Tuesday, 24 November 2015

Τώρα

Σειρά κεραμικών "Florals" του Γιώργου Βαβάτση. Primrose 2015 (20x20cm)
Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2015 - Η γκαλερί Άλμα στα Τρίκαλα εγκαινιάζει τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015 την ομαδική έκθεση με τίτλο "Τώρα", την έμθεση μιας ομάδας καλλιτεχνών διαφορετικής εικαστικής προέλευσης που συναντιέται κάθε χρόνο στα Μετέωρα. Κοινό σημείο αναφοράς αρχικά ήταν η δουλειά που έκανε ο καθένας με τον πηλό. Τώρα όμως, τα ζοφερά γεγονότα όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου δημιούργησαν την ανάγκη μιας διαφορετικής αισθητικής έκφρασης.

Ένα από τα παραπλανητικά απλά, αυτοβιογραφικά σχέδια της Μαρίας Λύμπουρα, με τίτλο: ο δρόμος μου έπαθε εγκεφαλικό, εμπεριέχει μια ασυνείδητη αναφορά στην Κόλαση του Δάντη, όπου η βεβαιότητα του ‘ορθού δρόμου’ της ζωής ξαφνικά χάνεται.

Η Ζωή Θεοδώρου μιλάει για τη μετανάστευση και τον εκτοπισμό. Οι ασήκωτες, κεραμικές βαλίτσες με το εύθραυστο κέλυφος μεταφέρουν πολύτιμο πολιτισμικό υλικό προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Tα λυρικά ελικοειδή πλάσματα της Ιωσηφίνας Κοσμά επιβιώνουν χωρίς κέλυφος, ευάλωτα αλλά αισιόδοξα



Τα βότσαλα της Λιάνας Παπαλέξη, ενώ έχουν λειανθεί από κύματα αιώνων, βγάζουν ξαφνικά οργισμένα προστατευτικά αγκάθια.

Ο Κώστας Καρακίτσος, εμπνευσμένος από τον Οθωμανό χαρτογράφο του 16ου αιώνα, Πίρι Ρέις, ερμηνεύει τον συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο χάρτη με τις υδάτινες - χωρίς ορατά σύνορα – διελεύσεις του.

Οι αμείλικτες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Βενέτας Αδαμίδη φέρνουν στο επίκεντρο την τραγωδία των προσφύγων: οι τσιμεντένιοι κυματοθραύστες με το παράξενο σχήμα παραπέμπουν σε επιπλέοντα σώματα σε αφιλόξενες ακτές.

Η Χρύσα Δουργουνάκη αναπαράγει στον πηλό τις μπότες ενός στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κακοποιημένα απομεινάρια παλιών και νέων πολέμων.

Οι μαύρες σφαίρες του Γιώργου Βαβάτση μοιάζουν με νάρκες μεταμφιεσμένες σε μεταλλικά άνθη.

Η performance του Φίλιππου Βασιλείου αφιερωμένη στους ναρκομανείς στα Εξάρχεια παράγει εκτυπώσεις του σώματός του σε χαρτί, όπου αιθάλη και σωματικές εκκρίσεις σμίγουν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον - σκηνή εγκλήματος.

Στο έργο της Μάριον Ιγγλέση το μικροσκόπιο γίνεται ‘μακροσκόπιο: ένας αιωρούμενος μεταδοτικός ιός σε μεγέθυνση μετατρέπεται από διακοσμητικό φόντο σε πρωταγωνιστή.

Η Μάρω Θεοδώρου στο έργο της Τομή ανατέμνει και καταγράφει με επιστημονική ακρίβεια τμήματα του σώματος ενός αιωνόβιου δέντρου μέσα από τα ‘δακτυλικά’ του αποτυπώματα, διασώζοντας με αυτό τον τρόπο την ταυτότητά του.

Ο Γιώργος Ποντίκης, τέλος, στα Μέτρα και σταθμά κάνει τη δική του συγκριτική καταγραφή με έργα κατασκευασμένα με πηλό, οργανικές ουσίες και φωτιά. Θυμίζουν αντικείμενα ανταποδοτικής συναλλαγής από οψιδιανό, σημειολογικά αναλλοίωτα από την Νεολιθική εποχή.

Συμμετέχουν: Μαρία Λύμπουρα, Μάρω Θεοδώρου, Μάριον Ιγγλέση, Χρύσα Δουργουνάκη, Ζωή Θεοδώρου, Βενέτα Αδαμίδη, Φίλιππος Βασιλείου, Γιώργος Βαβάτσης, Ιωσηφίνα Κοσμά, Λιάνα Παπαλέξη, Κώστας Καρακίτσος, Γιώργος Ποντίκης

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.