Sunday, 10 January 2016

Be there | Μορφές γυναικών σε περιόδους κρίσης

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016 - Την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου στις επτά το απόγευμα (19.00) το Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών σας προσκαλεί στην ανοικτή διάλεξη της κας. Bénédicte Jullien, ψυχαναλύτριας, μέλους της Σχολής του φροϋδικού Αιτίου και της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης, με τίτλο "Μορφές γυναικών σε περιόδους κρίσης". Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα υπάρχει παράλληλη μετάφραση. Η Bénédicte Jullien θα κάνει αναφορά στη διάλεξη της και σε μια μοναδική ταινία"Η πόλη της ζωής και του θανάτου" η οποία αναφέρεται στις θηριωδίες των γιαπωνέζων απέναντι στις κινέζες γυναίκες στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο για την οποία μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Ο πίνακας που ειονογραφεί αυτή την αναγγελία είναι το εικαστικό της αφίσας που επελέγει από την Εταιρεία για την αφίσα της εκδήλωσης.  Όπως επισημαίνεται στο ενμερωτικό υλικό της εταιρείας, αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. Συγκεκριμένα, ο πίνακας της αφισας είναι της ζωγράφου Charlotte Salomon. Η Charlotte Salomon (1917-1943) υπήρξε η πρώτη εβραία φοιτήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Στο τέλος του 1938, ο πατέρας της εγκατέλειψε μαζί της τη Γερμανία και εξορίστηκαν στη Νίκαια της Γαλλίας όπου ήδη είχαν μεταναστεύσει οι παππούδες της. H γιαγιά της αυτοκτόνησε μπροστά της πέφτοντας από το παράθυρο το 1940. Λίγο αργότερα, ο παππούς της της εκμηστυρεύτηκε ότι είναι όλες οι γυναίκες της οικογένειας της για τρεις γενιές έχουν αυτοκτονήσει! Μαθαίνει λοιπόν ότι και η μητέρα της, που νόμιζε νεκρή από γρίπη το 1926, είχε αυτοκτονήσει. Και ότι η ίδια έχει πάρει το όνομα μιας νεκρής θείας που πνίγηκε πριν τη γέννηση της. Αποκλεισμένη σε μια χώρα όπου δε μιλά τη γλώσσα, με ένα παππού σκληρό που την απορρίπτει και να υποφέρει από κρίσεις άγχους, ξεκινά να ζωγραφίζει, κάνει πάνω από χίλια σχέδια σε δυο χρόνια με τα οποία φτιάχνει ένα είδος μυθιστορήματος ζωής που θα ονομάσει «ζωή; Ή θέατρο;» Θα την συλλάβουν το 1943 με τον σύντροφο της και θα τη στείλουν στο Άουσβιτς όπου και θα πεθάνει. Τα έργα της θα επιβιώσουν στα χέρια του πατέρα της και της γυναίκας του οι οποίοι θα επιβιώσουν και θα τα δημοσιεύσουν μετά από τον πόλεμο.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ