Tuesday, 3 November 2015

Εγκατάστασεις ...ανάγνωσης σε Γενί Τζαμί & Casa Bianca

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015 - Το χειρόγραφο βιβλίο με τίτλο «Clementina» που δημιούργησαν η Giulia Casartelli και η Εύα Μαραθάκη, θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο μιας εικαστικής εγκατάστασης αλλά και ενός Δωματίου Ανάγνωσης, που θα φιλοξενηθούν στο Γενί Τζαμί και στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης - Casa Bianca, αντίστοιχα. Τα εγκαίνια της εικαστικής εγκατάστασης θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015, στις 20.00, ενώ το Δωμάτιο ανάγνωσης, θα λειτουργήσει την Τετάρτη 4 και την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2015. Η ιστορία της Clementina προέκυψε με τη γνωριμία και την επίσκεψη της Giulia Casartelli στο στούντιο της Εύας Μαραθάκη, με αφορμή την οποία, η Casartelli δημιούργησε το επιμελητικό κείμενο για μια συγκεκριμένη σειρά έργων της Μαραθάκη. Σκοπός αυτής της συνεργασίας δεν ήταν η εικονογράφηση και η παραγωγή ενός βιβλίου σε πολλαπλά τυπωμένα αντίτυπα, αλλά η ολοκλήρωση και η παρουσίαση της μιας ιστορίας. Παράλληλα, δημιουργήθηκε και η ιδέα ενός χειρόγραφου βιβλίου - έργου τέχνης, το οποίο ωστόσο, λόγω της εύθραυστης φύσης του, μπορεί να εκτεθεί και να διαβαστεί από ένα περιορισμένο κοινό. Το χειρόγραφο της Clementina θα παρουσιάζεται πλαισιωμένο από μια σειρά έργων και μια εγκατάσταση της Εύας Μαραθάκη, στο Γενί Τζαμί (Αρχαιολογικού Μουσείου 30, τηλ. 2310 857978) έως τις 6 Δεκεμβρίου 2015, από Τρίτη έως και Παρασκευή, κατά τις ώρες 10.00 έως 18.00 και το Σάββατο από τις 11.00 έως τις 15.00 (Κυριακή και Δευτέρα, κλειστά). Το Δωμάτιο Ανάγνωσης, για το διήμερο 4 και 5 Νοεμβρίου, θα λειτουργήσει στην Casa Bianca (Βασ. Όλγας 180 & Θεμ. Σοφούλη, τηλ. 2310 427555) κατά τις ώρες 10.00 έως 18.00. 

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ