Sunday, 13 December 2015

London Calling | Delacroix and the Rise of Modern Art at the National Gallery

Sunday, December 13th, 2015 - 'Delacroix and the Rise of Modern Art', the first major presentation of Delacroix’s art in Britain for more than 50 years, surveys his dynamic career and then moves beyond it, to assess for the first time the influence he exerted for five decades following his death until the early years of the 20th century.

'The Convulsionists of Tangiers' of 1838 (Minneapolis Institute of Art)
Few artists have had the same impact and lasting influence as Eugène Delacroix. He was the most famous and controversial French painter of the first half of the 19th century and one of the first modern masters. Each new work he exhibited was scrutinised by enthralled contemporaries including Courbet, Chassériau, and the poet and critic Charles Baudelaire. Following Delacroix’s death in 1863, generations of artists continually turned to him to find new directions for their art. Although idolised as a pioneer by artists such as Manet, Cézanne, Renoir, Van Gogh, and Matisse – unlike theirs, his name is not a household one today. This exhibition will give visitors the opportunity to discover this revolutionary artist. It will include over 60 works borrowed from 30 major public and private collections around the world, including the Musée du Louvre, Musée d’Orsay and the Petit Palais (Paris), the J. Paul Getty Museum (Los Angeles), the Metropolitan Museum of Art (New York), the National Gallery of Art (Washington), and the Van Gogh Museum (Amsterdam). More than a third of the exhibition comprises a survey of works by Delacroix himself. Highlights include such masterpieces as his 'Self Portrait' of about 1837 (Musée du Louvre, Paris); 'The Convulsionists of Tangiers' of 1838 (Minneapolis Institute of Art); 'The Death of Sardanapalus', 1846 (Philadelphia Museum of Art); 'Bathers' of 1854 (Wadsworth Atheneum Museum of Art, Hartford, Connecticut); and the ferocious 'Lion Hunt' of 1861 (Art Institute of Chicago). Half the exhibition comprises works by artists of later generations who also fell under the impact of Delacroix’s achievement. Chassériau’s art in particular would not have been possible without the example of the older master. Among the masterpieces are Bazille’s rarely seen 'La Toilette' (Musée Fabre, Montpellier), Van Gogh’s 'Pietà' (after Delacroix) (Van Gogh Museum, Amsterdam), 'Olive Trees' (Minneapolis Institute of Art), Cézanne’s 'Battle of Love' (National Gallery of Art, Washington), 'Apotheosis of Delacroix' (Musée d’Orsay, Paris), and Matisse’s Study for ‘Luxe, calme et volupté’ (Museum of Modern Art, New York). The exhibition ends with Kandinsky’s 'Study for Improvisation V' of 1910 (Minneapolis Institute of Art), arguing for a direct line of descent extending from the Romantic master to the origins of abstraction.

The exhibition is totally must-see for everyone.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.