Tuesday, 24 November 2015

Τώρα

Σειρά κεραμικών "Florals" του Γιώργου Βαβάτση. Primrose 2015 (20x20cm)
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2015 - Η γκαλερί Άλμα στα Τρίκαλα εγκαινιάζει τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015 την ομαδική έκθεση με τίτλο "Τώρα", την έμθεση μιας ομάδας καλλιτεχνών διαφορετικής εικαστικής προέλευσης που συναντιέται κάθε χρόνο στα Μετέωρα. Κοινό σημείο αναφοράς αρχικά ήταν η δουλειά που έκανε ο καθένας με τον πηλό. Τώρα όμως, τα ζοφερά γεγονότα όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου δημιούργησαν την ανάγκη μιας διαφορετικής αισθητικής έκφρασης.

Ένα από τα παραπλανητικά απλά, αυτοβιογραφικά σχέδια της Μαρίας Λύμπουρα, με τίτλο: ο δρόμος μου έπαθε εγκεφαλικό, εμπεριέχει μια ασυνείδητη αναφορά στην Κόλαση του Δάντη, όπου η βεβαιότητα του ‘ορθού δρόμου’ της ζωής ξαφνικά χάνεται.

Η Ζωή Θεοδώρου μιλάει για τη μετανάστευση και τον εκτοπισμό. Οι ασήκωτες, κεραμικές βαλίτσες με το εύθραυστο κέλυφος μεταφέρουν πολύτιμο πολιτισμικό υλικό προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Tα λυρικά ελικοειδή πλάσματα της Ιωσηφίνας Κοσμά επιβιώνουν χωρίς κέλυφος, ευάλωτα αλλά αισιόδοξα



Τα βότσαλα της Λιάνας Παπαλέξη, ενώ έχουν λειανθεί από κύματα αιώνων, βγάζουν ξαφνικά οργισμένα προστατευτικά αγκάθια.

Ο Κώστας Καρακίτσος, εμπνευσμένος από τον Οθωμανό χαρτογράφο του 16ου αιώνα, Πίρι Ρέις, ερμηνεύει τον συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο χάρτη με τις υδάτινες - χωρίς ορατά σύνορα – διελεύσεις του.

Οι αμείλικτες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Βενέτας Αδαμίδη φέρνουν στο επίκεντρο την τραγωδία των προσφύγων: οι τσιμεντένιοι κυματοθραύστες με το παράξενο σχήμα παραπέμπουν σε επιπλέοντα σώματα σε αφιλόξενες ακτές.

Η Χρύσα Δουργουνάκη αναπαράγει στον πηλό τις μπότες ενός στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κακοποιημένα απομεινάρια παλιών και νέων πολέμων.

Οι μαύρες σφαίρες του Γιώργου Βαβάτση μοιάζουν με νάρκες μεταμφιεσμένες σε μεταλλικά άνθη.

Η performance του Φίλιππου Βασιλείου αφιερωμένη στους ναρκομανείς στα Εξάρχεια παράγει εκτυπώσεις του σώματός του σε χαρτί, όπου αιθάλη και σωματικές εκκρίσεις σμίγουν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον - σκηνή εγκλήματος.

Στο έργο της Μάριον Ιγγλέση το μικροσκόπιο γίνεται ‘μακροσκόπιο: ένας αιωρούμενος μεταδοτικός ιός σε μεγέθυνση μετατρέπεται από διακοσμητικό φόντο σε πρωταγωνιστή.

Η Μάρω Θεοδώρου στο έργο της Τομή ανατέμνει και καταγράφει με επιστημονική ακρίβεια τμήματα του σώματος ενός αιωνόβιου δέντρου μέσα από τα ‘δακτυλικά’ του αποτυπώματα, διασώζοντας με αυτό τον τρόπο την ταυτότητά του.

Ο Γιώργος Ποντίκης, τέλος, στα Μέτρα και σταθμά κάνει τη δική του συγκριτική καταγραφή με έργα κατασκευασμένα με πηλό, οργανικές ουσίες και φωτιά. Θυμίζουν αντικείμενα ανταποδοτικής συναλλαγής από οψιδιανό, σημειολογικά αναλλοίωτα από την Νεολιθική εποχή.

Συμμετέχουν: Μαρία Λύμπουρα, Μάρω Θεοδώρου, Μάριον Ιγγλέση, Χρύσα Δουργουνάκη, Ζωή Θεοδώρου, Βενέτα Αδαμίδη, Φίλιππος Βασιλείου, Γιώργος Βαβάτσης, Ιωσηφίνα Κοσμά, Λιάνα Παπαλέξη, Κώστας Καρακίτσος, Γιώργος Ποντίκης

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ