Friday, 6 November 2015

"Κήποι σε εξέλιξη" στην Ρεβέκκα Καμχή

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2015 - Η αίθουσα τέχνης Ρεβέκκα Καμχή με πολλή χαρά σας προσκαλεί στην ομαδική έκθεση ''Κήποι σε εξέλιξη'', τα εγκαίνια της οποίας θα λάβουν χώρα την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015 στις 19:30.  Η έκθεση αναπτύσσεται οργανικά και αποσκοπεί στη δημιουργία ενός βιολογικού περιβάλλοντος όπου τα έργα παίρνουν το ρόλο των στοιχείων που συγκροτούν έναν κήπο που εξελίσσεται. H εξέλιξη αναφέρεται σε μία θετική αλλαγή στο μέγεθος επί ένα χρονικό διάστημα και μπορεί να συμβεί ως ένα στάδιο ωρίμανσης ή μία διαδικασία προς την πληρότητα ή την εκπλήρωση.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:
Αντωνάκης, Nobuyoshi Araki, Ross Bleckner, Paul Desborough, Olafur Eliasson, Nan Goldin, Κωνσταντίνος Κακανιάς, Αλεξάνδρα Κεχαγιόγλου, Χρυσάνθη Κουμιανάκη, Ντιάννα Μαγκανιά, Μίλτος Μανέτας, Julian Opie, Gabriel Orozco, Κώστας Ρουσσάκης, ΧΟΥΣ/ Εμμανουήλ Χουσάκος

Πώς μεγαλώνει ένας κήπος; Με το πότισμα, τη φροντίδα και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι εποχές. Μέσα στη διάρκεια του χρόνου ο κήπος εμπλουτίζεται, απογυμνώνεται, ανθοφορεί, αλλάζει χρώματα. Ο κήπος - στους δύο μήνες - θα αλλάζει και η έκθεση θα παίρνει άλλη μορφή, έργα τέχνης θα προστίθενται, θα αφαιρούνται αλλά και θα εξελίσσονται-ολοκληρώνονται κατά τη διάρκεια της έκθεσης. 'Αλλωστε ένας κήπος μπορεί να έχει πολλές εποχές και πολλές εκδοχές.

Για δύο μήνες ο Αντωνάκης μεταφέρει το στούντιο του στη γκαλερί για να στήσει ένα κολάζ στους τοίχους της εισόδου της. Το έργο με τίτλο ''The Big Allotment Challenge'' (από την ομώνυμη εκπομπή διαγωνισμού κηπουρικής του BBC) είναι ένας χάρτινος κήπος από λαδοπαστέλ εν εξελίξει που θα ξεκινήσει να “φυτρώνει” στα εγκαίνια της έκθεσης και θα ολοκληρωθεί με τη λήξη της τον Ιανουάριο. Ο καλλιτέχνης θα επισκέπτεται το χώρο κάθε εβδομάδα για να “χτίσει” τον κήπο του με την ίδια λογική που δουλεύει τα κολάζ και τα σχεδιά του στο εργαστήριο του, αντιμετωπίζοντας τα ως μια σύνθεση ένος σκηνικού - μακέτα για κήπο.

Ο Nobuyoshi Araki εκτός από την ομορφιά και την αισθησιακή εικόνα που διαλέγει για τα λουλούδια του τα αφήνει και να πεθάνουν. Εκτός από τη ζωή και το θάνατο τα λουλούδια του αφήνουν μία αίσθηση μυστηρίου και αποτυπώνουν μία απαγορευμένη σεξουαλικότητα που χαρακτηρίζει την Ιαπωνική κοινωνία.

'Ενα από τα συνήθη θέματα που επιλέγει ο Ross Bleckner στη ζωγραφική του είναι τα λουλούδια μέσω των οποίων θίγει θέματα όπως η παροδικότητα της ομορφιάς, η ευθραστότητα της ζωής και η απώλεια της αγάπης.



Ο Paul Desborough δημιουργεί ένα λιβάδι με χρώματα, φόρμες που εκτείνονται στο χώρο και μπερδεύουν τα όρια μεταξύ ζωγραφικής, γλυπτικής και εγκατάστασης, ακολουθώντας και δυναμιτίζοντας το χώρο τον οποίο καταλαμβάνουν ακριβώς όπως και η φύση που αναπτύσσεται άνευ ορίων.

Σε τακτά χρονικά διαστήματα ο Olafur Eliasson παρουσιάζει ομάδες διάφορων έγχρωμων φωτογραφιών που είναι τραβηγμένες στην Ισλανδία. Συχνά η λήψη των φωτογραφιών αυτών γίνεται από τον αέρα μέσα από ένα μικρό νοικιασμένο αεροπλάνο. Στη συγκεκριμένη φωτογραφία ο Olafur Eliasson αποθανατίζει την κίνηση του νερού ενός καταρράκτη σε ένα καταπράσινο τοπίο.

Η φωτογραφία της Nan Goldin απεικονίζει τη μοναχική περιήγηση του Γκουίντο στο δάσος και συνδέει τη μοναξιά με την ανάγκη του ανθρώπου να έρθει σε επαφή με τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από τη φύση.

Τα δύο σχέδια του Κωνσταντίνου Κακανιά παραπέμπουν σε έμβρυα - σηματοδοτώντας την αρχή της ζωής όπως ακριβώς και οι σπόροι που φυτρώνουν και σηματοδοτούν την αρχή της ζωής ενός φυσικού περιβάλλοντος.

Η Αλεξάνδρα Κεχαγιόγλου δημιουργεί γλυπτά μεγάλης κλίμακας χρησιμοποιώντας ως μέσο την ύφανση. Ενδιαφέρεται για τις διαδικασίες παραγωγής που συνδυάζουν την τέχνη με την τεχνοτροπία, δημιουργώντας λειτουργικά έργα τέχνης όπου η γνώση των υλικών, της τεχνικής αλλά και η ιδέα του έργου συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Η δουλειά της ενσωματώνει έναν κατάλογο αναμνήσεων από διαφορετκά γηγενή περιβάλλοντα, τις οποίες επιχειρεί να διασώσει με αυτό τον τρόπο από το πέρασμα του χρόνου.

Στο έργο της Χρυσάνθης Κουμιανάκη υπονοείται η ανθρώπινη παρουσία και δραστηριότητα σε ένα πάρκο. Η μπάλα που αλλάζει μορφή καθώς κινείται έχει αναφορά σε μία σειρά έργων της εικαστικού που ερευνά χώρους συνάθροισης δημόσιους και ιδιωτικούς στα μητροπολιτικά κέντρα που ανά περιόδους ζει και εργάζεται. Στη συγκεκριμένη σειρά τα έργα της μεταφράζουν την εμπειρία του πάρκου σε εικόνα, που προκύπτει από την απεικόνιση στοιχείων όπως το τοπίο, τα μνημεία, τα κίοσκια και οι δραστηριότητες των επισκεπτών.

Το βίντεο της Ντιάννας Μαγκανιά παρουσιάστηκε στην 8η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης ως τμήμα μίας εγκατάστασης. Το βίντεο επιδιώκει να απομονώσει λεπτομέρειες ενός φυσικού φαινομένου αποκαλύπτοντας μία κρυμμένη, τέλεια και παράξενη ομορφιά του κόσμου. Το δέντρο κινείται ανάλογα με τον άνεμο και ανάλογα με το φως εναλλάσσεται και η σκιά του.

Στο έργο του Μίλτου Μανέτα ''Demenza'' ένας άντρας εμφανίζεται να σηκώνει ένα δέντρο. Το έργο ανήκει στη σειρά φωτογραφιών Demenza (1990 - 1994), μία σειρά εικόνων που έχουν κάτι το εξωφρενικό. Η λέξη Demenza στην πραγματικότητα προέρχεται από το λατινικό dēmentia, dēmēns, dēment-,senseless και με αυτήν την έννοια αναφέρεται στη λέξη "ειρωνεία'', όχι όμως την ειρωνεία όπως την εννοούμε σήμερα αλλά τη σωκρατική ειρωνεία.

Τo αυστηρό στη φόρμα τοπίο του Julian Opie θυμίζει την ανάγκη μας να τακτοποιήσουμε και να οριοθετήσουμε κάτι ώστε να γίνει πιο προσιτό και σχεδόν παιδικό.

Ο Μεξικανός καλλιτέχνης Gabriel Orozco θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους καλλιτέχνες. Μέσα από απλές φόρμες και εικόνες προσπαθεί να δημιουργήσει μία ποιητική ατμόσφαιρα.

Η καρέκλα και η έννοια του καθίσματος-του να κάθεσαι είναι κεντρικά στη δουλειά του Κώστα Ρουσσάκη. Σύμφωνα με τον καλλιτέχνη: ¨Ο τρόπος που καθόμαστε είναι το ίδιο σημαντικός και σχεδόν προκύπτει από την απόφαση του είδους να σταθεί όρθιο".

Το έργο του ΧΟΥΣ/ Εμμανουήλ Χουσάκου θα αναπτύσσεται σπονδυλωτά και σταδιακά στο χώρο της γκαλερί καθόλη τη διάρκεια της έκθεσης, όπως άλλωστε κι ένας ζωντανός οργανισμός. Το έργο αναφέρεται σε ένα μνημείο για κάθε κήπο που αφέθηκε, είτε για τον συλλογικό - δημόσιο κήπο είτε για τον προσωπικό ''κήπο'' που κανείς αναγκάζεται ή επιλέγει να αφήσει χωρίς φροντίδα. Τελικά ο κήπος αυτονομείται και εξελίσσεται σε παράσιτο που ανακτά τη θέση του στο χώρο και στο χρόνο.

Η έκθεση θα συνοδεύεται από παράλληλες δράσεις οι οποίες θα αποτελούν σημείο αναφοράς για την εξέλιξη και την αλλαγή των ''Κήπων''. Οι παράλληλες δράσεις θα ανακοινώνονται στην ιστοσελίδα της γκαλερί (www.rebeccacamhi.com) και στο facebook & instagram. Σκοπός μας είναι να είστε συμμέτοχοι στην αλλαγή και στη διαμόρφωση των ''Κήπων'' μέχρι το closing party στις 16 Ιανουρίου.

Επιμέλεια έκθεσης: Στάβια Γριμάνη
Διάρκεια έκθεσης: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015 - Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ