφηγηματικό αποκύημα της φαντασίας κι ούτε προβάλλει κάποια εναρκτήρια θεματική διέγερση. Ένα γύμνασμα, μια δοκιμή και ψυχολογικό πείραμα, ίσως και μια στρατηγική προστασίας από το απρόβλεπτο, το καινοφανές ή το απροσδιόριστο. Ακόμη μία περιπέτεια και μία πνευματική άσκηση της ελευθερίας, καθώς και έναν εικαστικό δια-λογισμό ανάμεσα στη λανθάνουσα ενότητα και τη λανθάνουσα διαφορά, ώστε να αναδειχτεί το αΐδιο". 

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ