Sunday, 31 January 2016

Στέφανος Ρόκος | Η Εποχή του Ηλεκτρισμού

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 - Η Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου, σε συνεργασία με την Αίθουσα Τέχνης Αγκάθι-Καρτάλος, παρουσιάζει από τις 8 Φεβρουαρίου έως τις 9 Απριλίου 2016 (εγκαίνια: Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016, στις 20:00) την έκθεση του Στέφανου Ρόκου «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού».

Η νέα ατομική έκθεση του Στέφανου Ρόκου αποτελεί μία πανοραμική παρουσίαση πολλαπλών εικαστικών δυνατοτήτων και μορφών. Περιλαμβάνει μία σειρά καινούργιων ζωγραφικών έργων μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων με μεικτή τεχνική (ακρυλικά, ακουαρέλα, μελάνια, μολύβια σε χαρτί ή καμβά)∙ γύψινα γλυπτά ως τμήματα μιας ευρύτερης σύλληψης∙ δύο κεντήματα μεγάλων διαστάσεων∙ καθώς και πέντε βιντεοπροβολές χαρακτηριστικών στιγμών από προηγούμενες, μετά το 2010, ατομικές εκθέσεις του στο Λονδίνο, την Αμβέρσα και την Αθήνα. Ο Ρόκος δημιουργεί ένα εικαστικό περιβάλλον πέρα από τους συνηθισμένους ειδολογικούς διαχωρισμούς, περνώντας από τις δύο στις τρεις ή στις τέσσερις διαστάσεις και χρησιμοποιώντας το κέντημα, τις εγκαταστάσεις και τις προβολές για να οργανώσει έναν κόσμο-πλαίσιο, στον οποίο και η καθαρή ζωγραφική αποκτά μία πλάγια, ανοίκεια σημασία. Ο τίτλος της έκθεσης αντικατοπτρίζει την «ηλεκτρισμένη» ένταση η οποία διαπερνά το πολιτικό, κοινωνικό και προσωπικό πεδίο την τελευταία πενταετία, μέσα από αφηγηματικά, διάστικτα με προσωπικές αναφορές και εμμονές έργα, τα οποία ισορροπούν μεταξύ θλίψης και χαράς, σε έναν παράδοξο απολιθωμένο κόσμο, ο οποίος ανήκει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον.



Στην Εποχή του Ηλεκτρισμού η ζωγραφική του Ρόκου επανέρχεται στις δημιουργικές εμμονές της – στα κομβικά εκείνα σημεία της έμπνευσής του τα οποία αναδεικνύει ο Π.Ε. Δημητριάδης στο κείμενο που συνοδεύει τον κατάλογο της έκθεσης: την «αποκρουστικότητα του γήρατος ως απειλή στέρησης της νεότητας, σε λιβιδινική βάση», αλλά και τον «χρόνο που περνάει, είτε ως παρακμή της φύσης είτε ως αλλοίωση του δυτικού τοπίου», στην «ευρωπαϊκή αυθεντία που “εξαερώνεται” και υποφέρει […] έναν υπόγειο (ή υπέργειο) σιδηρόδρομο προς τη δυστοπία και την απόγνωση μιας μάζας που άγεται και φέρεται με προορισμό το χάος, ένα σύμπαν που καταδυναστεύεται από τη δυσπλασία, τη νεοπλασία, την κακοήθεια […] τη βιαιότητα αλλά και τη θαλπωρή ενός κοινού πεπρωμένου, όπου η χαρά είναι πάντα το διάλειμμα».

Ο Ρόκος επιστρέφει σε όλες εκείνες τις απειλητικές δονήσεις που κλονίζουν την εξωτερική και εσωτερική ισορροπία μας, αναδεικνύοντας την ομορφιά που μπορεί να αναδυθεί μέσα από μία αμφίρροπη σύγκρουση – όπως και ο ίδιος σημειώνει σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Ίσως η δική μου ιδανική ιδεατή πραγματικότητα να είναι το απόσταγμα μιας ηλεκτρισμένης κατάστασης που καταλήγει να έχει θετικό πρόσημο».

Στέφανος Ρόκος «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού»
Εγκαίνια: Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2016 στις 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 8 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 2016
Πέμ-Παρ: 11:00 – 19:00 Σάβ: 11:00 – 15:00

Πινακοθήκη Γ. Βογιατζόγλου
Ελ. Βενιζέλου 63, Νέα Ιωνία, 14231, Αθήνα
τηλ: 210 2710472

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.