Wednesday, 21 October 2015

The symptom projects presents....

Φωτ. Πέτρος Μώρης- Αριστείδης Αντονάς,
στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2015 - Δύο πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις στην Άμφισσα, την πρωτεύουσα του Νομού Φωκίδας που τα τελευταία χρόνια χαίρει της γένεσης εικαστικών κινήσεων και της ανάπτυξης σιωπηλά σημαντικού πολιτιστικού περιεχομένου, τράβηξαν την προσοχή μας. Πρόκειται γα το αποτέλεσμα συνεργατικών προσπαθειών του "The Symptom Projects" και για δύο διακρτιτές εκθέσεις που οργανωνονται υπό την αιγίδα του. Η πρώτη έκθεση λαμβάνει χώρα στο Παλιό Νοσοκομείο Άμφισσας και το και Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, και είναι ομαδική έκθεση υπό την επιμέλεια της Ευαγγελίας Λεδάκη και σε αυτοί συμμετέχουν οι Αριστείδης Αντονάς, Νίκος Αρβανίτης, Κωστής Βελώνης, Πάκυ Βλασσοπούλου, Ζωή Γιαμπουλντάκη, Θοδωρής Γιαννάκης, Λυδία Δαμπασίνα, Λητώ Κάττου, Μανώλης Μπαμπούσης, Πέτρος Μώρης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κώστας Σαχπάζης, Χαρίκλεια Χάρη, Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, Κώστας Χριστόπουλος. Ο τίτλος της είναι "Παρυφές και μεθόριοι" και εγκαινιάστηκε στις 10 Οκτωβρίου με διάρκεια μέχρι τις 25 του ίδιου μηνα, οπότε πρακτικά σας μένουν 4 ημέρες να την επισκεφτείτε. Διαβάζω στο κείμενο της επιμέλειας: "Στην έκθεση Παρυφές και μεθόριοι που παρουσιάζεται για την 6η έκδοση του The Symptom Projects στην Άμφισσα, η μεθόριος γίνεται κατανοητή ως διαβλητό, συνεχώς μετατρέψιμο και μετατοπιζόμενο όριο· περίγραμμα ή περιφερειακή ζώνη, η οποία ορίζει το χώρο μέσα από μια διπλή διαδικασία περιλήψεων και αποκλεισμών. Μια μορφή γενίκευσης, αναγωγής, στερεοτυπικών αναγνωρίσεων και ετεροκαθορισμών. Η μεθόριος και η μεθοριακή συνθήκη που αναπαράγει, επισημαίνουν ένα πεδίο στο οποίο δεν εμφιλοχωρούν διακριτά τοπογραφικά σημεία. Η μεθόριος συγκροτεί ένα νοητό χώρο του οποίου η κύρια λειτουργία είναι να καθιστά ορατό τον διαχωρισμό ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, το αποδεκτό και το μη αποδεκτό και κατ’ επέκταση το αναγνωρίσιμο και το μη αναγνωρίσιμο. Τονίζει δηλαδή τη διάσταση της διάκρισης και τα σημεία τομής που παρεμβάλλονται ώστε να καταστήσουν σαφείς τους νοητούς διαχωρισμούς. Ιστορικά, στην αποικιοποίηση των νέων ηπείρων από το δυτικό κόσμο, οι μεθοριακές γραμμές, τα λεγόμενα frontiers, λειτούργησαν ως αναγνώριση του πολιτισμένου κόσμου, ορίζοντας την έκταση του εξευγενισμού. Πέρα από εκείνα εκτεινόταν ο άγριος κόσμος, ο Άλλος. Με αυτή την έννοια το frontier, στην απόλυτη νοηματική του ελαχιστοποίηση, υποδηλώνει το όριο του συμβολικού, της οργανωτικής συγκρότησης του συνειδητού κόσμου. Σε αυτή την περιοχή διακρίνουμε μια τοπολογική αντιστοιχία με το στοιχείο που ο Sigmund Freud ονόμασε ομφαλό του ονείρου. Στην έκθεση Παρυφές και μεθόριοι που πραγματοποιείται παράλληλα στην Άμφισσα και τους Δελφούς, ο ομφαλός της γης, αυτό το αινιγματικό αντικείμενο που φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών –όπως και ο τόπος που λειτουργεί ως όνομα-μεταφορά, αναδεικνύονται ως εμβληματικό σημαίνον, σημείο ανάδυσης της μεθοριακής εκκρεμότητας και των σύγχρονων εκδοχών που λαμβάνει".

Ώρες λειτουργίας: Παλαιό Νοσοκομείο Άμφισσας, καθημερινά 17.00 – 22.00, Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, καθημερινά 8.00 – 20.00.

Η άλλη έκθεση είναι αυτή του Γιάννη Θεοδωρόπουλου με τίτλο “Τα στοιχεία που αδρανούν”, σε επιμέλεια του επίσης εικαστικού Κώστα Χριστόπουλου, η οποία λαμβάνει χώρα στο Μουσείο Δελφικών Εορτών Άγγελου και Εύας Σικελιανού στους Δελφούς. Είναι έκθεση φωτογραφίας και σχετίζεται με το αντικείμενο του Μουσείου και το σημαντικό έργο του ζεύγους για την αναβίωση και ανάδειξη των Δελφικών εορτών.

Και αυτή η έκθεση διαρκεί και καταλήγει στις 25 Οκτωβρίου τρέχοντος. Ώρες λειτουργίας: Τρίτη - Σάββατο 10.30 – 14.30.


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ