Sunday, 13 December 2015

London Calling | Delacroix and the Rise of Modern Art at the National Gallery

Sunday, December 13th, 2015 - 'Delacroix and the Rise of Modern Art', the first major presentation of Delacroix’s art in Britain for more than 50 years, surveys his dynamic career and then moves beyond it, to assess for the first time the influence he exerted for five decades following his death until the early years of the 20th century.

'The Convulsionists of Tangiers' of 1838 (Minneapolis Institute of Art)
Few artists have had the same impact and lasting influence as Eugène Delacroix. He was the most famous and controversial French painter of the first half of the 19th century and one of the first modern masters. Each new work he exhibited was scrutinised by enthralled contemporaries including Courbet, Chassériau, and the poet and critic Charles Baudelaire. Following Delacroix’s death in 1863, generations of artists continually turned to him to find new directions for their art. Although idolised as a pioneer by artists such as Manet, Cézanne, Renoir, Van Gogh, and Matisse – unlike theirs, his name is not a household one today. This exhibition will give visitors the opportunity to discover this revolutionary artist. It will include over 60 works borrowed from 30 major public and private collections around the world, including the Musée du Louvre, Musée d’Orsay and the Petit Palais (Paris), the J. Paul Getty Museum (Los Angeles), the Metropolitan Museum of Art (New York), the National Gallery of Art (Washington), and the Van Gogh Museum (Amsterdam). More than a third of the exhibition comprises a survey of works by Delacroix himself. Highlights include such masterpieces as his 'Self Portrait' of about 1837 (Musée du Louvre, Paris); 'The Convulsionists of Tangiers' of 1838 (Minneapolis Institute of Art); 'The Death of Sardanapalus', 1846 (Philadelphia Museum of Art); 'Bathers' of 1854 (Wadsworth Atheneum Museum of Art, Hartford, Connecticut); and the ferocious 'Lion Hunt' of 1861 (Art Institute of Chicago). Half the exhibition comprises works by artists of later generations who also fell under the impact of Delacroix’s achievement. Chassériau’s art in particular would not have been possible without the example of the older master. Among the masterpieces are Bazille’s rarely seen 'La Toilette' (Musée Fabre, Montpellier), Van Gogh’s 'Pietà' (after Delacroix) (Van Gogh Museum, Amsterdam), 'Olive Trees' (Minneapolis Institute of Art), Cézanne’s 'Battle of Love' (National Gallery of Art, Washington), 'Apotheosis of Delacroix' (Musée d’Orsay, Paris), and Matisse’s Study for ‘Luxe, calme et volupté’ (Museum of Modern Art, New York). The exhibition ends with Kandinsky’s 'Study for Improvisation V' of 1910 (Minneapolis Institute of Art), arguing for a direct line of descent extending from the Romantic master to the origins of abstraction.

The exhibition is totally must-see for everyone.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ