Sunday, 10 January 2016

Be there | Μορφές γυναικών σε περιόδους κρίσης

Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016 - Την Παρασκευή 29 Ιανουαρίου στις επτά το απόγευμα (19.00) το Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών σας προσκαλεί στην ανοικτή διάλεξη της κας. Bénédicte Jullien, ψυχαναλύτριας, μέλους της Σχολής του φροϋδικού Αιτίου και της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης, με τίτλο "Μορφές γυναικών σε περιόδους κρίσης". Η είσοδος είναι ελεύθερη και θα υπάρχει παράλληλη μετάφραση. Η Bénédicte Jullien θα κάνει αναφορά στη διάλεξη της και σε μια μοναδική ταινία"Η πόλη της ζωής και του θανάτου" η οποία αναφέρεται στις θηριωδίες των γιαπωνέζων απέναντι στις κινέζες γυναίκες στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο για την οποία μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

Ο πίνακας που ειονογραφεί αυτή την αναγγελία είναι το εικαστικό της αφίσας που επελέγει από την Εταιρεία για την αφίσα της εκδήλωσης.  Όπως επισημαίνεται στο ενμερωτικό υλικό της εταιρείας, αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. Συγκεκριμένα, ο πίνακας της αφισας είναι της ζωγράφου Charlotte Salomon. Η Charlotte Salomon (1917-1943) υπήρξε η πρώτη εβραία φοιτήτρια στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Στο τέλος του 1938, ο πατέρας της εγκατέλειψε μαζί της τη Γερμανία και εξορίστηκαν στη Νίκαια της Γαλλίας όπου ήδη είχαν μεταναστεύσει οι παππούδες της. H γιαγιά της αυτοκτόνησε μπροστά της πέφτοντας από το παράθυρο το 1940. Λίγο αργότερα, ο παππούς της της εκμηστυρεύτηκε ότι είναι όλες οι γυναίκες της οικογένειας της για τρεις γενιές έχουν αυτοκτονήσει! Μαθαίνει λοιπόν ότι και η μητέρα της, που νόμιζε νεκρή από γρίπη το 1926, είχε αυτοκτονήσει. Και ότι η ίδια έχει πάρει το όνομα μιας νεκρής θείας που πνίγηκε πριν τη γέννηση της. Αποκλεισμένη σε μια χώρα όπου δε μιλά τη γλώσσα, με ένα παππού σκληρό που την απορρίπτει και να υποφέρει από κρίσεις άγχους, ξεκινά να ζωγραφίζει, κάνει πάνω από χίλια σχέδια σε δυο χρόνια με τα οποία φτιάχνει ένα είδος μυθιστορήματος ζωής που θα ονομάσει «ζωή; Ή θέατρο;» Θα την συλλάβουν το 1943 με τον σύντροφο της και θα τη στείλουν στο Άουσβιτς όπου και θα πεθάνει. Τα έργα της θα επιβιώσουν στα χέρια του πατέρα της και της γυναίκας του οι οποίοι θα επιβιώσουν και θα τα δημοσιεύσουν μετά από τον πόλεμο.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.