Sunday, 11 October 2015

Μάκης Κυριακόπουλος: Have no faces to show

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015 - Η Γκαλερί Cube στην Πάτρα (Μιαούλη 39, www.cubegallery.gr), φιλοξενεί τη δεύτερη ατομική έκθεση και την καινούρια δουλειά του Μάκη Κυριακόπουλου με τίτλο “Have no faces to show”, την οποία έχετε  την ευκαιρία να επισκεφτείτε μέχρι τις 7 Νοεμβρίου, που καταλήγει.

Ο Γιάννης Μπόλης, ιστορικός της τέχνης, γράφει για τα έργα του “Have no faces to show”:

"Με την ενότητα Have no faces to show, ο Μάκης Κυριακόπουλος επιβεβαιώνει την πρωτοτυπία και τη δυναμική, την εκφραστική ένταση, την άρτια τεχνική και την ποιότητα των αναζητήσεων και πειραματισμών του σε συνθέσεις στις οποίες ο διάλογός του με την φύση κυριαρχεί. Πρόκειται για θεματική ενός ευρύτερου προβληματισμού, εντοπισμένη και σε προηγούμενες προτάσεις του: το 2010 με το υψηλό επίπεδο της ψηφιακής προσομοίωσης ενός πάρκου στο Interactive Park Provider, και το 2012 με την εγκατάσταση In Treatment, όπου το ηχητικό μέρος της –ένα ημερολόγιο-καταγραφή ισχυρών ψυχολογικών μεταπτώσεων και πιεστικών, αγχωτικών ξεσπασμάτων– συμβίωνε και αντιπαρατίθετο στις ζωγραφισμένες εικόνες φύσης, μέσο και σύμβολο αποθεραπείας και κατευνασμού στη σύγχρονη συνθήκη, σ' έναν αποπροσανατολισμένο και διχασμένο κόσμο, σ' ένα άξενο και απάνθρωπο αστικό τοπίο. Οι συνθέσεις της νέας δουλειάς του μαρτυρούν μελέτη και οξεία παρατήρηση, ευαισθησία και ισχυρή συναισθηματική εμπλοκή, ο ίδιος θεωρεί ότι λειτουργεί ως "συλλογέας", φωτογραφίζοντας λεπτομέρειες φυλλωμάτων, πέτρες, άμμο, κορμούς και βράχους, διερευνώντας τους διαφορετικούς, κάθε φορά, τρόπους προσέγγισης και επαφής του με το φυσικό περιβάλλον , τις αναπτυσσόμενες σχέσεις αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης. Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες, εν συνεχεία, επεξεργάζονται ψηφιακά, κατακερματίζονται και ανασυντίθενται οργανωμένες σε επάλληλες οριζόντιες ή κάθετες ζώνες, δημιουργώντας νέες εικόνες, μορφοποιώντας ψυχικές καταστάσεις και συμπεριφορές, ορίζοντας οπτικά επεισόδια και διαδρομές, που, στο σύνολό τους, στοιχειοθετούν μια ενιαία, συνεπή και αδιατάρακτη αφήγηση , σ' ένα διαρκές παιχνίδι εναλλαγών, μεταπλάσεων και φευγαλέων, ρευστών εντυπώσεων, που εντείνεται και μεγιστοποιείται στις τρισδιάστατες κατασκευές ανάλογα με τη γωνία θέασής τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, επικρατεί ο εννοιολογικός χαρακτήρας και σε άλλες, οι συνθέσεις είναι ολοκληρωτικά αφηρημένες, συγκροτούνται από ψηφίδες-θραύσματα λεπτομερειών του φυσικού κόσμου, διαφορετικού μεγέθους και σχήματος, η ανάπτυξη και η διευθέτηση των οποίων γίνεται με μια μοναδική αίσθηση του ρυθμού και της συμμετρίας, της ψευδαίσθησης, της κίνησης και του χώρου, παραπέμποντας άμεσα στα πολύχρωμα βιτρό των μεσαιωνικών ναών ή τις περίτεχνες ορθομαρμαρώσεις. Η έννοια της τάξης, όπως αυτή αποτυπώνεται στη γεωμετρική, αυστηρή δομή των έργων του, αντιτίθεται στην αταξία και το απροσδόκητο, την ενέργεια και την πολυμορφία της φύσης, στα χρώματα της πυκνής βλάστησης, τους περίπλοκους σχηματισμούς των δέντρων και της πέτρας, τον ουρανό και τα κινούμενα σύννεφα, τις λαμπερές αντανακλάσεις και τις αντιθέσεις του φωτός με τη σκιά. Ο εικαστικός εμμένει ιδιαίτερα και τονίζει τον βιωματικό χαρακτήρα και τις ξεχωριστές συνδέσεις του με τα τοπία που επιλέγει, ενεργοποιεί τους μηχανισμούς της μνήμης, ανακαλώντας επιθυμίες και σκέψεις, εμπειρίες και παρορμήσεις. Επικαλούμενος μια βαθύτερη και ζωτική επικοινωνία μέσα από την ανθρώπινη απουσία-παρουσία, την αισθητική δύναμη, την πολλαπλότητα και την αποσπασματικότητα των εικόνων του, συντείνει αποφασιστικά στην υποβολή μιας άκρως ιδιότυπης ατμόσφαιρας και, παράλληλα, μιας απόλυτα προσωπικής θεώρησης και ερμηνείας.
Η φύση γίνεται η αρχέγονη κατοικία και η ζωή, η διαφυγή και το καταφύγιο, η ρομαντική-ερωτική αναφορά, η ηρεμία, η απόλαυση και η χαρά, αλλά, κάποιες φορές, και ο σκοτεινός προορισμός, η έκφραση του μυστηριώδους, του άγνωστου και του υπαινικτικού, το μελαγχολικό απείκασμα, η αντανάκλαση ενδόμυχων φόβων και υπαρξιακής αγωνίας. Ο Μάκης Κυριακόπουλος προτάσσει την ονειρική διάσταση στο μεταίχμιο της πραγματικότητας, δημιουργεί "θύλακες ονείρων", εναλλακτικούς πυρήνες αντίστασης και υπέρβασης μέσα από την κρυστάλλινη διαύγεια και την καθαρότητα των όψεων του φυσικού κόσμου σε συνδυασμό μ' έναν συγκρατημένο αλλά διακριτικά εμφανή μεταφυσικό τόνο. Οι δισδιάστατες και τρισδιάστατες φόρμες των συνθέσεών του, συγκροτούν ένα ενιαίο περιβάλλον με σύγχρονο στίγμα, επίκαιρο και μεστό σε συμβολισμούς, συνδηλώσεις και προεκτάσεις".

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.